Navidad en Barcelona

Navidad en Barcelona

(Χριστούγεννα στη Βαρκελώνη) Πόσο μικρός είναι ο κόσμος….

Βράδυ  Χριστουγέννων και περπατώ με βήμα ταχύ στους παγωμένους από τον κρύο αέρα δρόμους της Βαρκελώνης. Χαζεύω τα χιλιάδες επαναλαμβανόμενα στολίδια της λεωφόρου Gran via de les corts Catalanes, με τα φωτεινά λαμπιόνια , θαυμάζω τα φωταγωγημένα κτήρια.la rambla christmas lights barcelona spain

Αισθάνομαι τα Χριστούγεννα να μου ζεσταίνουν τη καρδιά και ταυτόχρονα να μου παγώνουν τα πόδια περνώντας το κρύο μέσα από τις λεπτές σόλες των παπουτσιών μου.

Περπατώ παρέα με το κασκόλ μου, που πότε μου χτυπάει τον ώμο από τον δυνατό άνεμο, πότε με χαϊδεύει στο  πρόσωπο και πότε μου σφραγίζει τα χείλη σαν ένα ζεστό γιορτινό φιλί, φέρνοντας το άρωμα της κολώνιας μου στη μύτη μου. Αυτό το άρωμα που άρεσε πολύ στη Isabelle από το Πόρτο τότε στη Πορτογαλία, που όταν το φορούσα δεν με άφηνε σε ησυχία καθόλου.  Ένα φιλί που απόψε το επιθυμούσα τόσο, ίσως γι αυτό διάλεξα αυτή τη κολώνια μετά από αρκετή σκέψη και από δισταγμό.Δεν βαριέσαι είπα, μπορεί να μου φέρει γούρι.

Περπατώ και η σκέψη μου ζεσταίνεται ταξιδεύοντας μακριά. Εκεί που τα Χριστούγεννα των παιδικών χρόνων έχουν γραφτεί στις σελίδες του βιβλίου της παραμυθένιας ζωής μου ως μοναδικές γεμάτες ευτυχία και ξεχειλισμένη χαρά.

Περπατώ γρήγορα γιατί έχω ραντεβού στο Hard Rock Café Barcelona, στη πλατεία «Piaca Catalunya», ένα εστιατόριο πάνω από μέτριο προς καλό, που αντέχει όμως στο χρόνο αφού είχα ξαναπάει μια φορά πριν από τους Ολυμπιακούς της Barcelona. Ένα ραντεβού με τον Pedro τον supervisor και τη γυναίκα του, θα φάμε κι έπειτα θα πάμε κάπου για χορό, να κουβεντιάσουμε,να ακούσουμε μουσική, να πούμε ευχές πολλές , να ζήσουμε με χαρά τη βραδιά αυτή των Χριστουγέννων…

images (1)

Έστριψα αριστερά στη Passeing de Gracia θαυμάζοντας όλα τα κτήρια που βρίσκονται στη περιοχή, αλλά μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η Casa Rocamora και η Casa Pascual δυο κτήρια με παλιά πολυ παλιά  αρχιτεκτονική, από αυτή που η Βαρκελώνη είναι γεμάτη. Στάθηκα κάτω από το φως του δρόμου ένα επίσης αρχιτεχτονικό αριστουργηματικό κατασκεύασμα που άμα έρθεις για πρώτη φορά στη Βαρκελώνη σίγουρα θα βγάλεις φωτογραφία δίπλα από αυτό, φτιαγμένο χειροποίητα από χάλιβα ή σίδερο ή και τα δυό μαζί περίτεχνο καγκελωτό, για να δω την ώρα, και συνέχισα το δρόμο μου για τη πλατεία. Υπάρχουν τόσα πολλά τέτεια φωτιστικά στους δρόμους της Βαρκελώνης…

Έφτασα στη Piaca Catalunya, έριξα μια περιμετρική ματιά και θάμπωσα από τη νυχτερινή λαμπερή όψη της, με τις δύο χαρακτηριστικές υπερυψωμενες φωταγωγημένες φοντάνες, τα αγάλματα με τις γυναικείες ημίγυμνες μορφές και τον κόσμο…παρόλο το κρύο και τον αέρα ο κόσμος ένοιωθε ζεσταμένος από την ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων και βάδιζε αργά ή γρήγορα, βγάζοντας φωτογραφίες, χαιρετώντας ο ένας τον άλλο, με χαμόγελα και ευχές…

Έστριψα δεξιά και προχωρησα για εκατό περίπου μέτρα. Τώρα έβλεπα πια τη φωτεινή πινακίδα του Hard Rock Café που ήταν απέναντι από το δεξί άκρο της μεγάλης πλατείας και σε λίγο θα βρισκόμουνα εκεί. Είχαμε πει με το Pedro να συναντηθούμε στην είσοδο ακριβώς στις 9 και μετά να μπαίναμε για φαγητό. Ήταν εννιά παρά πέντε και ήμουνα χαρούμενος που θα χαρακτηριζόμουνα ως εγγλέζος στο ραντεβούμου, αφού θα έφτανα και δύο λεπτά νωρίτερα.

Και πράγματι φτάσαμε ταυτόχρονα γελάσαμε, χαιρετιστήκαμε, με σύστησε στη γυναίκα του, μια πανέμορφη μελαχρινή σπανιόλα του νότου τη Μaria Vellarroel, με όλο τον αέρα και το μεσογειακό ταπεραμέντο, χαμογελαστή, έχοντας αφήσει το μισό εαυτό της πίσω στο σπίτι των παπούδων που φιλοξενούσαν τα δύο παιδιά της, όπως θα έκανε κάθε ισπανίδα μάνα που αγωνιά υπερβολικά για αυτά.

Ανεβαίναμε τα πέντε,έξι σκαλιά του Hard Rock Café, πρώτη η Maria μετά εγώ και τελευταίος ο Pedro και ξαφνικά ακούσαμε μια δυνατή φωνή …Dimitriiiiii….,που μας έκανε να γυρίσουμε και οι τρεις προς το δρόμο παίρνοντας τη καλύτερη πόζα για φλασάτη φωτογραφία. Η Μαρία στο πάνω σκαλοπάτι ,εγώ στο μεσαίο και ο Πέντρο στο κάτω με την ξαφνική απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας με αυτή την αναπάντεχη έκπληξη από τη φωνή…τη φωνή της Χέλγκας. Ήταν με τη φίλη της τη Λόρα. Μετά ακούστηκε και η Λόρα να επαναλαμβάνει χαμηλόφωνα..Dimitriii και να αναρωτιέται αν πράγματι ήμουνα εγώ…

Την είχα γνωρίσει τυχαία στο Καλαμίτσι της Χαλκιδικής έναν Σεπτέμβρη, όταν ήμουνα 18 χρονών. Κάναμε camping με το φίλο μου το Γάκη που ήταν από την Ιερισσό και σε κάποιο περίπατο με τη μηχανή, μείναμε από βενζίνη. Εγώ ανέλαβα να πάω στο βενζινάδικο ποδαράτο…και κάποια στιγμή είδα να έρχεται από μακρυά ένα σιέλ desevo. Έκανα οτοστόπ. Σταμάτησε και με πήρε μέχρι το βενζινάδικο.

Οδηγούσε η Helga, μαζί της ήταν και μια φίλη της η Lora. Ερχόντουσαν από τη Κωνσταντινούπολη και θα καθόντουσαν λίγες μέρες στην ελλάδα. Γνωριστήκαμε, με πήγε πίσω στη μηχανή με ένα μπετονάκι βενζίνη.Η Λόρα έκανε σαν τρελλή όταν γνώρισε τον Γάκη. Μετά μας ακολούθησαν μέχρι το camping. Αυτό ήταν εκεί γνωριστήκαμε για καλά. Περάσαμε μέρες αξέχαστες στο Καλαμίτσι. Μέχρι που έπιασε μια δυνατή φθινοπωρινή μπόρα. Καταιγίδα καταστροφική. Το πρωί όταν ξημέρωσε είδαμε το τόπο να έχει αλλάξει, παντού μέσα στο καμπινγ μπάζα και σκουπίδια και βρωμιά. Κατεστραμμένα τροχόσπιτα, παρασυρμένες σκισμένες σκηνές…Φύγαμε ο Γάκης κι εγώ για Αθήνα, Η Χέλγκα και η Λόρα για Γερμανία…

Τη συνάντησα ξανά τυχαία στη Βρέμη στη Γερμανία μετά από 6 χρόνια, σε ένα καζίνο. Παίζαμε κουλοχέριδες δίπλα δίπλα, και ξαφνικά άκουσα να με φωνάζει Dimitriiii….Κάτσαμε τρεις μέρες τότε μαζί…περάσαμε τρία ολόκληρα αξέχαστα μερόνυχτα στο σπίτι της στη Βρέμη…

Όλα αυτά λέγαμε και εξηγούσαμε στο Pedro και τη Maria απολαμβάνοντας με όρεξη συγχρόνως τα νόστιμα φαγητά με τις Χριστουγεννιάτικες σπεσιαλιτέ του Hard Rock Cafe…Η Λόρα με ρώταγε για τον Γάκη. Έχω να τον δω από τότε…της είπα…από τότε που είμαστε 18ρηδες…βλέπεις εγώ μετά πήγα φαντάρος, έπειτα έφυγα στα βαπόρια, εκείνος πήγε στην Ιερισσό για δουλειά στο καρνάγιο του θείου του. Έκτοκτε χαθήκαμε.

Η Χέλγκα δεν πίστευε για όλα όσα είχαν συμβεί…Δεν πίστευα κι εγώ…Δεν πίστευε κανείς από τη παρέα παρόλο που είμαστε όλοι μαζί…Ήταν τόσο σπάνια σύμπτωση μέσα σε μια τεράτια πόλη να…Πόσο μικρός είναι ο κόσμος, ξεστόμισα στα ελληνικά και μετά προσπάθησα να τους το εξηγήσω… Pequeño es el mundo… Wie klein ist die Welt…

How little is the world!!! είπαμε όλοι με μια φωνή στη γλώσσα που μιλάγαμε…τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας με το γλυκόπιοτο κρασί των Χριστουγέννων, ευχηθήκαμε Feliz Navidad τα επαναλάβαμε σε όλες τις γλώσσες και φύγαμε για κάποιο κλαμπ που είχε αποφασίσει να πάμε,ο Pedro.

Βγήκαμε στο κρύο. Ο αέρας είχε δυναμώσει. Βοριάς φρέσκος παγωμένος φερμένος από τη Σιέρρα Νεβάδα…Την ολόλευκη Οροσειρά της Ανδαλουσίας και ίσως και από πιο μακριά από τα πυρηναία όρη.Ο Pedro αγκάλιασε τη γυναίκα του, εγώ αγκάλιασα με το ένα χέρι τη Helga και με το άλλο τη Lora…Lucky Man φώναζε ο Pedro και γελάγαμε δυνατά όλοι.

Μπήκαμε σε ένα ταξί. Στο κλαμπ Magic έσκυψε στο παράθυρο ο Pedro και είπε στο ταξιτζή. Στη περιοχή Santa Caterina. Ο Pedro και η Μaria θα ερχόντουσαν με το δικό τους ΙΧ.

Το ταξί άρχισε να ανηφορίζει σε κάποια ποιο ψηλά μέρη της πόλης. Μικρές νυφαδες χιονιού άρχισαν να πέφτουν απαλά. Είπα στη Χέλγκα να κοιτάξει έξω το χιόνι που ολοένα δυνάμωνε…

Σε λίγα λεπτά, διασκεδάζαμε όλοι μαζί μέσα στο magic club. Γελάγαμε και τραγουδάγαμε χαρούμενοι για τη εξέλιξη της βραδιάς. Lucky Man μου φώναζαν…και τραγουδήσαμε το τραγούδι των Χριστουγέννων…Feliz Navidad!!! Feliz Navidad!!! Merry Christmas!! Merry Christmas to all of you!!!!

Κάθησα τρεις μέρες στη Βαρκελώνη…Πέρασα τρία φανταστικά μερόνυχτα με τη Χέλγκα στο Room Mate Pau Hotel.Κάποια στιγμή όπως είμαστε ξαπλωμένοι και με χάϊδευε στα μαλιά ανακάλυψε μερικές άσπρες τριχες στους κροτάφους μου…Πόσο χρονών είσαι με ρώτησε; 38 της είπα και εκείνη απόρησε…Πως περάσανε τόσα χρόνια μου ψυθίρισε…τότε στη Χαλκιδική ήσουνα μόλις 18…τότε είμαστε 18.

Από τότε μέχρι και σήμερα δεν έτυχε να ξανασυνατήσω τη Χέλγκα.

Σήμερα άνοιξα τη ντουλάπα και έβγαλα το κασκόλ μου.Βρήκα και τη κολώνια κείνη που έβαζα τότε όταν ήμουνα στο Πόρτο…τα έχω έτοιμα για το βράδυ των Χριστουγέννων…Θέλω να κάνει κρύο…κρύο πολύ να περπατώ μέσα στους στολισμένους χιλιοφώτιστους δρόμους της Αθήνας και να μιλάω με το κασκόλ μου. Θέλω τα Χριστούγεννα να μου ζεσταίνουν τη καρδιά και να μου παγώνουν τα πόδια.αφού η παγωνιά θα διαπερνά.μέσα από τις λεπτές σόλες των παπουτσιών μου.

Advertisements

6 thoughts on “Navidad en Barcelona

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s