Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα

Πάμε να γίνουμε όλοι άγγελοι.

__Βάλε ένα ποτό από αυτό που σε φτιάχνει γρήγορα, κάτσε αναπαυτικά, κι άσε το αλκοόλ να σε πάει μια βόλτα στο κόσμο, πάμε να περπατήσουμε εκεί που οι δρόμοι τη μέρα, μυρίζουν αλκοόλ, από αυτό που έρρεε άφθονο όλη τη νύχτα, εκεί που η μουσική τους κάνει όλους άγγελους, πάμε ν’ ανακατευτούμε μ’ αυτούς, να πιάσουμε ο ένας το χέρι του άλλου, πάμε να γίνουμε κι εμείς άγγελοι.

Στη Νέα Ορλεάνη…εκεί πρωτοείδα πριν από χρόνια, ένα γέρο, με μια γαλάζια φόρμα κι ένα κόκκινο μπλουζάκι…με το ένα τζάμι από τα γυαλιά του βγαλμένο, κάποια δόντια χαλασμένα, γενιάδα, και καπέλο, που έπεζε φυσαρμόνικα. Ήταν από τους ανθρώπους που από μικροί φαίνονται γέροι και ζουν και φτάνουν μέχρι τα βαθειά γεράματα…και πάντα τους βλέπεις το ίδιο…

Περπάταγα στο στολισμένο με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, δρόμο. Μίλαγα με το Νίκο, τον δόκιμο ασυρματιστή και λέγαμε για το μεγάλο ταξίδι μας, από το Άμστερνταμ στη Μεσόγειο στο Λιβόρνο έπειτα πίσω στον ατλαντικό στη Φουέρτε Βεντούρα και  μετά στην Δυτική Αφρική, Ακτή Ελεφαντοστού και στο Λόμε με τις περιπέτειες μας.Για θυμήσου ρε Νίκο τα άλμπατρος, του είπα. Τι τεράστια πουλιά, δεν είχα ξαναδεί ποτέ μέχρι τότε που ξαφνικά εμφανίστηκαν με το που φύγαμε από τα Canaria islands. Μας ακολουθούσαν σε όλο το ταξίδι μας στα παράλια της Δυτικής Αφρικής μέχρι το λιμάνι της Ivory Coast.

Τώρα μετά από τόσες ημέρες περίπου τρεις μήνες, περπατάγαμε και πάλι σε στεριά, στους γλετζέδικους γεμάτα μπαράκια δρόμους της Νέας Ορλεάνης.Πότε φτάσανε τα Χριστούγεννα…αναρωτηθήκαμε ταυτόχρονα χαζεύοντας τις βιτρίνες των καφέ και των εστιατορίων…

Aπό μακριά ακουγόταν η μουσική μιας υπαίθριας κιθάρας και κάποια άλλα όργανα.Σιγά σιγά πλησιάζοντας το πεζοδρόμιο που ο γέρος καθόταν και τραγούδαγε μια πρωτόγνωρη φωνή, ζεστή μαγευτική μας έκανε να πάμε ακόμα πιο κοντά, και να σταθούμε όρθιοι όπως και πολλοί άλλοι επισκέπτες της πόλης, και να τον ακούσουμε με έκπληξη και θαυμασμό…Μετά από λίγο όλοι όσοι βλέπαμε για πρώτη φορά εκείνον το γέρο να τραγουδάει και να παίζει φυσαρμόνικα, μαθαίναμε το όνομά του…το ξακουστό στη Louisiana  και όχι μόνον, τον Grandpa Elliot.

Πω..Πω…ξεστόμισα, αυτός είναι. Μου είχε πει μια ολόκληρη ιστορία ο Καπετάν Γεράσιμος που ταξιδεύει τώρα για Ινδία. Μου είχε πει ότι όταν θα έρθω στη Νέα Ορλεάνη δυο πράγματα θα μου κάνουν εντύπωση…Οι πολύχρωμες πεταλούδες της νύχτας στα ατέλειωτα μπαρ της πόλης και ο Grandpa Elliot…

__Έλα πιες λίγο από το ποτό σου…φάε και κανα φυστίκι…και πάμε. Ανέβασε το volume. Πλησιάζουν Χριστουγεννα!!!

__Τώρα θα πιω κι εγώ ένα ποτηράκι και θ’ ανάψω ένα τσιγάρο. Δεν με νοιάζει ποιος είσαι, ή τι δουλειά κάνεις, ή πόσα λεφτά κερδίζεις, το μόνο που θέλω είναι να πιούμε ένα ποτηράκι και να σου πω τη συνέχεια της ιστορίας μου…..Το βλέπεις αυτό το κασκώλ; Είναι το δώρο που μου έκανε η κίτρινη πεταλούδα…εκείνο το βράδυ..Ισπανοαμερικάνικο ταπεραμέντο ψηλή, μελαχρινή, λατίνα, μουλάτα…πανέμορφη, διάλεξε τούτο το μέρος για να ζήσει για να μη νοιώσει ποτέ την ανθρώπινη μοναξιά…και να σου πω και κάτι ακόμα. Καθαρή ψυχή, ένα λευκό βότσαλο στη λάσπη…

Φόραγε ένα κατακίτρινο φόρεμα γεμάτο από μαύρα πουα, και είχε τα χέρια της γεμάτα βραχιόλια και δαχτυλίδια…και άστραφτε από μακριά. Η κίτρινη πεταλούδα…Τα ξημερώματα πήγαμε σπίτι της…Το μόνο πράγμα που με νοιάζει είναι να είσαι κοντά μου μου είπε και με κοίταζε στο πρόσωπο, βαθειά στα μάτια μου διαβάζοντας κάθε σκέψη και κάθε επιθυμία μου.Και το μόνο πράγμα που θέλω από σένα, συνεχισε, είναι ένα παιδί…..εγώ τι μπορούσα να πω; την άλλη μέρα θα έφευγα για Νέα Υόρκη.

Πάντως να ξέρεις πως τα ωραιότερα μέρη για διασκέδαση, για πραγματικό ξεφάντωμα είναι όπου τραγουδιέται η latin…Πορτογαλία, Ισπανία, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Αργεντινή…Μα μη πάω μακριά, πριν από ένα μήνα που είμουνα στο Λας Πάλμας χόρεψα με τη ψυχή μου. Είχε επισκευτει το νησί ο Michel Telo και πλημύρισε η ατμόσφαιρα από μουσική και χορό. Εκεί έκανα παρέα με τη Πατρίτσια που ήταν συνέχεια εξτασιασμένη από τους έντονους ρυθμούς της μουσικής.

Σένα μπαρ συνάντησα κι ένα παλιό ναυτικό από ένα φορτηγό ψυγείο πλοίο, που μετέφερε μπανάνες στη βόρειο ευρώπη. Πιάσαμε κουβέντα, ήταν Κορίνθιος, Μου είπε για κάποιο χωρισμό του από παλιά που του είχε στοιχίσει πολύ στη ζωή του…μέχρι τις τέσσερεις το πρωϊ τα πίναμε για το καημό του…πατριώτης βλέπεις, ένας άλλος έλληνας στο Λας Πάλμας…αυτός έλεγε τη δική του ιστορία κι εγώ θυμώμουνα τη Donata από τη Ρουμανία που τσακωνόμαστε μέσα στο τρένο σε όλη τη διαδρομή από Κωνστάτζα έως και Βουκουρέστι. Όταν μπήκα στο αεροπλάνο και πέταξα για Αθήνα τότε κατάλαβε ότι χωρίσαμε για πάντα….

βάλε λίγο ποτό ακόμα…Πόσο όμορφα νοιώθω…όταν συναντάω αγγέλους…όταν γίνομαι κι εγώ ένας άγγελος.

βγήκα από το μπαρ…το λυκαυγές άρχισε να φαίνεται στον απέραντο ορίζοντα, που σου αφήνει τα περιθώρια να δεις ένα νησί του ατλαντικού….Η ματιά μου ταξίδεψε πέρα μακρυά ,απέναντι στις ανατολικές ακτές της αφρικής …στο Μαρόκο….εκεί που το όνειρο της ερήμου έγινε βροχή και έβρεξε τη καρδιά μου και τη δρόσισε…Πιστεύω να ακολουθείς…γέμισε τα ποτήρια…

μη φύγεις …πάμε ένα ποτήρι ακόμα…κοίτα τους άγγελους..γύρω γύρω, παντού υπαρχουν άγγελοι, κι εμείς ανάμεσά τους. Άγγελοι κι εμείς..Τι; νόμιζες ότι θα πετάγαμε; μα αφού εδώ είναι ο παράδεισος…όλα τα βλέπεις και τα γεύεσαι σ’ αυτη τη ζωή..αλλά αφού το θέλεις …και δεν πετάμε; τι άγγελοι είμαστε!!!

.ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Advertisements

2 thoughts on “Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s