Χρυσός και παπούτσια από τη πατρίδα

Χρυσός και παπούτσια από τη πατρίδα image

απόσπασμα

…πέρασα το φαρδύ ασφαλτοστρωμένο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας στα περίχωρα του Κουβέϊτ και σταθηκα με δυσκολία στη στάση των λεωφορείων από το δυνατό αέρα που έπιασε ξαφνικά. Και δεν έφτανε η αφόρητη ζέστη που με ζάλισε και με εξουθένωσε τελείως αλλά ο καυτός λίβας έφερνε εκείνη τη στιγμή  με ταχύτητα ψιλή άμμο από τις απέραντες ερημικές περιοχές των αραιοκατοικημένων προαστίων και τη πέταγε πάνω μου με βία και αδιακρισία σε όλες τις ακάληπτες από ρούχα ελεύθερες επιφάνειες του κορμιού μου. Ένα επικίνδυνο τσούξιμο στα μάτια μου και ένας βήχας πρωτόγνωρος από το βαθύ πλήρες στέγνωμα των σιελογόνων αδένων μου με έκαναν να ανησυχήσω αρκετά και να σκεφτώ πως αν κρατούσε για πολύ αυτό το ξέσπασμα της φύσης θα τέλειωνα πριν την άφιξη του λεωφορείου που θα με οδηγούσε στο κέντρο της πόλης.

Τώρα η άμμος είχε καλύψει κάθε πτυχή των καλοκαιρινών μου ρούχων και είχε εισχωρήσει παντού μέσα στο σώμα μου. Αισθανόμουν αξιολύπητος γιατί πριν βγω από το πλοίο έκανα ένα γρήγορο ντους και αμέσως για να αισθάνομαι τον ελαφρό καυτό αέρα πιο απαλό και δροσερό έφυγα με βρεγμένο κεφάλι τόσο, όσο να στάζει πάνω στο πουκαμισό μου και κάποιες σταγόνες να κατηφορίζουν μέχρι να εξατμιστούν στο λαιμό μου και μέχρι να φτάσω στη στάση του λεωφορείου να μου προσδίδουν μια πρόσκαιρη υποτιθέμενη δροσιά.

. Που περίμενα να έπιανε ξαφνικά αυτός ο καυτός λίβας:…..

Και ξαφνικά όταν πλέον ο βήχας άρχισε να γίνεται πνιγερός και η ανάσα μου κρατιόταν για κάμποσα δευτερόλεπτα χωρίς τη βούληση του αναπνευστικού μου συστήματος αλλα ελεγχόμενη από τη συγκυρία των στιγμών…μια λευκή μερσέντες χιλιάδων κυβικών που μόνο σε τέτοια μέρη κυκλοφορούν σταμάτησε ακαριαία μπροστά στη στάση, άνοιξε αυτόματα μια τεράστια πόρτα, έτσι μου φάνηκε, σαν μια πύλη ζωής, και μια φωνή επιτακτικά μου φώναζε να περάσω μέσα για να σωθώ. In English of course.

Μπήκα με δυσκολία στο αμάξι ακολουθώντας ένα περίεργο τρόπο αφού ο καυτός αέρας με σβούριζε προσπαθώντας με μανία να σκίσει ακόμα και τα ελαφριά μου ρούχα και από την άλλη η παγωνιά που έβγαινε από την ανοιχτή πόρτα της λιμουζίνας με έκανε να πιστέυω ότι μετά τη κόλαση ακολουθεί μόνον ένας παράδεισος. Κάθισα επιτέλους στο αναπαυτικό κάθισμα, η πόρτα έκλεισε και η ευγενική φωνή, αυτή τη φορά, του οδηγού μου έδωσε οδηγίες να πιω ένα σοφτ ντρινκ από μια κονσόλα που άνοιξε αυτόματα ανάμεσα στα δύο καθίσματα και που ήταν γεμάτη από κρύα αναψυκτικά. ομολογώ ότι παρόλο τη περιπέτειά μου αυτή η αυτόματη κυλιόμενη κονσόλα με εντυπωσίασε.

Τελευταία φορά που είχα μπει σε κούρσα ήταν στην Ινδονησία όταν πήγαινα από τη Τζακάρτα στη Φόρα για να δώ τη λαϊκή αγορά. Θυμάμαι ότι ήταν ένα βρώμικο και σκουριασμένο ταξί που νομίζω ότι ακόμα και σήμερα παρόλο που έχει περάσει τόσος καιρός έχει μείνει επάνω μου ένα ίχνος της απαίσιας δυσωδίας και κάθε φορά που μένω μόνος, ασυναίσθητα μυρίζομαι για να διαπιστώνω ότι, όχι πλεον έχει χαθεί κάθε τέτοιο ίχνος.

Τώρα λοιπόν η λευκή μερσέντες διέφερε πολύ. Μαλακά  δερμάτινα καθίσματα και ξύλινες γυαλιστερές επιφάνειες γαρνιρισμένες από κομψά μέταλλα πολυτελείας. Τα ανακάλυπτα σιγά σιγά καθώς συνερχόμουν από το σοκ του λίβα.Ο οδηγός πλούσιος ντόπιος κελεμπιοφόρος ήταν πολύ ευγενικός και ομιλητικός. Με συμβούλεψε ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες η καλύτερη αντιμετώπιση μέχρι να περάσει το έντονο φαινόμενο είναι η κάλυψη πίσω από έναν τοιχο ή από κάποιο άλλο αντικείμενο…αλλά εγώ απολάμβανα πλέον τη θέα του οδικού δικτύου μεσα από τα φιμέ τζάμια της λιμουζίνας συνεχίζοντας να πινω το αναψυκτικό μου και λέγοντας συνεχεια ..yes …..yes….yes….

Μετά από κάμποση ώρα φτάσαμε στη πόλη, περάσαμε δεξιά από το μεγάλο πάρκο της και στην ίδια λεωφόρο δυό λεπτά αργότερα παρκάραμε μπροστά από το ξενοδοχείο Sheraton. Εκεί με τη προτροπή του ευγενικού οδηγού και σωτήρα μου, αφού δεν άφησα τη τελευταία μου πνοή στα περίχωρα του Κουβέϊτ το 84, θα επισκεπτόμουν το εμπορικό κέντρο, θα έκανα τα τηλέφωνά μου μέσω του ΚΤΑ και θα χάζευα τις πανακριβες βιτρίνες με τα πολύτιμα αντικείμενα που αγοράζουν οι πάμπλουτοι τυχεροί κάτοικοι της περιοχής. Κατέβηκα , ευχαρίστησα από καρδιάς τον οδηγό, τινάχτικα να φύγει κάθε ίχνος σκόνης και άμμου από τα ρούχα μου και προχώρησα με ελαφρύ βήμα προς τη πολυτελή είσοδο του Sheraton.

Μπορεί να μην υπήρξα ποτέ πλούσιος αλλά η κίνησή μου ανάμεσα σε πλούσιους γινόταν πάντοτε με περίσια άνεση και η είσοδός μου σε παλάτια και χλυδάτα ξενοδοχεία το ίδιο όπως η είσοδός μου στο σπίτι μου ή στη καφετέρεια της γειτονιάς. Ποτέ δεν ντράπηκα σε τέτοιους χώρους ποτέ δεν λιγοψύχησα μιλώντας με μεγιστάνες και ποτέ δεν απέφυγα να περάσω μέσα από την αγορά του χρυσού για να πάω να πάρω ένα φτηνό σουβενίρ. Στην ατζένταμου πάντοτε είναι γραμμένα VIP ονόματα. Ακόμα και όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με αρχές, με τον αυστηρό νόμο, στο αεροδρόμιο του Ντουμπάϊ, μετά από την άφιξή μου πετώντας από Αθήνα, εφτασα απόγευμα πριν τη δύση του ήλιου κατά τη περίοδο του ραμαζανιού και βγαίνοντας από αεροδρόμιο πριν πάρω ταξί άναψα ένα τσιγάρο….τι έγινε δεν περιγράφεται…με συνέλαβαν ως κοινό εγκληματία και θα με κούρευαν γουλί, αλλά δεν το έβαλα κάτω…ήξερα πως μετα τη δύση οι μουσουλμάνοι αρέσκονται να τρώνε ξηρούς καρπούς να πίνουν τσάϊ και αραβικό ψωμί, γιατί είχα πολλούς φίλους μέσα στο πλοίο που γιορτάζαμε μαζί τις διάφορες γιορτές μας, πήρα λοιπόν μέσα από τις αποσκευές μου ξηρούς καρπούς που μετέφερα από την Αθήνα σε κάποιο φίλο μου μουσουλμάνο που με περίμενε πως και πώς στο πλοίο για να του πάω κουκουναρόσπορο –αμύγδαλα –καρύδια και φυστίκια αιγίνης και προσφερα στους αστυνομικούς λέγοντάς τους ότι γνωρίζω για τη γιορτή τους και τα έθιμά τους, αναγνώρισα το λαθος μου , και μόλις ο ήλιος έπεσε για καλά προς τις στεριές της αραβικής χερσονήσου, με κέρασαν τσάϊ, φάγαμε μαζί τους ξηρούς καρπούς και όλα τα άλλα που είχαν μαζί τους και φυσικά καπνίσαμε και τσιγάρα, αφού όλα επιτρέπονται άμα πέσει το σκοτάδι.

Με ελαφρύ βήμα λοιπόν ανέβηκα τα κυκλικά σκαλοπάτια του σέρατον και περνώντας την είσοδο βρέθηκα σε ένα υπερβολικά τεράστιο δροσερό  κενο χώρο στο μέγεθος ενός σταδίου με αστραφτερό μαρμάρινο πάτωμα και γύρω του σε μεγάλη απόσταση το πολυόροφο εμπορικό κέντρο κατάφωτο με τις ατέλειωτες αστραφτερές βιτρίνες του. Προχώρησα ίσια όλο αυτό το κενό χώρο γιατί στο άλλο άκρο ήταν η reception του ξενοδοχείου και δεξιά απέναντι από αυτή σε άλλο επίπεδο το ξύλινο καφέ με τα χρυσά σερβίτσια…. Εκεί θα έπινα ένα ice coffee ρουφώντας με ευτυχία το καπνό των Dunhill τραβώντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο μέσα από το χρυσοπήκυλτο πακέτο που το μπορντώ του χρώμα ταίριαζε απόλυτα με τα πανάκριβα χαλιά του «καφέ».

Μα κάπου στο μέσον της διαδρομής και ενώ σκεφτόμουν όλα αυτά που θα απολάμβανα σε λίγα λεπτά, παρατηρούσα από μακρυά δύο κρυστάλλινες όρθιες βιτρίνες που έμοιαζαν σαν να έχουν πέσει από τον ουράνιο θόλο  κρύσταλλοι  και έχουν καρφωθεί στο πάτωμα. Κοίταξα αμέσως το σκεπαστό γυάλινο κεντρικό θόλο …θύμιζε κάτι σαν τον τρούλο της αγιάς σοφιάς, και πλησιάζοντας τις κρυστάλινες βιτρίνες διέκρινα στη μία ένα ολόχρυσο κόσμημα και στην άλλη ένα ζευγάρι γόβες σε κόκκινο χρώμα. Πλησιάζοντας για να θαυμάσω το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του χρυσοχόου διάβασα με χαρά χωρίς καθόλου έκπληξη…Λαλαούνης…και κοιτάζοντας δεξιά στην άλλη κρυστάλλινη βιτρίνα με τις φανταστικές αισθησιακές γόβες…διάβασα με τα ίδια συναισθήματα …Πετρίδης…

Ναι χωρίς καθόλου έκπληξη…γιατί αν φύγεις έστω και λίγο από τη πατρίδα, όπου κι αν πας το ελληνικό στοιχείο υπάρχει παντού. Είτε από το παρελθόν είτε από το παρόν. Διαχρονικά καλύπτοντας όλο το φάσμα των εποχών. Αρχαίο…βυζαντινό…τωρινό…

Μετά απόλαυσα ευτυχισμένος ένα παγωμένο καφέ ….αξέχαστο. κάπνισα πολλά τσιγάρα με το μυστιριώδες αισθησιακό υπεράρωμα των dunhill. Ένας φίλος μου ιταλός γιατρός που τον είχα επισκεφτεί στο ρίο ντε τζανέΙρο μου είχε πει ότι μπορώ να καπνίζω όσα τσιγάρα θέλω αλλά μόνον όταν αισθάνομαι ευτυχισμένος. Όταν νοιώθεις χάλια μη καπνίζεις καθόλου.

……………………………………………..

Advertisements

3 thoughts on “Χρυσός και παπούτσια από τη πατρίδα

  1. Με τραβούσε να συνεχίζω να διαβάσω..και άλλο..και όταν έφτασα προς το τέλος ένιωθα ότι ήθελα να συνέχιζε αυτή η μυστηριώδης ιστορία..απλά υπέροχο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s