Ο Σκορπιός

Ο Σκορπιόςantares_eder_small

Αυτή τη φορά θα το γράψω και θα το στείλω…σκέφτηκα. Πρέπει να το στείλω γιατί ο πόνος με πνίγει.Ο θυμός με τον εαυτό μου που άφησα τα πράγματα να εξελιχτούν έτσι. Γίνανε όλα θολά. Στέγνωσαν τα πάντα. Έμεινε μόνον ο έρωτάς μου γι αυτή μέσα μου και σαν ένα  κάρβουνο αναμένο, με καίει και με σκοτώνει. Γιατί να μην εκφράσω τα αισθήματά μου νωρίτερα, την ώρα που έπρεπε και να αφήσω να πλανόνται γύρω μου τόσα ερωτηματικά δίχως καμιά απάντηση, μια απλή απάντηση που τη περίμενε τόσο να την ακούσει από τα χείλη μου. Μια μικρή φρασούλα, ένα σ’ αγαπώ….

Είμαι ένας σκορπιός, ένας σπάνιος μαύρος σκορπιός. Παλεύω με τον εαυτό μου, είμαι αυτοκαταστροφικός. Ερμηνεύω τον εαυτό μου μέσα από τη σιωπή και τη τιμωρία μου. Μέσα από το μαστίγωμα που του κάνω με τα δυό μου χέρια, μέσα από το δηλητήριο που του δίνω και πίνει…

Έφυγε και άφησε μια ολόλευκη φυγούρα στο σπίτι να πλανιέται σαν ένα φάντασμα που εμφανίζεται και πρωί και βράδυ, μπροστά μου, πλάϊ μου, πίσω μου, παντού και με βασανίζει τονίζοντάς μου συνέχεια πόσο λάθος έκανα που τα πράγματα φτάσανε στο χωρισμό.

Τα παράθυρα του σπιτιού μου σαν  οθόνες κινηματογραφικές, προβάλουν τη κίνηση της πόλης μπροστά μου με ταινίες  πρώτης προβολής και η ματιά μου χάνεται μέσα σ’ αυτές τις ταινίες μήπως και βρει το πέρασμά της, μήπως και τη δει  να μπαίνει ή να βγαίνει σε κάποιο καφέ ή σε καποιο ρεστοράν. Μάταια. Έφυγε και πήγε μακριά. Μόνον ένα γράμμα θα μπορέσει να τη  φτάσει εκεί που είναι.

Αυτή τη φορά θα το γράψω σκέφτηκα. Θα το γράψω και θα το στείλω. Θα της γράψω  πόσο πολύ την αγαπώ, πόσο πολύ τη θέλω μαζί μου, πόσο πολύ  μου λείπει . Κάθισα με πείσμα στο γραφείο μου και άρχισα να γράφω με τη πένα μου. Εσκισα το πρώτο φύλλο, πήρα ένα στυλό με υγρό έντονο μπλε μελάνι διαφορετικό από αυτό της πένας το ξεθωριασμένο, ξανάρχισα από την αρχή. Ξαφνικά διαπίστωσα πως δεν μου άρεσε η ροή στο γράμμα, τσαλάκωσα και το δεύτερο φύλλο  μέσα στη χούφτα μου και το πέταξα στοχεύοντας στο κέντρο του καλαθιού. Πήρα ξανά τη πένα, μ’ αυτή μπορούσα και έγραφα πιο στρωτά, μπορούσα και αποτύπωνα πιο σωστά το γραφικό μου χαρακτήρα και μ’ άρεσαν τα γράμματά μου, γιατί ήταν η έκφραση του μυαλού μου , η αποτυπωση της βαθειάς μου σκέψης, η ρυθμική κίνηση του χεριού μου πάνω στο φύλλο του χαρτιού, ήταν το αποτύπωμα των ουσιών μου πάνω σ’ αυτό το ρημαδιασμένο φύλλο. Έγραφα, έγραφα, και κάποια στιγμή μου φάνηκαν όλα τόσο απόμακρα από τη πραγματική μου σκέψη, από την ουσία, από αυτό που πραγματικά ήθελα απλά και ταπεινά να εκφράσω. Ένα συγνώμη ήταν να πω απλά και μια πρόσκληση εκ νέου να της κάνω για να γυρίσει πίσω.

Τσαλάκωσα τρία φύλλα γραμμένα με τόσες  σκέψεις…τα έκανα μια μικρή μπάλα μέσα στις παλάμες μου. Στόχευσα εκ νέου στο καλάθι  μα δεν ευστόχησα. Η μπαλίτσα χτύπησε στα χείλη του καλαθιού χωρίστηκε σε τρία τσαλακωμένα κομάτια , το ένα έπεσε μέσα στο καλάθι και τ’ άλλα δυό πετάχτηκαν πιο μακριά και έπεσαν απέχοντας το ένα από το άλλο αρκετή απόσταση σπέρνοντας τα γραπτά μου λόγια πάνω στο ξύλινο πάτωμα του δωματίου μου. Χαμένα λόγια σκέφτηκα, πεταμένα εδώ κι εκεί, γεμάτα θύμισες ,γεμάτα επιθυμία, γεμάτα ερωτικό άγχος.

Το απόγευμα πέρασε, τα φώτα στους δρόμους άναψαν, μετά άναψαν και στα σπίτια στην αρχή εδώ κι εκεί, μετά πιο πολλά, τα παράθυρα του σπιτιού μου άλλαξαν έργα. Οι ταινίες έγιναν σκοτεινές, θύμιζαν, περιπετειες , γεμάτες με σκηνές αγωνίας μέσα σε σκοτεινούς  ή ημιφωτισμένους στενούς δρόμους. Εκεί που μπορεί να συμβούν χίλια δυό παρανοΪκά κι επικίνδυνα πράγματα….εκεί που δεν θάθελα ποτέ να πέρναγε εκείνη μόνη της….

Ένα μπουκάλι ουίσκι άδειο έπεσε από την άκρη του γραφείου μου στο πάτωμα καθώς το σκούντησα  με την άκρη του χεριού μου, άθελά μου σε μια κίνηση να πετάξω και άλλα φύλλα γραμμένα με άχρηστα λόγια…που τα είχα κάνει κι αυτά μικρές σφιχτές χάρτινες μπάλες… Αυτές έπεφταν πια συνεχώς έξω από το καλάθι , είχαν γεμίσει το πάτωμα παντού εδώ κι εκεί τσαλακωμένα γραμμένα χαρτιά.

Το άδειο μπουκάλι κύλισε και έφτασε στην απέναντι γωνιά χτύπησε στο πόδι μιας πολυθρόνας, πήρε μια στροφή και ξανακύλισε με μειωμένη ταχύτητα φτάνοντας μπροστά στο παράθυρο. Εκεί σταμάτησε. Εκεί σταμάτησε και η λογική μου σκέψη. Άνοιξα κι άλλο μπουκάλι με ουίσκι. Γέμισα κι άλλο ποτήρι και ήπια με λαχτάρα, με απεριόριστη βουλημία για να νοιώσω το καυτό κατρακύλισμα του ποτού στο λάρυγγά μου. Ξαναγέμισα το ποτήρι, το πήρα με το χέρι μου το έφερα μπροστά στο πρόσωπό μου το κοίταξα μπροστά από το φώς της λάμπας και είδα το προσωπό μου παραμορφωμένο μέσα από τη μαγική αντανάκλαση που μου έδινε  το κρύσταλλο.

Φαινόμουνα διαβολικος με τεράστια κόκκινα μάτια, μικρό στρογγυλό στόμα με λιγοστά χείλη, κρύα κίτρινα στο χρώμα του ποτού. Έστρεψα  λίγο το ποτήρι δεξιά και ξαφνικά τα μάτια μου γίνανε μικρά σαν δυο κουκίδες, το στόμα μου τεράστιο και δυο αυτιά με μυτερή  επιμήκυνση στο πάνω μέρος σαν του σκύλου που κάτι έχει  ακούσει ένα κόλαφο από μακρυά και προσπαθεί να εντοπίσει τη λεπτομέρεια του ήχου…μετά έστρεψα το ποτήρι λίγο αριστερά και αντικρύζοντας  δυο μεγάλα χοντρά φουσκωμένα σαν μπαλόνια μάγουλα, με δυό χείλη πλατιά και δυό αυτιά σαν δυό βερύκοκα καλογινομένα έβαλα τα γέλια. Έστρεφα  συνέχεια το ποτήρι πότε δεξιά και πότε αριστερά και γέλαγα με τα καμώματα του μαγικού κρύσταλλου.

Γέλαγα τρελλά, γέλαγα συνέχεια, νευρικά και τελειωτικά, ένα γέλιο που με εξαντλούσε, ένα γέλιο που με θανάτωνε με πόνο, ένα γέλιο που δεν μπορούσα να το σταματήσω. Ένα γέλιο που χτύπαγε τον εαυτό μου με μαστίγιο γεμίζοντας τη σκέψη μου με την ανησυχία γι αυτή, προσθέτοντας τη βασανιστική αίσθηση της αφόρητης ζήλιας…. Οι μύες της κοιλιάς μου πόναγαν από τους συνεχείς σπασμούς και αμέσως ακολούθησε μια κράμπα στο ίδιο σημείο που απλώθηκε με οδύνη πάνω στο στήθος μου, τύλιξε με πόνο τη καρδιά μου και έσφιξε το λαιμό μου με τη δύναμη δυο αόρατων χεριών που ήθελαν  να με πνίξουν….σταμάτησα το γέλιο. Απ το χέριμου έφυγε το ποτήρι και έπεσε με πάταγο στο πάτωμα, έσπασε και διασκορπίστηκε σε πάμπολα μικρά κρυσταλικά κομμάτια παντού γύρω μου. Σηκώθηκα όρθιος να φύγω από το δωμάτιο για να ξεφύγω …. ούρλιαξα από το πόνο που έγινε ακόμα πιο έντονος, έπεσα με φόρα πάνω στο γραφείο μου, αυτό γλύστρισε πάνω στο πάτωμα, τραντάχτηκε, ο υπολογιστής έπεσε σταδιακά και διαλύθηκε, δυο καλώδια κόπηκαν και το πληκτρολόγιο κρεμόταν σαν εκρεμμές  κάτω από τα πόδια του γραφείου. Μετά πέσανε οι πένες τα μολύβια το ρολόι και το μπουκάλι με το υπόλοιπο  ουΐσκι…έπειτα μη μπορώντας να κάνω ένα βήμα να πλησιάσω το απομακρυσμένο γραφείο, σωριάστηκα στο πάτωμα σύρθηκα πάνω στα σπασμένα κρύσταλλα κι έγινα ένα μ’ αυτό…αισθανόμουνα τα μικρά κρυσταλικά κομμάτια να τσιμπούν το κορμί μου ακόμα και τις παλάμες μου και το πρόσωπό μου,ανήμπορος  να σηκωθώ ή να μετακινηθώ. Πίσω από το κεφάλι μου άκουγα το μπουκάλι με το ουίσκι να αδειάζει με το χαρακτηριστικό ήχο..γλουπ γλουπ γλουπ .

Παντού κρύσταλλα σπασμένα. Μου είχαν καρφωθεί δυο τρία στο δεξί μου μάγουλο και στους καρπούς των χεριών μου και στις παλάμες μου. Άλλα στα πόδια και άλλα στη κοιλιά και στο στήθος διαπερνόντας  τα ρούχα μου…μετά από λίγο κύλησε μπροστά μου απαλά, ήσυχα το χυμένο ουίσκι και απλώθηκε σαν τη παλίρροια μόνο που ήτανε ανακατωμένο με αίμα. Το αίμα που αισθανόμουν να φεύγει αργά αργά καυτό από μέσα μου προσθέτοντας μια αίσθηση στην αρχή τρόμου, αργότερα παύσης και ηρεμίας και  μετά ευφορίας. Ένα απάλό χαμόγελο αιστάνθηκα να διαγράφεται στο πρόσωπό μου και έκλεισα τα μάτια μου. Πριν ο θάνατος έρθει θα έχω γράψει τα λόγια που θέλω να της πω…σκέφτηκα. Η σκέψη δεν πεθαίνει . Θα φύγω,  θα πετάξω να πάω να τη βρω και να της δώσω το γράμμα. Η υγρή παλίρροια άγγιξε το κομμένο καλώδιο. Ένας σπινθήρας έλαμψε  και ταυτόχρονα όλο το χυμένο ουΐσκι έπιασε φωτιά. Μετά άρπαξαν οι κουρτίνες, τα χαρτιά και τα έπιπλα. Με περικύκλωσαν  οι φλόγες και παραδόθηκα στη πύρινη λαίλαπα.

Θάτανε δύο η ώρα και από τις κινηματογραφικές οθόνες των παραθύρων μου άρχισε η προβολή των αστερισμών. Άνοιξα ελαφρά με λιγοστή δύναμη που μου απέμενε τα μάτια μου και έτσι όπως ήμουνα σκυφτός ξαπλωμένος κενός από σκέψεις πια, ανήμπορος να κινηθώ,με το δεξί μάγουλο πάνω στο πάτωμα,μέσα επό ένα μικρό κενό που άφηναν οι τεράστιες φλόγες , είδα από το παράθυρο να διαγράφεται στον ουρανό ο αστερισμός του σκορπιού. Και εκεί που οι δαγκάνες του ενώνονται  σαν ομπρέλα πάνω στο κεφάλι του είδα τον Αντάρες…αυτό το πολύχρωμο και πιο φωτεινό αστέρι του σκορπιού….αυτό το αστέρι που όποτε το κοιτάζω με γεμίζει με ενέργεια, γίνομαι δυνατός  σαν το σίδερο, άγριος πολεμιστής, ερωτικός πειρασμός,ζωηρός εραστής, έξυπνος και σοφός  και με τη βοήθεια του Γραφφία και του Ντσούμπα  των άλλων δυο φωτεινών αστεριών είμαι έτοιμος να πάω μακριά  πολύ μέσα στο σύμπαν και να βρω και να πολεμήσω μετά από μεγάλη και άγρια μάχη τον Ωρίωνα. Αυτό το αστέρι ο Αντάρες είναι το τυχερό μου αστέρι. Είναι το φυλαχτό μου. Είναι αυτό το αστέρι που ξέρει τα μυστικά μου, όλες τις ανησυχίες μου και με βοηθά πάντα όταν με βλέπει και το βλέπω.

Έριξα μια ματιά γύρω μου …κάτω από το δεξί μου μάγουλο δεν ήταν το ξύλινο πάτωμα. Είμουνα καθιστός στη καρέκλα μου και είχα γύρει και αποκοιμήθηκα πάνω στο γραφείο μου. Στο πάτωμα δεν υπήρχαν σπασμένα κρύσταλλα. Ούτε μπουκάλια, ούτε ουίσκι με αίμα, ούτε χαρτιά πεταμένα εδώ κι εκεί…ούτε ….τεράστιες φλόγες…

Ένα ποτήρι μισογεμισμένο με ουϊσκι ήταν πλάϊ μου μόνο και μισό μπουκάλι πιο κει….παρατημένο, δίπλα από το ρολόϊ  που χτύπαγε ρυθμικά μετρώντας το χρόνο πάνω στο γραφείο μου.

Ανέβηκα στο υπνοδωμάτιο. Η αγάπη μου ήταν ξαπλωμένη από νωρίς και διάβαζε ένα περιοδικό με μόδα και υγιεινή διατροφή…Με κοίταξε με ανησυχία, μια ανησυχία που γρήγορα μετατράπηκε σε πόθο. Ένα πόθο ερωτικό γεμάτο πάθος. Ακολούθησε ένα αστρικό μακρινό ταξίδι και ένας  σκληρός πόλεμος με καλπασμούς , τριξίματα σπαθιών, αλαλαγμούς, ένας σκληρός πόλεμος  πέρα μακρυά στον αστερισμό του ωρίωνα που κράτησε μέχρι το ξημέρωμα . Οι πρώτες αχτίνες του ήλιου φώτιζαν το κατακόκκινο ιδρωμένο πρόσωπό μου που ήταν ακόμα μεθυσμένο από την νικηφόρα έκβαση της μάχης….

Advertisements

4 thoughts on “Ο Σκορπιός

  1. Παράθεμα: Ο Σκορπιός | christinadelta

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s