Μια βόλτα στη Σιντζούκο

Σεισμός στο Τόκιο

μυθιστόρημα /μικρό απόσπασμα

Μια βόλτα στη Σιντζούκου. (έτος 1981)

Πήρα το time table στα χέρια μου που μου έδωσε ο υπάλληλος του μετρό και έψαχνα να βρω ποιο τρένο θα πάρω για τη σιντζουκου. Ήμουνα από νωρίς στον σταθμό Οσάκα κό, στην Οσάκα πήρα ένα εναέριο τρένο και ήρθα στο κεντρικό σταθμό του Τόκιο τον Tokyo Station κατέβηκα στο μετρό και ήθελα να επισκευτώ για πρώτη φορά τη περιοχή Σιντζούκο. Είχα ακούσει για τα ψηλά κτήρια το πύργο του Τόκιο και τόσα άλλα…είχα την αγωνία να περπατήσω ανάμεσα από όλα αυτά τα κτήρια, να ανέβω στο πύργο για να δω τη πανοραμική θέα…

Μάταια προσπάθησα να βρω ποια γραμμή και ποιο τρένο θα έπρεπε να πάρω….μέσα σε 12 υπόγεια πατώματα το μετρό, ολόκληρη πολιτεία, με εστιατόρια, σιντριβάνια καταστήματα , καφέ, κουρεία , σούπερ μάρκετς, φαρμακεία, μπαράκια, πατσίνγκο,παγοδρόμια και χίλια δυό άλλα, μια τεράστια πολιτεία που αναπτυσσόταν σε 12 υπόγεια πατώματα….

Κάθησα στο πέτρινο πεζούλι μιας όμορφης φοντάνας απέναντι από ένα ιταλικό εστιατόριο στο τέταρτο υπόγειο πάτωμα, ξανακοίταξα το time table, πράσινες γραμμές , κόκκινες γραμμές, κίτρινες,πράσινες, μπλε, μαυρες, prive γραμμές, πορτοκαλί, μωβ και μελανές….μα δεν μπορούσα να βρω από πού θα πήγαινα στη Σιντζούκο….Οι ηλεκτρονικές πινακίδες έδειχναν πληροφορίες για τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στην επιφάνεια της πόλης που ήταν ιδανικές για βόλτα…

Η καλύτερη λύση για να ξεμπλοκάρω και να ξεκολλήσω από την επίμονη σκέψη της μάταιης προσπάθειας του ψαξίματος ήταν να φάω κάτι να χορτάσω τη πείνα μου …και τι καλύτερο από ένα ιταλικό εστιατόριο στην υπόγεια πόλη τουΤόκυο. Πέταξα ένα νόμισμα πίσω μου μέσα στη φοντάνα (όπως κάνουν στη φοντάνα ντι τρέβι στη ρώμη), με την ευχή να βρεθώ γρήγορα στη Σιντζούκο που τόσο πολύ επιθυμούσα να πάω.

Απόλαυσα μια νόστιμη μακαρονάδα σερβιρισμένη πάνω σε «πίνα» (το ανοιχτό όστρακο κάποιου θαλασσινού) και με τις οδηγίες του ιταλού σεφ κατέληξα στη σωστή γραμμή χρώματος λευκού για το ταξίδι περίπου των 13 λεπτών για το περιβόητο σταθμό  της Shintzuko…….

Βγαίνοντας στην επιφάνεια βρέθηκα μπροστά στα τέσσερα τεράστια πόδια του πύργου του Τόκυο…κάτι σαν τον πύργο του Άιφελ, φτιαγμένο από ελαφρύ αλουμίνιο αρίστης ποιότητας που παράγει η Ιαπωνία. Δεν εντυπωσιάστηκα πολύ γιατί όπως και να το κάνουμε πύργοι υπάρχουν ανα τον κόσμο πολλοί και οι περισσότεροι μοιάζουν σαν φτηνά αντίγραφα ενός και μοναδικού σε σχεδιασμό και μοναδική αρχιτεκτονική άποψη ως παγκόσμιο σήμα πύργου, του πύργου του Άίφελ…γενικώτερα η ιαπωνία εάν εξαιρέσουμε τις παγώδες, τους ναούς και την αρχιτεκτονική του παρελθόντος της, κατά τα άλλα δεν εντυπωσιάζει με τα κτήριά της, οι σύγχρονες πόλεις δεν είναι όμορφες, κατασκευαστικά μοιάζουν με κουτιά τοποθετημένα εδώ κι εκεί το ένα πάνω στο άλλο…..και μια αναρχία ένα ανακάτεμα από δρόμους κτίρια και ατέλειωτες γέφυρες εναέριους δρόμους και γραμμές και σύρματα….οι ουρανοξύστες της δεν διαφέρουν από τους ουρανοξύστες άλλων μεγαλουπόλεων άλλων κρατών, δεν έχουν να προσθέσουν κάτι ξεχωριστό αρχιτεκτονικά που να εντυπωσιάζει και να ξεχωρίζει.

Εκείνο που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι η τεχνολογία γιατί σε τόσο μεγάλες πόλεις με πάμπολα εκατομύρια κόσμο, όλα βλέπεις πως λειτουργούν με μια αρμονία, με ένα σεβασμό προς τον άνθρωπο και με μια χρονική ακρίβεια λιγότερη του δευτερολέπτου.

Εναέρια τρένα υψηλών ταχυτήτων, εναέρια τρένα αθόρυβα που κυλάνε με λαστιχένιες ρόδες πάνω σε τσιμεντένιες ράγες, τηλεκατευθυνόμενα τρένα και λεωφορεία χωρίς οδηγούς, κινούμενα πεζοδρόμια, ρομπότ αντί θυρωρών και γραφείων πληροφοριών , σε κάνουν να θαυμάσεις την ιαπωνία.

Βάδισα προς την είσοδο στο κέντρο της βάσης του πύργου περνώντας από μια τεράστια τεχνική λίμνη, γεμάτη από κάθε είδους πλεούμενου μινιατούρας (ένα –ενάμισο μέτρο το καθένα)σκάφους. Κρουαζιερόπλοια, εμπορικά, ιστιοφόρα, κότερα κλπ και όλα αυτά τηλεκατευθυνόμενα από κονσόλες που βρίσκονταν στις όχθες της λίμνης. Εάν εύρησκες κάποια κενή κονσόλα, γιατί όλες ήταν κατάμεστες από κόσμο, καθόσουν διάλεγες ένα είδος σκάφος της αρεσκείας σου που βρισκόταν ακίνητο μέσα στη λίμνη, εύρισκες το κωδικό του μέσω ηλεκτονικής οθόνης που είχες μπροστά σου, έκανες επιλογή, έριχνες χρήματα στον κερματοδέκτη της κονσόλας και με τα χειριστήρια κινούσες το σκάφος σου μέσα στη λίμνη με προσοχή να μη συγκρουστείς με κάποιο άλλο πλεούμενο….χάζεψα για λίγο και μετά μπήκα στην είσοδο του πύργου.

Ενας ξεναγός ανά 20 άτομα και πήραμε τον ανελκυστήρα για το πρώτο επίπεδο επίσκεψης στα 150 μετρα. Κατά τη διάρκεια της ανάβασης του γυάλινου ανελκυστήρα ο ξεναγός αναφερόταν στα κατασκευαστικά προτερήματα του πύργου στη ποιότητα του αλουμίνιου, στην ελαφριά κατασκευή και στην αντοχή του σε περίπτωση σεισμού των 8 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ καμία τεχνική καταστροφή και έως 10 ρίχτερ όχι κατάρευση.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Advertisements

2 thoughts on “Μια βόλτα στη Σιντζούκο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s