ETTORE SCOLA – LE BAL Ο Χορός

ETTORE SCOLA – LE BAL

Ο Χορός

Αφιέρωμα στο Μεγάλο Ιταλό Σκηνοθέτη και όλους τους δημιουργούς αυτής της καταπληκτικής ταινίας

Sans parapluie

Κυριακή 20 Νοεμβρίου 1983, βρίσκομαι στη Μασσαλία.Πήρα ένα ταξί από το λιμάνι και πήγα στη λεωφόρο «Avenue du Prado» για να πάρω κάτι τελωνειακά έγγραφα που ήταν απαραίτητα στο πλοίο για τη μεταφορά μιας κασόνας πολύτιμου φορτίου με χρυσούς αναπτήρες Dupont. Θα σαλπάραμε τη Δευτέρα το βράδυ. Προορισμός τους; Το Dubai.

Είχα τα νεύρα μου γιατί δεν είχα καμία όρεξη να χάσω το κυριακάτικο απόγευμά μου σε δουλειές του πλοίου. Κι όμως η καλοσύνη μου και η αγάπη για τη δουλειά μου, μου έφερε την όρεξη, και έτρεξα να βρω τον Μισέλ, το πράκτορα,  στη διεύθυνση που μου είχε γράψει όταν είχαμε συναντηθεί το περασμένο απόγευμα στο πλοίο. Marseille Avenue du Prado τόσο..δεν θυμάμαι το νούμερο τώρα αλλά θα έλεγα ότι ήταν αρκετά μακρυά ακόμα και με το ταξί αφού τουλάχιστον επί 20 λεπτά ταξίδευα στη τεράστια λεωφόρο χαζεύοντας δεξιά και αριστερά.

Χαιρέτησα ευγενικά το ταξιτζή με ένα φωναχτό γεμάτο αυτοπεπείθηση «μερσί», αφού ήμουνα σίγουρος ότι τουλάχιστον το ευχαριστώ το γνωρίζω στα γαλλικά. Άντε το πολύ πολύ νάξερα τότε καμιά 200 λέξεις , όσες είχα μάθει στο  8ο Γυμνάσιο που πήγαινα στη πλατεία Κολιάτσου στην Αθήνα. Έκανα μόνον τη 1η τάξη εκεί το 67. Μετά άλλαξα Γυμνάσιο και αναγκαστικά άλλαξα και γλώσσα.

Θυμαμαι το Βερναδάκη το καθηγητή μου.Πόσο πολύ προσπαθούσε να μας μεταδώσει την ανάγκη να μάθουμε γαλλικά. Πόσο πολύ προσπαθούσε να μας κάνει να αγαπήσουμε τη γλώσσα αυτή….αν δεν είχα αλλάξει σχολείο…ότι έβλεπα γύρω μου θα ήταν κατανοητό για μένα αλλά το σπουδαιότερο…θα μπορούσα να μίλαγα και σε άλλους πολλούς  ανθρώπους.

Έκλεισα τη πόρτα στο ταξί με αρκετή δύναμη, σαν κι αυτή που κατέβαλα για να πω μερσί, και πάνω που ήμουνα έτοιμος να πω ,παρντόν, μια άλλη λέξη που γνώριζα εξίσου καλά, μια ξαφνική αστραπή με αιφνιδίασε και αμέσως μετά μια δυνατή βροντή με μεγάλη διάρκεια μου προξένησε προσωρινή κόφωση και αποσυντόνησε τις σκέψεις μου…

Ανέβηκα στο τρίτο όροφο του κτηρίου με τη βοήθεια κάποιου παλιού εντυπωσιακού ασανσέρ, πήρα τα έγγραφα από τον Μισέλ και βγαίνοντας από τη πολυκατοικία, διαπίστωσα ότι έβρεχε με προοπτική να βρέξει ακόμα περισσότερο…ερχόταν καταιγίδα.

Η ατμόσφαιρα μύριζε βροχή, αυτή τη μυρωδιά που αρέσει σε όλους, βρεγμένα δέντρα, βρεγμένο χώμα, βρεγμένα ρούχα, βρεγμένα μαλιά, βρεγμένη επιδερμίδα…όλα παίρνουν το άρωμα από το ουράνιο νερό που πέφτει πάνω μας σαν αγιασμός.

Δεν είχα πάρει ομπρέλλα μαζί μου. Όταν έφυγα από το πλοίο, ο ήλιος έπεφτε στον καθαρό ορίζοντα , της δύσης και τίποτα δεν προμήνυε ότι θα ακολουθήσει καταιγίδα….χωρίς ομπρέλα περπάταγα από κτήριο σε κτήριο, κάτω από εισόδους κτηρίων, κάτω από μπαλκόνια, αλλά άρχισε να φυσάει και γινόμουνα μούσκεμα…

Χωρίς ομπρέλλα μονολογούσα και υπέφερα που οι σταγόνες της βροχής επέμεναν να με ενοχλούν Sans parapluie… Sans parapluie… ε να που θυμάμαι και καμιά φρασούλα…. Sans parapluie…

Τα πόδια μου έπλεαν στο νερό, οι ώμοι μου είχαν βραχεί για καλά και άρχισα να νοιώθω άσχημα πια. Είχα κολλήσει στο τοίχο ενός κτηρίου με τη πλάτη, όσο πιο κολλητά μπορούσα για να προστετεύομαι από τη βροχή και στεκόμουνα στις μύτες των παπουτσιών μου σαν χορευτής που ήταν έτοιμος να εκτελέσει πιρουέτα. Από πάνω μου ήταν ένα ωραίο μεγάλο οβαλ μπαλκόνι με δυο αγάλματα που το κράταγαν από κάτω σκιφτά με σκέρτσο….έργο τέχνης. Πανέμορφο.

Ενώ ο αέρας πέταγε πάνω μου τη βροχή με μεγάλες σταγόνες σαν ριπές από πυροβόλο όπλο γύρισα το κεφάλι μου δεξιά και η απελπισμένη μου ματιά έπεσε στα μεγάλα φωτεινά γράμματα που όποιος και να τα έβλεπε θα καταλάβαινε αμέσως περί τίνος πρόκειται…CINEMA…τεράστια γράμματα στο γωνιακό κτήριο. Μια μικρή ταμπελίτσα έγραφε Rue docteur Escat. Ήταν ο μικρός κάθετος δρόμος της λεωφόρου που έπρεπε να διασχίσω για να βρεθώ στην είσοδο του κινηματογράφου…PRADO…CINEMAS…

Η ώρα μετά από πέντε λεπτά θα ήταν έξι και το έργο θα άρχιζε στις 18:10…ουφ, πήρα μιαν ανάσα, έβγαλα ένα εισητήριο και χάζεψα στις φωτό του έργου….Ο κόσμος και στην είσοδο και στο φουαγιέ με κοίταζε περίεργα, με το δίκιο τους, αφού ήμουνα σαν βρεγμένη γάτα…και καθώς προχωρούσα άφηνα πίσω μου μικρές λιμνούλες βρόχινου νερού, απορρημένες για τη θέση τους πάνω στο ξύλινο πάτωμα…

Πήρα ένα σάντουίτς και το έφαγα με λαχτάρα…όλη αυτή η περιπέτεια μου είχε ανοίξει την όρεξη, πήρα και ένα μάτσο χαρτοπετσέτες και σκούπισα λίγο το πρόσωπό μου…έπειτα κοίταξα τις αφήσες του έργου…LE BAL…η μπάλα είπα από μέσα μου, ETTORE SCOLA…μα γνωστός,μεγάλος ιταλός σκηνοθέτης, ααα΄ιταλικό θα είναι το έργο…αλλά οι φωτογραφίες έδειχναν ζευγάρια να χορεύουν….και τότε κατάλαβα και διόρθωσα τη συγχισμένη σκέψη μου. LE BAL…Ο ΧΟΡΟΣ…ETTORE SCOLA…πέρσυ το 82 στην Αθήνα ειχα δει τη Ταράτσα…μια δραμματική καταπληκτική ταινία του, ακόμα θυμάμαι τα λόγια του Μαριο που τον υποδυόταν ο Vittorio Gassman σε μια σκηνή που νόμιζα ότι θα πάθει εγκεφαλικό γεματος νεύρο και ένταση τελειώνοντάς την με τη λέξη strongo. Με Ugo Tognazzi, Marcello Mastroianni….συγκλονιστική ταινια.

Τώρα δεν με ένοιαζε τι ταινία θα έβλεπα.Έτσι κι αλλιώς δεν θα καταλάβαινα τίποτα.Με δυσκολία διάβασα στα μικρά γράμματα της αφίσσας ότι η ταινία είναι γαλλο-ιταλο-αλγερινή παραγωγή. Μπήκα στο σινεμά μόνο και μόνο για να γλιτώσω από τη βροχή….

Έτρεξα στη τουαλέτα, και στεγνωσα τα μαλιά μου με τη συσκευή που στεγνώνουν τα χέρια, έβγαλα τις κάλτσες μου, τις έστυψα,έβαλα μπόλικο χαρτί μέσα στα παπούτσια μου και τα στέγνωσα καλά…έπειτα μπήκα στην ζεστή και εντυπωσιακή αίθουσα.

Μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα με ωραία καθίσματα…κάθισα μισοβρεγμένος …τα φώτα έσβησαν αργά αργά και το έργο άρχισε…ενώ έξω η καταιγίδα δεν έλεγε να κοπάσει…

Άρχισε η μουσική, πέσαν οι τίτλοι, και περίμενα με αγωνία ν’ αρχίσουν οι διάλογοι…πέρασε ένα λεπτό, πέρασε δεύτερο…και τότε κατάλαβα πως ζω ένα κινηματογραφικό θαύμα….ένα έργο χωρίς μιλιά…ένα δώρο για μένα που δεν ξέρω γαλλικά,αλλά λατρεύω τη Γαλλία και το λαό της, ένα δώρο για τον κόσμο όλο, μια ταινία που κάθε δέκατο του δευτερολέπτου σου δίνει στοιχεία καινούρια από τους χαραχτήρες των ανθρώπων, από την ιστορία της Γαλλίας, σε πάει πενήντα χρόνια πίσω και μετά σε φέρνει σιγά σιγά μέχρι τις μέρες μας…

Μια ιστορία που διαδραματίζεται μέσα σε μια αίθουσα, στην ίδια αίθουσα χορού, στη διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων ιστορίας της Γαλλίας…..από το 30 έως το 80…

Μια ταινία που σου φέρνει το γέλιο στα χείλη απότομα σαν τον ξαφνικό βήχα…δεν το ελέγχεις βγαίνει ακαριαία σαν την εκπυρσοκρότηση ενός όπλου, μια ταινία που συνδέει το κορμί σου με την επιθυμία, πλημυρίζει τη καρδιά σου με το άδικο, με τη συμπόνια,  τη πονηριά, με το πόνο, με τις ψευτικες υποσχέσεις, με τη βαθειά αγάπη, με την απόγνωση.με τη προδωσία.με την εκδίκηση.με τη διεκδίκηση.με τον έρωτα, το πόλεμο, την ειρήνη,το φασισμό, το ρατσισμό, τη τιμή,το πατριωτισμό,την ελευθερία.

Όλα αυτά μέσα σε μια αίθουσα…σαν ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο…με τη μαγεία της μουσικής, του χορού και του μάγου σκηνοθέτη που φτιάχνει τους χαρακτήρες πάνω στα ευάλωτα σώματα των εξαίρετων ηθοποιών.

Μια ταινία που δεν μπορείς ούτε να φτερνιστείς και να κλείσεις τα μάτια σου για ένα δευτερόλεπτο….γιατί θα έχεις χάσει πολλά από αυτά που ο μεγάλος σκηνοθέτης θέλει να σου δώσει.

Κάθησε αναπαυτικά. Πάρε βαθειά ανάσα…χαλάρωσε….και πάμε


 

Advertisements

2 thoughts on “ETTORE SCOLA – LE BAL Ο Χορός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s