Η βεντάλια

 

διήγημαβεντάλια

Βγήκα πιασμένος από το πολύωρο ταξίδι πετώντας με τη πτήση 552 τόκιο –μπανγκόκ –βαρσοβία, πάνω από στεριές και θάλασσα και περπάταγα με δυσκολία σχεδόν ζαλισμένος στα γυαλιστερά πατώματα του αεροδρομίου της βαρσοβίας προς τη παραλαβή των αποσκευών μου…κάποια στιγμή αναγνώρισα τη βαλίτσαμου και ένα μικρότερο σάκο που ερχόντουσαν στη θορυβόδη κυλιόμενη πλατφόρμα …τα άρπαξα με μιας περνώντας από μπροστά μου και προχώρησα προς την έξοδο με βιασύνη. 24 ώρες ταξίδι μαζί με τη παραμονή μου στη μπανγκόκ 3 ωρών μέσα στο αεροδρόμιο…

Όμως καθώς περπάταγα τσουλώντας τη βαλίτσα μου στις μεγάλες μαρμάρινες πλάκες προς την έξοδο ακούγοντας ρυθμικά τον ήχο τους καθώς περνούσαν πάνω από τους αρμούς, τακ τακ τακ, είδα στο βάθος πλήθος ταξιδιωτών να είναι μαζεμένοι μπροστά στις αποσκευές τους , να ανοίγουν βαλίτσες και άλλες αποσκευές για να ελεγχθούν από τις τελωνειακές τοπικές αρχές.

Δεν είχα φανταστεί ότι θα υποστώ τη ταλαιπωρία της αναμονής μέχρι να ελεγχθούν όλοι αυτοί οι επιβάτες και μετά κι εγώ. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα περιμένω ακόμα ώρες μέχρι να βρεθώ στο ξενοδοχείο που ο πράκτορας μου είχε κλείσει δωμάτιο, να μπω να τακτοποιηθώ, να πετάξω από πάνω μου κάθε ρούχο που φοράω, να κάνω ένα καυτό μπάνιο και μετά να ξαπλώσω και μέχρι να με πάρει ο ύπνος να χαζεύω στη τηλεόραση για να γνωρίσω μέσα από αυτή για πρώτη φορά τον κόσμο της Πολωνίας….

Έκοψα το βήμα μου και προσπάθησα να βρώ ένα κάθισμα κάπου κοντά στο κόσμο μα μάταια…δεν υπήρχε τίποτα για κανέναν…έτσι βολεύτηκα πάνω στο σάκο μου, και έβγαλα ένα βιβλίο να διαβάσω μέχρι να έρθει η σειρά μου για ψάξιμο… μια φωτεινή πινακίδα αρκετά ψηλά στο βάθος του χώρου έγραφε με κυλιόμενη παρουσία την ώρα , την ημερομηνία και την άφιξη της πτήσης μου. Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 1989, 08:17, πτήση 552 προσγειώθηκε…ένα περίεργο άρωμα ενοχλούσε τη μύτη μου, μια μυρωδιά που την είχα ξαναζήσει στο σήμανς κλαμπ στο Ναβαροσίσκυ και στην Οδησσό στη Σοβιετική Ένωση καθώς και στη Κωνστάτζα στη Ρουμανία . γενικά στο ανατολικό μπλοκ…μάλλον το βερνίκι στις ξύλινες επιφάνειες γιατί παντού σε αυτά τα μέρη έβλεπα να υπάρχουν αρκετές κατασκευές από ξύλο.

Όταν το ρολόϊ έδειξε 10:35 έφτασα με τα πράγματά μου μπροστά στον τελωνειακό υπάλληλο που με ύφος μυστήριο γεμάτο καχηποψία, έχοντας σκοπό να βρει κάτι παράνομο ή κάποια παρατυπία ως προς τα επιτρεπόμενα είδη που προβλέπει η νομοθεσία της περιοχής, είχε την όψη ιερού εξεταστή με αυστηρό και βλοσηρό βλέμμα και άρχισε με τρόπο ήρεμο σαν να μη το κυνηγάει ο χρόνος, άσχετα εάν πίσω μου περίμεναν για τον ίδιο σκοπό πάρα πολύ επιβάτες …

Άνοιξε τη βαλίτσα σου μου είπε επιτακτικά….κι εγώ μη μπορώντας βέβαια να κάνω κάτι το διαφορετικό άνοιξα αμέσως τη βαλίτσα μου για να τελειώνω μια ώρα αρχίτερα..

Και τότε με τα χέρια του άρχισε να βγάζει τα πράγματά μου έξω σκορπόντας τα ανακατωμένα πάνω στο ξύλινο πάγκο. Ρουχα, εσώρουχα , δύο μικρά πορσελάνινα γιαπωνέζικα πιάτα που τα είχα με επιμέλεια τυλίξει για να μη μου σπάσουν και τα είχα τακτοποιήσει ανάμεσα στα ρούχα, ένα ξύλινο αγαλματίδιο του βούδα διακοσμητικό, κάποια cd με γιαπωνέζικα τραγούδια, ένα κομάτι ύφασμα ριγέ στην απόχρωση του καφέ μπεζ που είχα πάρει με σκοπό να φτιάξω ένα κοστούμι, δύο κιμονό ολόλευκα μεταξωτά με κέντημα στις πλάτες από χρυσή κλωστή σε γραφή κατακάνα της φράσης καλή τύχη…τα είχα πάρει από τη Σαντίκα Τάουν στο Κόμπε από εκείνο το μεγάλο καταφώτιστο από λαμπερά φωτιστικά, γωνιακό κατάστημα απέναντι από το Σόγκο…

Καθώς έβλεπα τα χέρια του να βγάζει τα λιγοστά μου πράγματα από τη βαλίτσα μου, άθελά μου περνούσαν από το μυαλό μου τα πάντα που είχαν σχέση με αυτά….να μια μπλούζα χειροποίητη που έπιασε τώρα που μου την έκανε δώρο η Κουνίκο…στα περασμένα γεννέθλιά μου το κρύο χιονισμένο Νοέμβρη του ’88, που τα γιόρτασα από νωρίς εκείνο το βράδυ στο μπαρ θρή φάΙβς 555, απολαμβάνοντας ένα σπέσιαλ δείπνο με υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και χωρό μπροστά στους καθρέφτες….ακόμα έχω κάβα σε αυτό το μπαρ…έχω αφήσει ένα μπουκάλι ουϊσκι σχεδόν γεμάτο Σαντορι…αα ποιότητας….δεν θα ξεχάσω το φινάλε αυτής της αιώνιας βραδυάς….στο μικροσκοπικό απάρτμεντ της Κουνίκο….τόσο μικρό που όταν μπήκα έσκηψα νομίζοντας πως το κεφάλι μου θα έβρισκε στο ταβάνι…..όμως ήταν τόσο φιλόξενο, τόσο ζεστό και η Κουνίκο τόσο αποκαλυπτική, τόσο αιθέρια, τόσο ερωτευμένη μαζί μου, τόσο φλογερή και τόσο υπομονετική αφού σε κείνα τα γενέθλιά μου όλη τη νύχτα ασχολήθηκε με το νεανικό μου κορμί, απολαμβάνοντας κάθε δυνατή παρόρμηση κάθε αίσθηση με μοναδικό μυστηριακό τρόπο που μας οδήγησε και τους δύο σε αξέχαστες ηδονικές παρατεταμένες έως τα ξημερώματα στιγμές…αξέχαστες στιγμές που μας σημάδεψαν τις ζωές και καταγράφηκαν σαν μια ερωτική νουβέλα σε δυό διαφορετικές γλώσσες ταυτόχρονα…στα γιαπωνέζικα και στα ελληνικά……κάθε φορά που σκέφτομαι την Κουνίκο…

Τι είναι αυτό; Με ρώτησε ξαφνικά ο τελώνης επαναφέροντάς με στο τόπο που πριν από δυόμιση ώρες έφτασα…ένα μακρόστενο δερμάτινο κουτάκι περίπου τριών σαντιμέτρ φάρδους και σαράντα σαντιμέτρ μήκους σε χρώμα λευκόχρυσο δεμένο στη μέση με μια κορδέλα σε χρώμα μπλε ελεκτρικ…

Το είχα τοποθετήσει με προσοχή στο κάτω μέρος της βαλίτσας ,εκεί που υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στην υποδοχή που σείρεται η λαβή  και αποθηκεύεται όταν είναι κλειστή….ήταν ότι έπρεπε αυτό το σημείο για να προστατέψω αυτό το κουτάκι με το περιεχόμενό του….

Όπεν …μου είπε με το ίδιο άχαρο ύφος κι εγώ έλυσα τη κορδέλα με ευλάβια και άνοιξα το μαλακό δερμάτινο κουτί. Μέσα ήταν τυλιγμένη σε ειδικό απορροφητικό χαρτί, λεπτό ριζόχαρτο με ματ εμφάνιση και ημίσκληρη υφή, περιτυλιγμένη τέσσερεις φορές μια βεντάλια…ξετύλιξα με προσοχή και κάθε στροφή που έκανα στο ριζόχαρτο ένας φόβος με κυρίευε και αυξανόταν βαθμιαία…άρχισα να μην αισθάνομαι καλά…ο φόβος μου έφερε εφίδρωση και ταχυκαρδία και όπως ήμουνα εξαντλημένος από το πολύωρο ταξίδι ένοιωσα πως σβήνω και χάνομαι…τα χέρια μου ένοιωθα πως τρέμουν …ο εαυτός μου είχε παραδοθεί στο φόβο και στην αμηχανία, στο τρόμο μη χάσω αυτό το πολύτιμο αντικείμενο και μαζί του χαθούν οι πάμπολες αναμνήσεις που σχετίζονται με αυτό….είχα πικρή εμπειρία από τα τελωνεία στο ανατολικό μποκ….

Πήρε στα χέρια του τη βεντάλια και την άνοιξε….μια φωνή θαυμασμού σαν ναβγαινε από ένα στόμα, ακούστηκαν όσοι επιβάτες περίμεναν υπομονετικά τη σειράτους και ήταν κοντά μου και παρακολουθούσαν τη διαδικασία . μετά τα σχόλια θαυμασμού από διαφορετικά στόματα με διαφορετικές γλώσσες που όμως καταλάβαινα ότι έλεγαν ότι περίπου έλεγα κι εγώ όταν τη πρωτοείδα…ένα έργο τέχνης , ένα συλλεκτικό σπάνιο κομμάτι φτιαγμένη από χειροποίητο χαρτόνι ποτισμένο με χρυσό στερρεωμένο πάνω σε 9 μοναδικού κάλους ακτίνες από μπαμπού δεμένα όλα με μια μοναδική τεχνική γιαπωνέζικη, και ζωγραφισμένη στο χέρι με μικρά άνθη που το ένα είναι κοντά στο άλλο σε χρώμα κοραλί και παστέλ σιέλ…ανθάκια τρυφερά δεμένα και ζωγραφισμένα από το θεϊκό χέρι του καλλιτέχνη…μα ποιο πολύ ένα πολύτιμο δώρο…μοναδικό γιατί δεν θα μπορούσε να ξανασυμβεί όπως τόσα πράγματα στη ζωή μας περνάνε μόνον για μια φορά και μας αγγίζουν για πάντα…και μια μοναδική αφιέρωση γραμμένη στην άκρη μιας από τις μπαμπού ακτίνες που μου την έγραψε ένας ηθοποιός σε γραφή χειρακάνα…

Ήμουνα στο Τόκιο, στη απόλυτη μοναξιά μου, απολάμβανα την μοναδικότη τα του εαυτούμου κινούμενος μέσα στα εκατομύρια του κόσμου που κατοικούν στη πόλη αυτή….περπατούσα και φωτογράφιζα με τα μάτια μου ότι έβλεπα γύρω μου, γεμίζοντας  τη ψυχή μου με σκέψεις και συναισθήματα κρατώντας στα χέρια μου τα ψώνια από τα μαγαζιά που επισκέφτηκα…πείνασα …έφαγα ένα αμερικανικού τύπου χοτ ντογκ και θα συνέχισα το δρόμο μου μέχρις ότου άντεχαν τα πόδια μου…

Όμως ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα τεράστιο κτίριο, φωταγωγημένο με μεγάλες επιγραφές στα γιαπωνέζικα γραμμένες και πάνω πάνω την επιγραφή με μικρότερα γράμματα στα αγγλικά “kabuki theatre” … κοκάλωσα ακίνητος μπροστά σε αυτό το καλλιτεχνικό ναό…είχα διαβάσει πολλά για το θέατρο καμπούκι για τη μοναδικότητά του στο κόσμο όλο και το ξεχωριστό τρόπο μιας παράστασης ακριβοθώρητης μιας και το θέατρο αυτό δεν σκορπιέται, δεν ταξιδεύει, δεν δανείζεται σε αλλα μέρη παρα ζει και εκφράζεται και δημιουργείται μόνον  στο Τόκιο.

Θεέ μου γι αυτό μου στέλνεις τέτοιες στιγμές…στη ζωή μου τυχαίες και αναπάντεχες για να σε πιστεύω και να σε τιμώ…Καμπούκι…το πρωτοάκουσα από τα χείλη του Μάριου τότε που φτιάχναμε το αισθησιακό θέατρο στην Αθήνα…Σε ένα παλιό κτήριο νεοκλασικό που το βρήκαμε να νοικιάζεται σε τιμή ευκαιρίας…το φτιάξαμε…εκείνος σκηνοθέτης, εγώ φαντάρος στο Πεντάγωνο…Η έρημη χώρα του Tomas Elliot …το έσκαγα το βράδι από το στρατόπεδο, κάναμε τις πρόβες ….θυμάμαι…. «ο απρίλης είν ο μήνας ο σκληρός , γεννώντας μεσ’ από τη πεθαμένη γή τις πασχαλιές, σμίγοντας θύμιση κι επιθυμία, ταράζοντας με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές….» αυτή η ποίηση του έλλιοτ που με αγάπη μετάφτασε ο Σεφέρης με μάγεψε τότε….εγώ ως ηθοποιός ο γέροντας Τιρεσίας με τα ρυτιδιασμένα βυζιά,μάταια προσπαθούσαν να κάνουν τα κατάμαυρα μαλιά μου να φαίνονται άσπρα, και η Έλενα ηΠολωνέζα η πόρνη τυλιγμένη σε ένα στενό μπλε φόρεμα από γυαλιστερό σατέν που ο φωτογράφος την έστηνε πάνω σε ένα κρεββάτι επί ώρες για να τη φωτογραφίσει…μα δεν μπορούσε να βρει τη κατάλληλη θέση και στάση…εκείνο το βράδυ μπαίνοντας εγώ βιαστικός για τη πρόβα τη φίλησα και μπροστά σε όλους της έδωσα μια σπρωξιά κι αυτή έπεσε απροσδόκητα πάνω στο κρεββάτι της σκηνής…Τώρα τράβα της όσες φωτογραφίες θέλεις είπα στο φωτογράφο….η στάση της ήταν αυθόρμητη με τα μακριά της μαλιά να έχουν απλωθεί στα ανακατωμένα σεντόνια…το φόρεμάτης ανεβασμένο ελαφρά και στενό, έτοιμο να σκιστεί από τις φουσκωτές καμπύλες των γλουτών της, τόσο όσο να ξυπνάει στο θεατή τη σκέψη και την επιθυμία για μια όμορφη πόρνη….έμοιαζε με ένα όνειρο γλυκό και διεφθαρμένο συγχρόνως με μια ανεμελειά παρατημένη πάνω στα μεταχειρισμένα σεντόνια …

Μετά η γενική πρόβα …μια μοναδική παράσταση που παίχτηκε για τα μάτια λίγων και εκλεκτών….που τη ξέρουν σαν μια τέλεια παράσταση και που άφησε άφωνους και όσους επώνυμους καλλιτέχνες την είδαν…

Και να που τώρα αισθανόμουν το ίδιο μαγεμένος μπροστά στην είσοδο του Kabuki theatre. Με δάκρυα στα μάτια πλησίασα στα ταμεία…σε πέντε λεπτά θα άρχιζε η παράσταση…το ένα θαύμα μετά το άλλο…έβγαλα εισιτήριο …έβαλα τα πράγματα που είχα αγοράσει σε ειδική θυρίδα για φύλαξη και προχώρησα με τη βοήθεια μιας γλυκιάς γιαπωνέζας στη θέση μου…μια θέση μέσα σε ένα τεράστιο θέατρο …και η παράσταση άρχισε πριν προλάβω να διαβάσω τι θα έβλεπα στα αγγλικά που ευγενικά μου πρόσφεραν στην είσοδο

Ένοιωθα σαν τη Μελίνα Μερκούρη στο Ποτέ τη Κυριακή που έβλεπε στο Ηρώδειο την Μήδεια  που ενώ δεν καταλάβαινε τίποτα από τα λόγια , συμμετείχε ως θεατής κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ από το δράμα που συναισθανόταν..…έτσι κι εγώ δεν καταλάβαινα τα γιαπωνέζικα, τους διαλόγους αλλά συμμετείχα σαν θεατής αγγίζοντας τη ψυχή μου οι κινήσεις και τα δρώμενα στη σκηνή…και στο τέλος της παράστασης επειδή ήμουνα ο μοναδικός ξένος θεατής μέσα σε όλο το πλήθος των γιαπωνέζων θεατών και επειδή πήγα να συγχαρώ τους ηθοποιούς, μου κάνανε δώρο αυτή την ειδική βεντάλια που κρατούν στο θέατρο καμπούκι οι ηθοποιοί (ειδική κατασκευή με ιδιαίτερο σκοπό)αφού η κάθε κίνηση επί σκηνής αυτής της βεντάλιας σημαίνει και κάτι διαφορετικό …από πόλεμο ….έως έρωτα….

Πάρτετα και περάστε στη διπλανό γραφείο μου είπε ο τελώνης πολλαπλασιάζοντας το φόβο μου με την επιβαιβέωση της ανησυχίας μου για τα χειρότερα που θα ακολουθούσαν στο διπλανό γραφείο….

Τα μάζεψα γρήγορα και τα έβαλα όπως όπως στη βαλίτσα , την έκλεισα με δυσκολία πήρα και το σάκκο και πέρασα στο διπλανό γραφείο…..

Εκεί μια αυθάδης υπάλληλος που με κοίταζε και μου μίλαγε με αυτοπεποίθηση εισαγγελέα ανώτατου δικαστηρίου άρχισε να μου κόβει κοστούμια με διάφορα χρηματικά ποσά που ξεπερνούσαν τα 500 δολάρια και όταν είδε και τα τσιγάρα που είχα στο σάκκο (μορ) δύο κούτες δεν άντεξε και έσκισε τη μία κούτα και άρπαξε με θρασύτητα 4 πακέτα όχι ως δώρο από μένα προς αυτή αλλά ως επιβολλή προστίμου για τις δύο κούτες που νόμιμα κουβαλούσα….

Με αδιάφορο ύφος κι εγώ και με αυστηρό γιατί ο φόβος μου μετατράπηκε σε αγανάκτηση της δήλωσα ξεκάθαρα πως η μόνη μου διαθέσιμη περιουσία είναι 150 βελγικά φράγκα και μερικά κουτιά τσιγάρα από τη σκισμένη κούτα. Εάν δεν αποδεχτεί τη προσφορά μου απαιτώ την επιστροφή μου στην Ιαπωνία και δηλώνω ότι δεν επιθυμώ να περάσω την έξοδο του αεροδρομίου για τη μετακίνησή μου και διαμονή μου στη πόλη της Βαρσοβίας. Επίσης απαιτώ την άμεση τηλεφωνική επικοινωνία με την ελληνική πρεσβεία. Άρχισα να φωνάζω αγανακτισμένος και να τους βρίζω στα ελληνικά με λόγια προσβλητικά που τα είχα επαναλάβει και στη Ρωσία και στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία…..περίμενα ότι μετά από όλα αυτά θα με βάζανε σε ένα αεροπλάνο για την επιστροφή μου στην ιαπωνία και θα με θεωρούσαν ανεπιθύμητο στη Πολωνία, όπως ακριβώς έγινε στην Οδησσό στη Γεωργία που αρνήθηκα να τους πληρώσω το πρόστιμο των 200 δολαρίων που μου επέβαλαν επειδή μέσα στη τσεπη του παντελονιου μου είχα αδήλωτα 5 λέβα….δηλαδή μία δραχμή.

Όμως η προσφορά μου έγινε αποδεκτή και με τη βοήθεια του πράκτορα που με περίμενε για να με υποδεχτεί και να με οδηγήσει στο ξενοδοχείο γλύτωσα και τα υπόλοιπα τσιγάρα που θα μου έπερνε η τελωνειακός έδωσα και 100 βελγικά φράγκα και ξεμπέρδεψα.

Ευτυχώς που στη Πολωνία το Φεβρουάριο δεν κάνει ζέστη…..Διαφορετικά με την ανεκτίμητη βεντάλια μου θα αεριζόταν η ύαινα του τελωνείου.

Σύντομα βρέθηκα στο πολυτελές ξενοδοχείο Χιβέλιους σε ένα ψηλοτάβανο δωμάτιο με σκαλιστά ταβάνια φεγγίτες και κουρτίνες βελούδινες δεμένες με μεταξωτά κορδώνια στις άκρες των παραθύρων.

μετά από ένα καυτό επιθυμητό μπανιο κάθισα στην αναπαυτική μπερζέρα με τις πυτζάμες μου μπροστά στο παράθυρο με θέα τα επιβλητικά κτήρια και

τη κίνηση στους φαρδείς δρόμους της πόλης.Η τηλεόραση έδειχνε κάποιο ντοκυμανταίρ με άγρια ζώα στην Αφρική. Παράγγειλα ένα καφέ στην υπηρεσία ρουμ σέρβις και σε λίγο απολάμβανα το κάπνισμα ενός MORE πίνοντας τον απαίσιο πολωνέζικο καφέ….η πρωτοτυπία του είναι ότι στην επιφάνεια του φλυτζανιού επιπλέουν εκατοντάδες χοντροκομένα κατακάθια και ρουφόντας μια γουλιά καφέ, τα μασουλάς για ώρα ή τα φτύνεις δεξιά και αριστερά.

Άνοιξα τη βαλίτσα μου για να τακτοποιήσω τα ρούχα μου που με βιασύνη είχα μαζέψει όπως όπως στο τελωνείο…πάνω πάνω η χειροποίητη μπλούζα που μου έκανε δώρο η Κουνίκο.

Κάθε φορά που σκέφτομαι τη Κουνίκο…..

……………………………………………………………………………………………

Advertisements

2 thoughts on “Η βεντάλια

  1. όλα τα αποσπάσματα με αφήνουν ξαφνικά στο κενό. Πόσο θα ήθελα να διαβάσω όλο το μυθιστόρημα. Μπράβο πολύ καλό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s