ΖΙΓΚΟΥΡΑΤ

Ζικγουράτ

Ήταν νωρίς το απόγευμα. Έκανα ένα γρήγορο ζάπινγκ στη ΤV μήπως και φανεί κάτι αξιόλογο για να το παρακολουθήσω. Είδα τη φάτσα του Σόϊμπλε και μετά κάτι άλλες φάτσες που δεν μου άρεσαν και πάτησα το Off.

Μετά ένοιωσα μια απότομη μεταβολή στον εαυτό μου, μια αδιαθεσία άρχισε να με εκβιάζει στην αρχή σαν μια ατονία. Αργότερα τα πράγματα χειροτέρεψαν. Ένας συνδιασμός από απανωτά χασμουρητά και ένας καταιγισμός από συνεχόμενα φτερνίσματα με απογοήτευσαν. Ένα ρίγος σε όλο μου το κορμί, μετά ένας ιδρώτας περίεργος. Έτρεξα στο τηλέφωνο να κλείσω ραντεβού με το γιατρό. Πανικοβλήθηκα. Ξέχασα τα νούμερα των ραντεβού. 14…8… τίποτα. Δεν μπορούσα να θυμηθώ κανένα. Παναγιά μου αναφώνησα εξουθενωμένος. Μήπως έπαθα αλτσχάϊμερ; Και μες στο πανικό άρχισα να κάνω ερωτήσεις στον εαυτό μου. Πως λέγανε τον Κολόμβο; Χριστόφορο. Πότε έγινε η άλωση της Κωσταντινούπολης; Το 1453. Εντάξει σκέφτηκα μέχρις εδώ. Τι έφαγα το μεσημέρι; Κεφτέδες με πιλάφι. Ποια τραγουδάει το You and I; Η Lady Gaga. Τι είναι το PSI και πόσο κουρεύτηκαν τα ομόλογα; Ω! όχι αυτή η ερώτηση επαναφέρει στη μνήμη μου κάτι φάτσες που δεν μου αρέσουν καθόλου.Τι ήταν τα Ζιγκουράτ καλύτερα;img1-zigurat Ναοί, αστεροσκοπεία…στη Μεσσοποταμία…στη Βαβυλώνα… Δόξα τω Θεώ!!! Κάτι θυμάμαι ακόμα πριν αυτή η ύπουλη και μοδάτη ασθένεια μου χτυπήσει τη πόρτα. Μα γιατί δεν θυμάμαι το νούμερο της διαφήμισης; Τελευταία φορά που πέρασε μπροστά από τα μάτια μου άκουσα να λέει να θυμάσαι τον αριθμό 8. Ωραία το θυμάμαι το 8, μετά τι γίνεται; Τα άλλα τρία νούμερα βγαίνουν αυτόματα;

Η καρδιά μου συνέχιζε να χτυπάει. Πήγα στο καθρέφτη και χαμογέλασα, έκανα διάφορες γκριμάτσες, σήκωσα τα χέρια μου ψηλά…Καλά είμαι σκέφτηκα. Όμως είδα το πρόσωπό μου στο καθρέφτη να μένει με το στόμα ορθάνοιχτο με ένα παρατεταμένο χασμουρητό. Νυστάζω φοβερά. Τα μάτια μου κλείνουν. Αυτό είναι μου λείπει ο ύπνος. Ό ύπνος που όλα τα θεραπεύει όταν τον έχεις ανάγκη.

Έτσι παράτησα κάθε σκέψη για έξοδο. Φόρεσα τις πυτζάμες μου και έπεσα με λαχτάρα στο κρεββάτι μου σαν το καινούργιο σκαρί που πέφτει από το καρνάγιο στη θάλασσα, κι αφέθηκα να με παρασύρει ο ύπνος εκεί που λιγοστεύουν οι σκέψεις και μένει μόνο το όνειρο. Μακρυά μέσα στο πέλαγο του υπνου.

Μα πάλεψα με τα κύματα πριν αποκοιμηθώ. Συνάντησα το γιατρό μου μεσοπέλαγα κι εκείνος μου είπε πως πρέπει να αλλάξω περιβάλλον. Πρέπει να πάω διακοπές για κάμποσο καιρό για να ξεφύγω από τις παραστάσεις των ημερών που με καταπιέζουν και με ανησυχούν. Πρέπει να πάψεις να βλέπεις τις φάτσες που σε εκνευρίζουν. Κάνε ένα ταξιδάκι αναψυχής….ηταν τα τελευταία του λόγια. Μετά μπήκα στο βαθύ ύπνο.

Άλλαξα σκάφος και βρέθηκα σε ένα ελληνικό σκαρί εμπορικό κατασκευής του 606 π.Χ. μαζί με άλλους τουρίστες, που μέσα στ’ αμπάρια του μετέφερε σε κιούπια λάδι από την Κρήτη via Athens, παραγωγής φετεινό του 599 π.Χ. και το πήγαινε στη BABYLONAΜεσσοποταμία. Στη Βαβυλώνα. Παραγγελιά του Ναβουχοδονόσορα. Πρώτα θα έπιανε σ’ ένα λιμάνι της Κύπρου και μετά στο κράτος του Ισραήλ. Από εκεί θα παραλάμβαναν το φορτίο δύο καραβάνια από Αιγυπτιακές καμήλες  και θα το πήγαιναν στον Ευφράτη ποταμό. Κοντά στο παλάτι του Βασιλιά. Κι εμάς θα μας μετέφερε στο ίδιο μέρος το τρίτο καραβάνι με τις βαβυλωνιακές άμαξες, που ξεχώριζαν από αυτές των Ασσυρίων και των Αιγυπτίων από το σχεδιασμό, την άνεση και την γερή κατασκευή. Ο Βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ μέχρι δούλους είχε βάλει μέσα σε κάθε άμαξα που μετέφερε τουρίστες στη Βαβυλώνα που κρατούσαν μεγάλες βεντάλιες φτιαγμένες από φτερά στρουθοκαμήλων για να τους κάνουν αέρα σε όλο το ταξίδι και να διώχνουν τα ενοχλητικά εντομα από πάνω τους.

Μετά από μέρες φτάσαμε στη Πάφο. Μέχρι να φορτώσει το πλοίο αιθέρια αρωματικά έλαια για τις γυναίκες του παλατιού της Βαβυλώνας, βγήκα μια βόλτα στο λιμάνι. Εκεί γνώρισα τον Αντρέα. Ερχόταν φορτωμένος με τις αποσκευές του να μπει κι αυτός στο πλεούμενο για το Ισραήλ. Θα ερχόταν κι αυτός στη Βαβυλώνα. Με λένε Αντρέα και είμαι ο μοναχογιός του βασιλιά της Αμαθούς. Ο πατέρας μου μέχρι το 669 π.Χ.,πλήρωνε για το βασίλειό του φόρους στους Ασσυρίους αφού όλο το νησί βρισκόταν σε καθεστώς υποτέλειας. Τώρα όλη η Κύπρος είναι ελεύθερη αλλά επειδή η κατάσταση είναι ρευστή και πολλοί είναι αυτοί που επιβουλεύονται την ανεξαρτησία της, όλες τις οικονομίες του βασιλείου που κατόρθωσε να περισώσει ο πατέρας μου σε χρυσό, τις πάω στη Βαβυλώνα. Εκεί οι τράπεζες είναι της εμπιστοσύνης. Ολόκληρη αυτοκρατορία βλέπεις. Εγγύηση. Υπάρχει πλούτος. Γίνονται έργα. Υπάρχουν δουλειές. Και η οικονομία βρίσκεται σε άνοδο.

Με λένε Δημήτρη του απάντησα. Εγώ δεν είμαι γιος βασιλιά. Όμως και στην Αθήνα τα πράγματα δεν πάνε καλά. Οι μεταρυθμίσεις του Σόλωνα έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Χάσαμε τους δούλους και τώρα πρέπει να πληρώνουμε εργάτες για να κάνουμε τις δουλειές μας. Άστα… πολλά έξοδα. Και οι φόροι αβάσταχτοι. Πάνε να μας πάρουνε τα σπίτια μας. Το τραπεζικό σύστημα δεν κινδυνεύει μας λένε αλλά μας έχουν βάλει το χέρι στις τσέπες και μας τα αρπάζουν κανονικά. Αλλά εγώ πάω στη Βαβυλώνα για λόγους υγείας. Μου το πρότεινε  ο γιατρός μου. Πρέπει να αλλάξεις περιβάλλον μου είπε.

Οk! Δημήτρη. Χάρηκα για τη γνωριμία. Κι εγώ ελληνόφων Κύπριος είμαι ρωμιός στη καταγωγή. Η μητέρα μου είναι κι αυτή από τη Σικελία και το αίμα της ελληνικό από προπάππου.

Χάρηκα κι εγώ Ανδρέα. Χάρηκα που σε γνώρισα στον ύπνο μου και ζούμε μαζί το ίδιο όνειρο. Δως μου μια βαλίτσα να σε βοηθήσω στην επιβίβαση. Πω πω βαριά…που είναι…Πέτρες έχεις μέσα;

Όχι Δημήτρη. Χρυσός …Χρυσός τυλιγμένος σε αιγυπτιακό πάπυρο και καλοαμπαλαρισμένος. Θα το πάω στο Ναβουχοδονόσορα. Ο παππούς μου και ο διάδοχος του Σουμουλαϊλού είχαν γνωριστεί στη Συρία, σε μια εκστρατεία ρουτίνας και επειδή ο παππούς μου του έσωσε τη ζωή, έγραψε το όνομα του γυιού του, δηλαδή του πατέρα μου, σε ένα πάπυρο και το έστειλε στο παλάτι στη Βαβυλώνα. Ο πάπυρος έγραφε ότι επί οποιασδήποτε βασιλείας, η επιθυμία του πατέρα μου θα γίνεται σεβαστή και θα έχει την ανάλογη υποστήριξη. Έτσι επί Χαμουραμπί ο παππούς μου έβγαλε κάποιο χρυσάφι για επενδύσεις στη Βαβυλώνα, ήταν η εποχή που χτίζανε το πύργο της Βαβέλ  και τώρα ο πατέρας μου επί Ναβουχοδονόσορα του στέλνει για δώρο ένα κομμάτι της περιουσίας του και το υπόλοιπο για φύλαξη.

Κοίτα κάτι πράγματα…σκέφτηκα. Κουβαλούσα με δυσκολία μια βαλίτσα με χρυσό. Και όλο αυτό το βάρος του χρυσού ήταν μίζα προς το βασιλιά Ναβουχοδονόσορα…

Μες στο βαθύ ύπνο κι ενώ ταξίδευα ανατολικά, δεν ξέρω αλλά ένα κομμάτι της συνειδητής σκέψης μου πήγαινε δυτικά, βόρειο δυτικά …κάπου στη Γερμανία, εκεί στα ψηλά κτήρια της Siemens. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι σχέση έχει η Βαβυλώνα με το Βερολίνο….

Το πλοίο σάλπαρε για το κράτος του Ισραήλ. Αν και Απρίλιος ο καιρός ήταν άστατος. Κάποιες αστραπές από τα βάθη στον τελευταίο από ανατολικά ορίζοντα της Μεσογείου, σήμαιναν θαλασσοταραχή στο ανοιχτό πέλαγο. Μα ο καπετάνιος ήταν από τη Πελλοπόνησο και το σκαρί ήταν φτιαγμένο σε ελληνικό καρνάγιο, γερό και θα μας πήγαινε σώους στην απέναντι στεριά. Εμάς και το χρυσάφι…

Τι ωραίο ταξίδι. Χωρίς θόρυβο. Χωρίς μηχανές τα πλοία.Xωρίς φουγάρα και καπνό. Χωρίς τη μυρωδιά του πετρέλαιου. Ανέξοδα και οικονομικά ταξίδια. Μόνον ο ήχος του ανέμου ακουγόταν καθώς χάϊδευε το πανί, κι εγώ ακουμπούσα  το κεφάλι μου πάνω στη βαλίτσα του Ανδρέα με το τυλιγμένο χρυσάφι  στα φύλλα του πάπυρου και σκεφτόμουνα πως είναι να είσαι γυιός βασιλιά….220px-Achaemenid_coin_daric_420BC_front

Ένοιωσα ένα μούδιασμα πάνω στο στρώμα του κρεβατιού μου. Γύρισα πλευρό. Και με το που γύρισα αντίκρισα από μακριά τις στεριές του κράτους του Ισραήλ….

Τα καραβάνια φόρτωναν επί ώρες τις πραμάτιες στο λιμάνι, οι εργάτες δούλευαν κάτω από το καφτό ήλιο, ο Αντρέας γυάλιζε δυο χρυσά νομίσματα από αμηχανία μέχρι να μπούμε στις άμαξες για το ταξίδι μας, εγώ χάζευα πότε κοιτάζοντας τη θάλασσα και πότε τη στεριά, οι καμήλες μούγκριζαν επειδή τις παραφόρτωναν και τα μουγκρητά τους δεν διέφεραν και πολύ από τις φωνές των αφεντικών που φώναζαν στους σκλάβους να κάνουν γρήγορα. Μόνο μαστίγια δεν είδα αλλά από συμπεριφορά…χάλια. Καμία σχέση με μας τους Αθηναίους.

Τι όμορφα ρούχα φοράνε οι Βαβυλώνιοι! Φώναξα στον Αντρέα.Κοίτα κοίτα αυτούς τους έμπορους , ούτε στην Αθήνα δεν έχουμε τέτοια υφάσματα. Τώρα με τη κρίση άρχισαν να λιγοστεύουν και τα επώνυμα, και βλέπεις τις πορφύρες να ξεβάφουν γρήγορα καθώς τις περιλούει ο ανοιξιάτικος ήλιος. Βλέπεις με τους φόρους που επιβάλει ο Σόλων στην αγορά, πολλά μαγαζιά με εισαγομενα υφάσματα από τη Ρώμη και από την Αίγυπτο, έκλεισαν και τώρα οι περισσότεροι Αθηναίοι ψωνίζουν από τις Λαϊκές Αγορές που στήνονται κάτω από την Ακρόπολη. Κι όσα μαγαζιά υπάρχουν ακόμα τα φέρνουν δύσκολα βόλτα γιατί παντού ακμάζει το παρεμπόριο.

Από τη τελευταία άμαξα άνοιξε η πόρτα και μια όμορφη γυναίκα καλοντυμένη κατέβηκε και με μια πήλινη κανάτα ερχόταν προς το μέρος μας. Μια δεύτερη γυναίκα εξίσου όμορφη, ψηλή και κομψή ακολουθούσε με ένα δίσκο μπρούτζινο και πολλά κύπελα χάλκινα και πήλινα. Όσο πλησίαζαν τόσο η ομορφιά τους αντανακλούσε φυσική μέσα στο υπόλοιπο φυσικό περιβάλλον. Τα μάτια τους μεγάλα, εκφραστικά , βαμμένα με τη ξακουστή μέθοδο της Κρήτης και με μπογιές φτιαγμένες από εισαγόμενα ελληνικά καρύδια που έδιναν στις μολυβιές το χρώμα του λαμπερού μελανού και μαύρου, σαν το χρώμα του έβενου.

To άρωμά τους, από τα ξακουστά κυπριακά αρώματα έφτανε στα ρουθούνια μας και ήταν ικανό να ξυπνήσει κάθε επιθυμία μας για να βρεθούμε μια ώρα αρχύτερα στη Βαβυλώνα για να ζήσουμε στιγμές μαγικές, μυστηριακές. Στιγμές  ξενοιαστες γεμάτες ηδονές, αραχτοί στις σεζ λόνγ από μπαμπού στις όχθες του ποταμού Ευφράτη με τις ημίγυμνες καλονές να μας ταϊζουν ρόγα, ρόγα το σταφύλι στα ατελείωτα και εξαντλητικά beach parties.

Καλωσορίσατε στις βασιλικές άμαξες μας είπαν με χαμόγελο. Πιείτε νερό δροσερό να ξεδιψάσετε. Σε λίγο θα φύγουμε για τη πόλη της Βαβυλώνας. Το ταξίδι μας θα διαρκέσει τρεις μέρες και δύο νύχτες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού θα απολαμβάνετε μέσα στις άμαξες τρία γεύματα την ημέρα  με παραδοσιακά εδέσματα της Βαβυλώνας. Μια ολιγόωρη στάση καθημερινά θα σας επιτρέπει να κάνετε ένα γρήγορο ντους στα λουτρά που κατασκευάστηκαν επί βασιλείας Χαμουραμπί σε τρία διαφορετικά σημεία του δρόμου για να εξυπηρετούν τους τουρίστες που επισκέπτονται τη Βαβυλώνα. Για το βραδινό ξεμούδιασμα η Τζίνα ,θα περνάει από τις άμαξές σας για ένα ελαφρό χειρομασάζ που θα σας ξεκουράζει και θα σας χαλαρώνει. Για τους έλληνες και κύπριους τουρίστες μια έξτρα υπηρεσία, προσφορά του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα είναι η Χαμουρα…ρά , απόγονος του Χαμουραμπί  που θα σας κρατά συντροφιά όλη νύχτα με Χαμουροχαμόγελα και Χαμουροσυζητήσεις, εξαφανίζοντας εντελώς κάθε αιτία πιθανής κατάθλιψης. Το φαγητό και τα ποτά είναι προσφορά των ταξιδιωτικών γραφείων Τίγρης & Ευφράτης τουρς .

Έφερα το αριστερό μου χέρι και τσίμπησα ελαφρά το δεξιό. Ακούω καλά διερωτήθηκα. Τη ζώ τη στιγμή ή ονειρεύομαι; Τέτοιο σέρβις ούτε η Ολυμπιακή Αεροπορία δεν είχε …επί εποχής … Ωνάση.

Οι άμαξες έφυγαν. Έτρεχαν αφήνοντας κονιορτό στο πέρασμά τους. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα. Πέρασαν κι οι νύχτες. Να ήταν κι άλλες…

Δρόσιζα τα πόδια μου στα γαλαζοπράσινα νερά του Ευφράτη. Στα ήρεμα σημεία του ποταμού εκεί που το ρεύμα του νερού ήταν ανύπαρκτο, καθρεφτιζόντουσαν οι BabylonPRUEBAFINAL (1)κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας. Φόρεσα τα σανδάλια μου και περίμενα να έρθει ο Αντρέας με μια βάρκα από το παλάτι να με πάρει. Θα με φιλοξενούσε ως κολλητό του στους ξενώνες του παλατιού.

Γύρισα και κοίταξα στο βάθος της πόλης. Πέρα μακριά φάνταζε ο πύργος της Βαβέλ. babeltower2ap7Επιβλητικός , μοναδικός , μυστηριακός , παραμυθένιος. Ένα σύννεφο κάλυπτε τη κορυφή του. Σου έδινε την εντύπωση πως έφτανε μέχρι το ψηλότερο σημείο του ουρανού. Εκεί που κατοικούσαν οι Θεοί της Βαβυλώνας. Το χάζευα με θαυμασμό και διαπίστωνα με τη ματιά μου τρία πράγματα πάνω του. Τη δύναμη των μαθηματικών, το άγνωστο μυστήριο, και τη μετάβαση. Έπαιζα με τα βότσαλα στα χέρια μου και σκεφτόμουνα πως όποιος ανέβαινε στο πύργο της Βαβέλ δεν θα ήθελε να κατέβαινε πάλι κάτω. Θα έμενε εκεί να κάνει παρέα στο Θεό. Θα προτιμούσε τη μετάβαση στο άγνωστο, στο μυστήριο.

Από την άλλη μεριά ένα επιβλητικό Ζιγκουράτ ορθωνόταν προσπαθώντας να στείλει μηνύματα στον ουρανό. Ένας λόγος που ήρθα στη Βαβυλώνα είναι αυτός. Να ανεβώ σε ένα Ζικγουράτ, να βρω έναν αστρολόγο να μου πει το μέλλον. Τόσα χρόνια έκανα όνειρα. Προσπαθούσα να ζωγραφίσω το μέλλον με τα δικά μου πινέλα και χρώματα. Με τα δικά μου μολύβια. Και ξαφνικά ήρθαν και μου πήραν τα μολύβια. Μου πήραν τα χρώματα και τα πινέλα. Μου πήραν και τις ζωγραφιές μου. Γι αυτό ήρθα στη Βαβυλώνα. Μήπως και μπορέσω και δω από τη κορυφή του Ζιγκουράτ με τη βοήθεια του αστρεροσκόπου  μαθηματικού, το μέλλον μου. Το μέλλον του κόσμου. Μήπως μπορέσει ο μάγος, ο αστρολόγος , ο ιερέας, ο μαθηματικός και μου υπολογίσει το χρόνο που ο τροχός θα γυρίσει μισή στροφή να έρθουν τα κάτω …πάνω.

Μια βάρκα από μακριά άρχισε να φαίνεται. Ο Αντρέας πιστός στο λόγο του ήρθε να με πάρει. Γιος βασιλιά ήρθε να πάρει εμένα το κοινό θνητό. Στην απέναντι όχθη φαινόταν το παλάτι με τους κρεμαστούς κήπους. Τι πλούτος, τι αρχιτεκτονική, τι τελειότητα. Πόση αγάπη και πόση γνώση για να γίνει αυτό το θαύμα.

Η βάρκα ήρθε. Ο Αντρέας μου φώναζε από μακριά χαρούμενος που φύλαξε το χρυσάφι του πατέρα του. Το δικό του χρυσάφι. Εμένα δεν με έφτανε το τώρα. Η στιγμή τούτη. Ήθελα να μάθω κάτι από το αύριο, το μεθαύριο, το μετά.

Εκείνη τη βραδυά διασκεδάσαμε μέχρι το πρωϊ. Βασιλικά , παραμυθένια. Δίκιο είχε ο γιατρός μου να μου πει να αλλάξω περιβάλλον. Και ήπιαμε κρασί, και φάγαμε, και χορέψαμε….και η Χαμούρα..ρά η συνοδός μας, έφερε μια φίλη της από το ίδιο σόϊ του Χαμουραμπί και έγινε χαμός…όλη νύχτα στο χαρέμι του παλατιού. Έζησα Μια βαβυλωνιακή ονειρική νύχτα αξέχαστη.

Το πρωί πριν καλά καλά ξημερώσει, φύγαμε με τον Αντρέα για το Ζιγκουράτ. Μερικά σύννεφα λευκά περίμεναν το φως του ήλιου για να φωτιστούν και να λάμψουν πάνω από το γαλανό ουρανό της Βαβυλώνας και να γίνουν κατάλευκα με τις παρυφές τους χρυσές όπως αρμόζει να είναι τα σύννεφα πάνω από μια βασιλική χρυσή πόλη.

Ανεβαίναμε στο πέτρινο Ζιγκουράτ. Κόσμος απ΄ όλα τα μέρη της γης. Μαύροι, άσπροι, μελαμψοί, κινέζοι και ασιάτες, ρωμιοί και άραβες, μου θύμιζαν τη πλατεία της Ομόνοιας όπως ακριβώς είναι στις 11 η ώρα το πρωί. Παντού πόρτες παντού η θέα προς τον ουρανό. Παντού σκάλες. Παντού μυστήριο. Τεράστιες αίθουσες που όσο ανεβαίναμε μίκραιναν μέχρι που φτάσαμε στο ιερό. Στο υψηλότερο σημείο του Ζιγκουράτ. Εκεί ο αστεροσκόπος που όλη νύχτα διάβαζε τα σημεία του ουρανού, στάθηκε όρθιος ανήμπορος να μας μιλήσει. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό. Σχεδόν λευκό δεν έμοιαζε ανθρώπινο. Ο τρόμος  είχε απλωθεί πάνω του σαν πούδρα. Μια πούδρα που ερχόταν από μακριά και πλησίαζε αθόρυβα φέρνοντας τα νέα για το μέλλον της πόλης.

Πρέπει να φύγετε μας είπε ο αστεροσκόπος μάντης. Πρέπει να φύγετε αμέσως από αυτό το τόπο. Ο Βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ πεθαίνει και  Άγρια άλογα, στρατός και φονικά όπλα πλησιάζουν τη πόλη. Ο Κύρος έρχεται και φέρνει μαζί του τα δεινά. Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας θα ξεραθούν. Ο Πύργος της Βαβέλ θα διαλυθεί τούβλο τούβλο. Ο Τίγρης κι ο Ευφράτης θα γεμίσουν με αίμα. Η λεηλασία θα γίνει σπίτι σπίτι. Το παλάτι θα καεί. Ο χρυσός κι ο πλούτος θα περάσουν στους Πέρσες. Κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να ξαναφέρει την ελευθερία στη Βαβυλώνα. Να τη ξαναφέρει στη θέση που βρίσκεται σήμερα. Ο τροχός γι αυτή τη πόλη θα σπάσει και θα σταματήσει να γυρνά μέσα στον απέραντο χρόνο. Μόνο το όνομα της πόλης θα διασωθεί στα βιβλία. Για να θυμίζει στις γεννιές πως όλα έχουν ένα τέλος σε τούτο τον κόσμο.

Μα πρέπει να φύγετε αμέσως. Ο Μάγος , μυστικιστής ιερέας είπε μια προσευχή. Αλλαλαγμοί άρχισαν να ακούγοντε από τα προάστεια της πόλης. Ο Ξέρξης έφτασε με τον πολυπληθή στρατό του. Πρέπει να φύγετε αμέσως ξαναείπε ο ιερέας. Και με βαθειά αυτοσυγκέντρωση μας έκανε όλους αετούς. Ο Ανδρέας κι εγώ, σαν δυο αετοί πια, πετάξαμε και φύγαμε για τις πατρίδες μας. Δεν κοιτάξαμε πίσω. Οι ήχοι από τη σφοδρή μάχη στη πόλη Ώπη ακούγονταν μέχρι τη Βαβυλώνα.

Πετούσαμε στο καθαρό ουρανό. Πίσω μας μια πόλη καιγόταν.

Φτάσαμε πάνω από τη Κύπρο. Ο αετός Ανδρέας έκανε έναν ελιγμό και άρχισε να πετάει γρήγορα με κάθετη κίνηση προς το σπίτι του. Τον ακολούθησα μέχρι που έφτασε στο παλάτι του πατέρα του. Τον χαιρέτισα και του ευχήθηκα καλή τύχη. Μετά πέταξα για την Αθήνα.

Πέταγα ακόμα όταν έβλεπα τα ψηλά κτήρια της Ζίμενς να καίγονται. Έφτασα στο σπίτι μου. Χώθηκα στο ζεστό μου κρεβάτι. Ένοιωθα τόσο ξεκούραστος. Είχα κοιμηθεί πολλές ώρες, σαν παιδί. Είχα χορτάσει τον ύπνο. Ξύπνησα χαρούμενος. Στο μυαλό μου είχα συνέχεια την παρακμή της Βαβυλώνας. Έβλεπα τους κήπους και τα πάρκα του Βερολίνου να ξεραίνονται. Έβλεπα τη παρακμή της πόλης, ολόκληρης της Γερμανίας. Έβλεπα το νερό του ποταμού Σπρέε να γίνεται κόκκινο από αίμα .Το ίδιο και στο ποταμό Χάβελ. Έβλεπα το τροχό να σπάει γι αυτή τη χώρα και να ζει μια ανήκουστη και πρωτόγνωρη παρακμή.

Έριχνα νερό στο πρόσωπό μου όταν κατάλαβα τι σχέση έχει η Βαβυλώνα με το Βερολίνο…..

Παραμύθια σκέφτηκα. Κοίταζα το πρόσωπό μου στο καθρέφτη. Ήθελα ξύρισμα. Και τα μαλλιά μου μεγάλωσαν. Πρέπει να πάω για κούρεμα….στη πλησιέστερη τράπεζα. Κι έπειτα θα τηλεφωνήσω στο φίλο μου τον Ανδρέα να πάμε για ένα καφέ στη πλατεία. Σήμερα έχω να του πω για τα Ζιγκουράτ.

Advertisements

One thought on “ΖΙΓΚΟΥΡΑΤ

  1. Μια διαφορετική και συναρπαστική προσέγγιση της πραγματικότητας, ένα ταξίδι στον χωροχρόνο, με όχημα τη φαντασία και το λεπτό χιούμορ… Φανταστικό!!!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s