Η Μπέτη

 «η Μπέτη»

Απόσπασμα

Για ένα καφέ στη Μαρτίγη                 Marseille-Vieux-PortΈβλεπα το άδειο από ψάρια ολοκαίνουργιο πανέμορφο ενυδρείο  στο γραφείο μου να στέκει σκοτεινό πάνω στην ειδική ξύλινη βάση που μου έφτιαξε αποκλειστικά γι αυτό ο ξυλουργός της εταιρείας και σκεφτόμουνα ότι πρέπει να κάνω μια βόλτα στη πόλη για την αγορά lambeus. Θα πάρω ένα κόκκινο λαμπέο και έναν μαύρο και κατεψυγμένη τροφή σε πλαστικά φακελάκια για να έχω να τα ταϊζω τουλάχιστον για 4 μήνες αφού δεν πρόκειται να ξαναέρθω στη Μαρτίγη νωρίτερα.

Λοιπόν παρεπιπτόντως σας ενημερώνω ότι αν ποτέ βρεθείται στη Γαλία, αγοράστε ένα ενυδρείο. Δεν έχουν καμία σχεση με τα ενυδρία που πωλούνται σε άλλα μέρη του κόσμου. Δηλαδή έχουν τόση διαφορά που θα έλεγα ότι η Γαλία ξεχωρίζει από δύο πράγματα πρώτο από τη γαλική κουζίνα και δεύτερο από τα επιτραπεζια ενυδρεία.

Είχε νυχτώσει για τα καλά, έβρεχε του σκοτωμού (τρόοομπα όπως συνήθιζε να λέει με στόμφο η Μαρία) και το κρύο ήταν διαπεραστικό όπως συμβαίνει σε όλες τις παραθαλάσιες πόλεις της Μεσογείου. Στη Μαρτίγη κάτι παραπάνω από διαπεραστικό αφού έρχεται κατευθείαν από τα πυρηναία όρη για να παγώσει όλες τις πολιτείες που βρίσκονται στο κόλπο του λέοντος.

Παράτησα το TIME στο γραφείο, έσβησα τη λάμπα πέταξα τις παντόφλες μου,πέρασα στη καμπίνα μου και άρχισα να ντύνομαι ανάλογα του καιρού με γρηγοράδα γιατί βιαζόμουνα να περπατήσω στη βροχή κάτω από μια τεράστια ομπρέλλα που είχα πάρει στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ. Από τότε δεν την είχα χρησιμοποιήσει γιατί τύχαινε και πήγαινα σε στεγνά μέρη. Βγαίνοντας είδα τον Pedro τον θερμαστή που επέστρεφε από την έξοδό του και του φώναξα …τυχαιρέ….κανά εμβασματάκι στη χιλή….στη γυναίκα σου;.

Με 200 δολαριάκια καθάριζε για ένα δίμηνο…πολλά λεφτά για τη χιλή…και ο pedro πληρωνόταν κάπου 2500 το μήνα και φυσικά τα έτρωγε στα λιμάνια όπως αυτός ήθελε…στα μπαρ …στα ξενοδοχεία…στα θερμενόμενα και περιστρεφόμενα κρεβάτια. Σήμερα γύρισε νωρίς στο πλοίο γιατι η Μαρτίγη πέρα από κανα δυό καλά καφέ…δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα άλλο.

Πωπω τι καταπληκτική αίσθηση …να περπατάω μες στη βροχή κάτω από τη τεράστια ομπρέλα μου, με δερματινες μπότες και χοντρές μάλινες κάλσες και αντιανεμική καπαρντίνα, αγορασμένα όλα από τα ειδικά για skipper μοναδικά μαγαζιά της παραλίας της Μασσαλίας…εκεί κοντά στη τεράστια μαρίνα με τα πολυτελή κότερα….

Και όμως κάτι μου έλλειπε, το ένα μου χέρι που κρατούσα την ομπρέλλα είχε παγώσει, το άλλο ήταν χωμένο στη τζέπη της καπαρντίνας και ζεστό σαν τη φωτιά. Με τη πρώτη ευκαιρία πρέπει να πάρω ένα ζευγάρι ζεστά γάντια σκεφτηκα για παρόμοιες συνθήκες και ίσως και χειρότερες.

Από μακρυά έβλεπα τα φώτα του Μαμούτ του τεράστιου Super Market που ήταν στην άκρη της πόλης  κι όσο προχωρούσα τόσο πιο έντονα μου φαινόντουσαν και τόσο πιο τεράστιο μου φάνταζε το Μαμούτ. Εκεί θα έβρισκα και ψάρια και τροφή αλλά θα έπινα και το καφέ μου. Και ξαφνικά όπως περπάταγα με τη βροχή να μην έχει σταματήσει καθόλου, βλέπω έναν καλοντυμένο κύριο που προπορευόταν από μένα, κομψά ντυμένο να σταματά απότομα σε έναν κάδο στην άκρη του δρόμου και να ψάχνει με τακτ ανακατεύοντας τα σκουπίδια για να βρεί κάτι….τι άραγε….

Σταμάτησα σε ένα σκοτεινο, από μια παρατημένη σκια, σημείο  που έριχνε στο πεζοδρόμιο μια διαφημιστική σκοτεινή ταμπέλα και παρατήρησα μέσα από τη ζεστασιά μου και τον αχνό της ανάσας μου που χάϊδευε το προσωπό μου με τη ζεστή και υγρή ανάμικτη υφή του ,τη παγωμένη μου μύτη και τα βλέφαρά μου, παρατήρησα σαν από ταινία του κινηματογράφου την άθλια σκηνή, τον άγνωστο αυτό προπορευόμενό μου να τρώει κάτι από τα σκουπίδια και να παίρνει σε μια τσάντα που κρατούσε και κάτι γι αργότερα, για το σπίτι ίσως ή για τη γέφυρα ή για κάποιο σκεπαστό πεζοδρόμιο…

Συνέχισα το δρόμο μου …αργά προς το Μαμούτ…, στη μύτη μου πλεον ερχόταν η έντονη μυρωδιά των χοτ ντογκ  που έψηναν σε μια καντίνα 20 μέτρα έξω από το σούπερ μάρκετ και κάτω από τη μικρή της τέντα ήταν μαζεμένα τουλάχιστον 15 άτομα που έτρωγαν τα καυτά λουκάνικα σκουπίζοντας από τα χείλη τους τις σάλτες ντομάτας και μουστάρδας που έραιαν από τα ξεχυλισμένα ζεστά μαλακά ψωμάκια, περιμένωντας μάταια να σταματήσει η βρόχή για να συνεχίσουν τη πορεία τους.

Δεν πείναγα….τρελαινόμουνα για καφέ….ήθελα να αιστανθώ το άρωμα του καφέ τη ώρα που θα έμπαινα στη καφετέρεια.. να έκλεινα την ομπρέλλα μου , να έβγαζα τη καπαρντίνα μου, να καθόμουνα αναπαυτικά και να παράγγελνα ένα ζεστό καφέ σε μεγάλη κούπα και με τη πρώτη γουλιά να άναβα ένα σαρατόγκα από αυτά που μου έκανε δώρο ο πρέσβης μας στο Αμβούργο και να το κάπνιζα με επιθυμία ρουφόντας το καπνό με παρατεταμένες εισπνοές και πετώντας με σνομπισμό τη στάχτη έξω από τα στενά όρια που προσδιορίζει το σταχτοδοχείο…

Κι έτσι έκανα …μπήκα στο καφέ και αφέθηκα με μανία στην ηδονική περιδύνηση των αισθήσεων ρουφόντας αθόρυβα τον αρωματικό ζεστό καφέ από τη τεράστια πορσελάνινη κούπα, πετώντας τα χαρτάκια από τους κύβους της ζάχαρης στο πάτωμα, ανάβοντας τσιγάρο 180 χιλιοστών σαρατόγκα με σπίρτο, και σβήνοντάς το σπίρτο με τη παληνδρομική γρήγορη κίνηση του χεριού πετώντας το και αυτό στο πάτωμα. Τι ευτυχία…κάπου είχα διαβάσει ότι η ταχύτητα που περνάει ο καπνός από το λάρυγκα είναι η ίδια που έχει ένα τζετ αεροπλάνο κατά την απογείωσή του….350 χιλιόμετρα την ώρα περίπου δεν θυμάμαι καλά… αλλά τη σημασία έχει η ακρίβεια…σημασία έχει η απόλυτη επαναλαμβανόμενη και ουσιώδη ευχαρίστηση που μόνον το κάπνισμα ενός τσιγάρου μπορεί να σου προσφέρει. Η κίνηση να ανοίξεις το πολυτελές πακέτο, η κίνηση να το τραβήξεις μέσα από αυτό μυρίζοντάς το πριν το ανάψεις, να αιστανθείς τη πιπεράτη γλυκόξινη γεύση του κυλώντας τη βρεγμένη σου γλώσσα  κατά μήκος του περιτυλιγμένου με το τσιγαρόχαρτο αρωματικού καπνού, απολαμβάνοντας τη πρώτη ρουφηξιά με πάθος, βρέχοντας τα χείλη και καταπίνοντας μια δεύτερη γουλιά του καφέ και μετά πάλι τσιγάρο…κάπνισμα…καφέ…..η απόλυτη ευχαρίστηση, η απόλυτη ηδονή η απόλυτη απογείωση που σε κάνει να πετάς ανάμεσα στα  σύννεφα της λογικής αναζήτησης της υπερπλήρωσης από θύμησες κι επιθυμίες.

Απόλαυσα το καφέ μου μέχρι τη τελευταία σταγόνα και μετά με όρεξη πήγα για την αγορά των λαμπέων.

Βρήκα δυό πανέμορφα ψαράκια λαμπέους ένα κόκκινο και ένα γκρι σκούρο με μεγάλα παλόμενα φτερά κι ο έμπορος τα τοποθέτησε σε μια μακρόστενη πλαστική σακουλίτσα με λίγο νερό αφήνοντας πολύ αέρα και δένοντάστη σφικτά στο πάνω μέρος…..όμως αυτή τη φορά αγχώθηκα….κατάλαβα πως η ζωή των λαμπέων  εξαρτιώταν ολοκληρωτικά από μένα…έπρεπε να μεταφερθούν το γρηγορότερο στο ενυδρείο και να μην αντιμετωπίσουν το κρύο που επικρατούσε έξω.

Έτσι λοιπόν άνοιξα το πουκάμισό μου στο πάνω μέρος, έβαλα το σακουλάκι με τα ψαράκια, κούμπωσα και τη καπαρντίνα μου και ζέσταινα τα ψάρια με αυτό τον τρόπο στο δρόμο της επιστροφής…..σε λίγη ώρα αυτά έπλεαν στα ζεστά νερά του ενυδρείου απολαμβάνοντας τη νέα τους κατοικία κι εγώ τα χάζευα που εξερευνούσαν τα διάφορα βυθισμένα αξεσουάρ θαυμάζοντας τις χρωματικές τους ιδιαιτερότητες καθώς φωτιζόντουσαν και άστραφταν από τα φώτα του ενυδρείου.

Χασμουρήθηκα και ξάπλωσα στο μαλακό στρώμα του κρεβατιούμου…..αύριο θα φύγω οδικώς για τη μασσαλία. Θα συναντήσω τη Μπέτη, τη σπανιόλα. να μιλήσουε για τη πρωτοχρονιά που περάσαμε μαζί τόσο όμορφα και να ξαναζήσουμε πάλι ένα διήμερο ανάλογο με το πρωτοχρονιάτικο….άλλωστε όταν βρεπόμαστε αντιμετωπίζουμε τη συνάντησή μας κορυφαία μοιράζοντας τις ευθύνες της δουλειάς μας σε φίλους, απολαμβάνοντας τις όποιας ημέρας στιγμές μας ως κυριακάτικες.

Αυριο βράδυ δεν θάμαι μόνος…θα πλήμυρίσει το στήθος μου από τα μακριά μαύρα μαλιά της μπέτης καθώς θα κοιμάται πάνω μου και θα αισθάνομαι την ανάσα της ρυθμικά να μου ζεσταίνει τη καρδιά. Αύριο βράδυ δεν θα κοιμάμαι….θα ζώ το αποψινό όνειρο………………………………………………………………………………….

Advertisements

2 thoughts on “Η Μπέτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s