ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ ΝΕΡΟΥ

Η γέννα στο σπίτι του υπουργού

_Φρίντα είναι έτοιμο το μπάνιο;

_Όχι ακόμα κυρία….σε λίγα λεπτά.

Αυτό το διάλογο άκουσα πρώτα κι εκείνη τη στιγμή άρχισα να βλέπω γύρω μου τον κόσμο. Βρισκόμουνα στο ταβάνι ενός μπάνιου μιας κατοικίας. Από τη μια μεριά έβλεπα ένα μεγάλο πανύψηλο τζάμι που στο πάνω μέρος, πολύ κοντά μου είχε ένα μεγάλο φεγγίτη με μεταλλικό μηχανισμό που το άνοιγε για να αερίζεται ο χώρος. Τώρα ο φεγγίτης ήταν κλειστός, τον είχε κλείσει η Φρίντα, μια μεσόκοπη μελαχρινή γυναίκα που φορούσε ένα σκουρόχρομο φόρεμα με μια λευκή ποδιά που ξεκίναγε κρεμασμένη από το λαιμότης κι έφτανε μέχρι τα γόνατα. Πρέπει να ήτανε η καμαριέρα της κυρίας…

Ήμουνα κολλημένη πάνω στο ταβάνι. Γύρω μου μικρά σταγονίδια, πιο μικρά από μένα περίμεναν υπομονετικά κάποια κίνηση να βρεθούν κοντά το ένα με το άλλο, να ενωθούν και να γίνουν κι αυτά μικρές σταγόνες όπως είχα γίνει κι εγώ. Θολή η ατμόσφαιρα γύρω μου από τον ζωοδόχο ατμό που με ζέσταινε και με αυτή την υγρή ζεστασιά του θρεφόμουνα, μεγάλωνα αργά αργά και έπερνα σχήμα στρογγυλωπό, πάχαινα, γινόμουνα ολοένα και πιο όμορφη,πιο υγρή πιο σταλακτερή, σιγά σιγά γινόμουνα μια τέλεια σταγόνα από νερό που ήμουνα έτοιμη να γεννηθώ.

Ο φωτισμός του μεγάλου μπάνιου γινόταν από τους πλαϊνούς τοίχους με απλίκες σβαρόβσκι. Τα μισά φωτιστικά φώτιζαν το ταβάνι και τα άλλα μισά έριχναν το φως τους στο πάτωμα απλώνοντας με λαμπρότητα ένα λευκό σατινέ φως πάνω στις μεγάλες ελεύθερες επιφάνειες του μπάνιου και ένα πιο σκούρο λευκό ψυχρό πολικό φως, στα καμπυλωτά και κρυφά μέρη της επίπλωσης και του εξοπλισμού του. Σβαρόβσκι ήταν επίσης τα άκρα από το κουρτινόξυλο που ήταν στερρεωμένο κάτω από το φεγγίτη και πάνω του κρεμμόταν μια κατάλευκη βαμβακερή κουρτίνα απλικαρισμένη περίτεχνα από κάποιο παλιό γυναικείο ταλαντούχο χέρι…πρέπει να ήτανε παλιό προικιό από αυτά που φυλλάσονται κάμποσα χρόνια στα σεντούκια των γιαγιάδων και με τη πάροδο των χρόνων περνάνε στις κόρες και έπειτα στις εγγονές. Μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν κατάλευκη, καθαρή καλοσιδερωμένη και κολλαρισμένη που μαρτυρούσε πως βρισκόμουνα τώρα στην αρχή της ζωής μου κατά τη διάρκεια της γέννας μου, σε ένα ωραίο αρχοντικό νοικοκυραίων. Αχ …σκέφτηκα, τυχερή είμαι που θα γεννηθώ σε ένα τέτοιο σπίτι….

Έτσι είμαστε εμείς οι κατοικίδιες υδάτινες σταγόνες.Πριν ακόμα γεννηθούμε γνωρίζουμε τα πάντα. Βλέπουμε τα πάντα, ακούμε τα πάντα, μιλάμε τη δική μας άηχη γλώσσα, και δεν γεννιόμαστε με οδύνες και φωνές. Όχι εμείς γεννιόμαστε ήσυχα, εντελώς αθόρυβα, πότε πάνω σε ένα κεραμικό πλακάκι, πότε στο τζάμι ενός παράθυρου, πότε στο ταβάνι ενός μπάνιου, πότε πάνω στο θόλο ενός ανατολίτικου λουτρού.

Το πρώτο βήμα μας μέσα στη ζωή, γίνεται με το πρώτο στάξιμο. Από κει ξεκινάει η πορεία μας και ακολουθούμε τη ροή του χρόνου, δίπλα στις ζωές των ανθρώπων όπως ακριβώς και τα κατοικίδια ζώα….

Έριξα μια ματιά στο φεγγίτη. Ήταν ένα καταπληκτικό αμμοβολισμένο τζάμι, δεν πρέπει να ήταν από δω…με μια καλύτερη ματιά που το πρόσεξα κατάλαβα πως ήταν σχεδιασμένο και καλλιτεχνικά επεξεργασμένο στη Δανία, από Δανό σχεδιαστή, μάστορα καλό ξακουστό. Κάτσε να δεις πως τον λένε….. μωρέ πως τον λένε……

Ακριβό τζάμι για μπάνιο…σχολίασα μέσα μου…φαντάσου τι θα γίνεται στο υπόλοιπο σπίτι….

Η ματιά μου πέρασε για λίγο έξω από το φεγγίτη, μαζί της πέρασε και η σκέψη μου και σκέφτηκα τις άγριες ξαδέλφες μου. Τις σταγόνες που γεννιούνται έξω στη φύση…με αστραπές και κεραυνούς, με μπόρες και καταιγίδες που γεννιούνται στα σύννεφα και ζουν στις λίμνες, στα ποτάμια και στη θάλασσα…απαπα…όχι…δεν θάθελα ποτέ να ήμουνα μια άγρια σταγόνα….πως αντέχουν και ζουν με αυτό τον τρόπο αυτές οι άγριες σταγόνες; Μάζεψα γρήγορα τη ματιά μου από έξω, μάζεψα και τη σκέψη μου και πριν προλάβω να ηρεμήσω από την ανατριχήλα που διαπέρασε το κορμί μου, άκουσα τη Φρίντα να φωνάζει στη κυρία της….

_Το μπάνιο είναι έτοιμο κυρία.

Χωρίς να πάρει απάντηση η Φρίντα ακούμπησε πάνω σε ένα μπαμπού κατάλευκο σκαμπό τις ολόλευκες βαμβακερές πετσέτες, βγήκε από το μπάνιο και έκλεισε τη πόρτα. Από ολόλευκο μπαμπού ήταν και μια μεγάλη πολυθρόνα που ήταν δίπλα από τη μπανιέρα, με δυό αφράτα κατάλευκα πετσετέ μαξιλάρια, ένα στη πλάτη και ένα στο κάθισμα. Το καθένα από αυτά ήταν πονταρισμένα με πέντε ντυμένα από το ίδιο ύφασμα κουμπιά σε σχήμα πομπέ, και σημείωναν πάνω τους τον αριθμό πέντε όπως ακριβώς το πέντε των ζαριών. Σαν χιονισμένο τοπίο φάνταζε το μπάνιο της κυρίας….ένα χιόνι πανάκριβο που κάτι ήθελε να καλύψει…..

Άνοιξε η πόρτα και πέρασε αργά με ίσιο και ευθύ περπάτημα η κυρία. Φορούσε ένα λευκό μεταξωτό κοντό κιμονό δεμένο χαλαρά με μια ζώνη στη μέση της. Τα μαλιά της μαύρα μοιραία στο ύψος των ώμων ήταν η μόνη έντονη χρωματική αντίθεση μέσα σ’ αυτό το κατάλευκο τοπίο. Στάθηκε μπροστά στη μεγάλη μπανιέρα που ήταν γεμάτη αρωματισμένο νερό, δοκίμασε τη θερμοκρασία του νερού με το χέρι της παραμέρισε κάποια λευκά πέταλα από μαδημένα τριαντάφυλλα που έπλεαν εδώ κι εκεί στην επιφάνεια. Φάνηκε ευχαριστημένη. ΄Εβγαλε το λευκό κιμονό και το άφησε να πέσει κάτω στο πάτωμα. Τώρα ήταν γυμνή. Ένα γυμνό γυναικείο κορμί αφημένο πάνω στη λευκή παλέτα του καλλιτέχνη, με λίγο ρόζ και ελάχιστο μαύρο χρώμα….

Βούτηξε στη μπανιέρα. Ένας ελαφρύς κυματισμός του νερού και μετά η απόλυτη ησυχία.

Έβγαλε το χέρι της από το νερό και έσπρωξε ένα πλακάκι στο τοίχο. αυτό μετακινήθηκε κυκλικά και με τη περιστροφή του αποκάλυψε μια μικρή κρύπτη…μέσα σ’ αυτή υπήρχε ένα τηλεκοντρολ. Το πήρε, πάτησε ένα κουμπάκι, το ξανάβαλε στη θέση του και ακουμπώντας το πλακάκι ελαφρά αυτό επανήλθε στην αρχική του θέση. Ταυτόχρονα μια μουσική άρχισε να διαχέεται μέσα στο αρωματισμένο μπάνιο και να φτιάχνει την ατμόσφαιρα πιο ζεστή, φέρνοντας στο χώρο μια διάθεση χαλάρωσης και διαλογισμού.

Είχα βαρύνει πολύ. Είχα μεγαλώσει σε μέγεθος. Ο αρωματισμένος από τα αιθέρια έλαια ατμός του νερού που αναδυόταν από τη μπανιέρα, με έτρεφε τόσην ώρα πληρώνοντας κάθε κενό των συστατικών της ύπαρξής μου και ένοιωθα πως τώρα πια πλησιάζει ο τοκετός μου. Ένας τοκετός εαυτός χωρίς μάνα. Έτσι είμαστε εμείς οι σταγόνες. Μια αποκώλυση από μια σταθερή θέση, ένα στάξιμο. Λίγο σπανιότερα ένα κύλισμα σε μια κεκλιμένη επιφάνεια…κι αυτό είναι όλο.

Δεν κρατιόμουνα άλλο. Τα κύταρά μου, αυτά της επαφής μου με το ταβάνι δεν άντεχαν άλλο το βάρος του υπόλοιπου κορμιού μου. Χωρίς πολύ σκέψη έσταξα. Έσταξα και έπεσα στον ώμο της κυρίας. Γεννήθηκα στον ώμο της. Ένα σπλατς κι αυτό ήταν όλο. Απλώθηκα προς στιγμή αλλά γρήγορα συμάζεψα τα κομμάτια του εαυτού μου και έγινα πάλι στρογγυλή , μπιλιάτη, σαν μια διαφανή κρυστάλινη χάντρα σβαρόβσκι.

Ο Υπουργός κουρεύεται.

Ήμουνα με τη κυρία μου. Καθόμουνα ευτυχισμένη στο αριστερό μέρος του λαιμού της και είχα απλωθεί τόσο πολύ έτσι ώστε να μη φαίνομαι. Είχα γίνει λεπτή σαν μια αόρατη επικάλυψη, σαν ένα φόρεμα που ταίριαζα απόλυτα με το χρώμα της επιδερμίδας της. Η κυρία μου καθρεφτιζόταν μπροστά από τη τουαλέτα της. Ένα έπιπλο πανάκριβο Tufft piere table, που πήρε την ονομασία του από τον δημιουργό του Thomas Tufft. most-expensive-perfumeΠάνω στην γυαλισμένη ξύλινη επιφάνειά του, φάνταζε το ακριβότερο άρωμα του κόσμου. Το Imperial Majesty του οίκου Clive Christian. Το μπουκάλι του ένα χειροποίητο έργο τέχνης σκαλιστό πολύτιμο κρύσταλλο. Το καπάκι του είναι ένα διαμάντι 5 καρατίων και το πώμα του περίτεχνα είναι στολισμένο με χρυσό 18 καρατίων. Ένα άρωμα φανταστικό. Έβαλε λίγο η κυρία, μια ιδέα, πίσω από τ’ αυτιά της και μέθυσα από τη γλυκειά ερμηνεία των οσμών. Σπάνιες νότες ινδικού γιασεμιού, ροδάκινου, περγαμόντου και σανταλόξυλου…

Εκείνη τη στιγμή μπήκε στη κρεβατοκάμαρα ο Υπουργός. Ήρθε κοντά της από πίσω της, έσκυψε πάνω από το κεφάλι της και οι ματιές τους συναντήθηκαν στο καθρέφτη. Σ’ αυτό το πολύτιμο και σπάνιο καθρέφτη.Sophia-swivel-magnifying-mirror-from-Bergdorf-Goodman

Ένα συλλεκτικό κομμάτι με την ονομασία Sophia, από τη συλλογή του Winter Rose. Το είχαν πάρει σε κάποιο πρόσφατο ταξίδι τους στη Νέα Υόρκη από το διάσημο κατάστημα Bergdorf Goodman’s με τα πανάκριβα πολύτιμα αντικείμενα.

Αυτός έσκυψε ακόμα πιο χαμηλά και τη φίλησε στο αριστερό μέρος του λαιμού της. Παραλίγο να με αγγίξουν τα χείλη του. Η ανάσατου μύριζε καπνό. Ωραίο κρεμώδες άρωμα από καλό καπνό, εγγλέζικης πίπας. Μα θα πρέπει να είναι ….στάσου να θυμηθώ…α΄ ναι W.O Larsen old fashioned, ναι ..ναι..Δανέζικος καπνος… 

Αυτή γύρισε και τον φίλησε στα χείλη. Ένα φιλί διάρκειας που σήμαινε πολλά. Ένα φιλί γεμάτο αγάπη. Μια αγάπη στερρεωμένη πάνω σε πανάκριβα έπιπλα….σε πανάκριβα φορέματα…σε πανάκριβα αρώματα….ένα φιλί χαρισμένο με διάρκεια χωρίς τέλος ως ανταμοιβή, πάνω στα σαρκώδη χειλη ενός … Υπουργού.

_Κύριε Υπουργέ,

Ακούστηκε η φωνή της Φρίντας.

_Συγνώμη…ήρθε ο κουρέας σας…..

Εκείνος διέκοψε το γλυκό φίλημα.

_Ναι Φρίντα. Πες του να περάσει επάνω και να ετοιμαστεί. Σε δυό λεπτά θα ανέβω κι εγώ.

Έσκυψε εκ νέου πιο χαμηλά…και αυτή τη φορά της έδωσε ένα σύντομο φιλί στο λαιμό. Τα χείλη του πάλι παραλίγο να με ακουμπήσουν.

_Βίκυ αγάπη μου πάω να κουρευτώ….Θα τα πούμε μετά. Σχεδίασε την εμφανισή σου για την αποψινή δεξίωση… στου Πρωθυπουργού. Απόψε σε θέλω να αστράφτεις σαν ένα πολύτιμο ουράνιο αστέρι. Το πιο ακριβό αστέρι του ουρανού….

Κι έφυγε βιαστικός.

Σε λίγο σε όλο το αρχοντικό ακουγόταν μουσική. Μια μουσική γεμάτη ρυθμό…γεμάτη κέφι, χαρά. Μια μουσική που άρεσε πάντα να την ακούει ο Υπουργός όταν είχε το μπαρμέρη του. Μια μουσική, ένα τραγούδι, μια όπερα…

_Λοιπόν ξέρετε κάτι; Όση ώρα εσείς διαβάζατε αυτά εγώ προσπαθούσα να θυμηθώ το όνομα του Δανού σχεδιαστή αρχιτέκτονα. Αυτού που έφτιαξε το τζάμι του φεγγίτη του μπάνιου…λοιπόν τον θυμήθηκα. K. Fleming λεγότανε. Ένας καλός και ξακουστός στο τόπο του, glass art designer.

Advertisements

2 thoughts on “ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ ΝΕΡΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s