Ένα φιλί στα χείλη

Ένα φιλί στα χείλη

Ήρθες στη ζωή μου χειμώνα και σε είδα σαν άνοιξη,  έξω από ένα σινεμά.

Ούτε ραντεβού να είχαμε…. Τυχαία, μια στιγμή ήταν , έτσι,  ξαφνικά.

Ο έρωτας δεν θέλει και πολύ για να σε κάνει να πειστείς πως αγαπάς πραγματικά.

Δυο χρόνια τώρα προσπαθούσα να σου πω όλα όσα η καρδιά μου είχε… μυστικά

Μα εσύ άφηνες τα λόγια μου, να χάνονται στο διάστημα να γίνονται , ερωτηματικά.

Ναι… πέρασαν δυο χρόνια…για μένα βασανιστικά, κενά, χωρίς αληθινή χαρά….

Τώρα… πήρα μια απόφαση , πήρα τα πράγματά μου και πάω ταξίδι μακριά.

Σε είδα όμως που έτρεχες ανήσυχη και μ’ έψαχνες στην αποβάθρα.

Το πλοίο φεύγει, είναι αργά…

Μα τι κατάληξη περίμενες να είχε αυτός ο άκαρπος ο έρωτάς μας…πια…

Μετά από τόσα, της αδιαφορίας σου βράδια …κενά…ερωτικά  στεγνά…

Τώρα που αποφάσισες να ενώσεις τη ζωή σου με τη δική μου τη σκιά…

Δεν θα με βρεις αγάπη μου ξανά…δεν θα ‘ρθω να σου πω, όπως τότε ένα γεια…

Θα ακούς το πλοίο να σφυρίζει…κι εγώ θα φεύγω μακριά γι άλλη στεριά…γι άλλη αγκαλιά…

Θα πω όμως το «σ’αγαπώ», ακόμα μια φορά…κι αυτό θα πέσει, θα πνιγεί, στης θάλασσας τα κρύα νερά….

Όμως το «σ’αγαπώ» δεν πνίγηκε, έπεσε στον αφρό, απ’ της προπέλας τα ανάκατα νερά

κι έφυγε πίσω, πήγε στην Άνοιξη, εκεί που δύο χρόνια τώρα της τόλεγε ψιθυριστά…κι αυτή  αδιαφορούσε πότε τυχαία έτσι απλά….και πότε κάνοντας κάποια δουλειά, νόμιζε πως η ζωή είναι χρόνια πάρα πολλά….

Μα έτσι είναι οι άνθρωποι, ενώ τα χρόνια τους περνούν,  παίζουν και ζούν σαν τα παιδιά!…με πείσματα πολλά… χαζά…κι αφήνουν την αγάπη τους να χάνετε μέσα στης πόλης τα  στενά…

Απόψε έχει κρύο η φωλιά…καθόλου συντροφιά…μια απέραντη και άγρια μοναξιά…κι η Άνοιξη έχασε αυτή τη ζεστασιά, νοιώθει σαν χειμωνιάτικη βραδυά.

Αγάπη μου ξεστόμισε η Άνοιξη, τι σού έκανα…πως σ’ άφησα να φύγεις μακρυά…μαύρα όνειρα ο ύπνος μου απόψε, κουφάρια όστρακα  που τάφησε το κύμα εδώ κι εκεί ,η καρδιά μου…μαύρα πανιά..

Πήρε τα λίγα ρούχα βιαστικά σε μια βαλίτσα ελαφριά…κι εφτασε στο λιμάνι γρήγορα σαν να πετούσε με φτερά…κι είδε τα πλοία εκεί να λύνουν τους κάβους τα σχοινιά….Ω! Θεέ μου τι χαρά…

Και φεύγει και σαλπάρει η άνοιξη μ’ ένα απ’ αυτά… για εκεί που έφυγε η αγάπη χθες να πάει να βρει μια νέα φωλιά…

Το κούνημα του καραβιού από το ελαφρύ το κύμα, τη νανουρίζει απαλά, κι η άνοιξη ζαλίζεται, κοιμάται, μα τα όνειρά της είναι καυτά. Είναι σημάδια τραγικά…

Κι είδε το ταίρι της να πνίγεται απ του νησιού τις όμορφες στεριές , μακρυά, στ’ ανοιχτά…

Και πριν πηδήσει στα νερά, να λέει στον εαυτό του πως δεν μπορεί ξανά, δεν έχει το κουράγιο να τρέξει, να μαζέψει άλλα  κλαριά…να φτιάξει μια άλλη …ζεστή φωλιά….αφού την Άνοιξη μόνο αγαπά…

Τι να τη κάνει τη στεριά…δεν θέλει με ψέματα να ζει, πώς να αντικρύσει τα πουλιά, που κελαϊδούν και τραγουδούν , κι ευτυχισμένα και γερά πετούν στα δέντρα στα κλαδιά…Αυτά που ζουν,όλη τους τη ζωή… σε μια αγκαλιά…

Προτίμησε τη θάλασσα που είναι φίλη του πιστή, που ξέρει πως τον αγαπά πολύ… κι άφησε τη στεριά για τα παιδιά… που έχουνε πείσματα…πολλά.

Μα ήταν ένα όνειρο όλο αυτό. Το όνειρο που είδε η Άνοιξη μέσα στο πλοίο. Πέρασε…tender-kiss-on-seaκαι μόλις έφτασε τον βρήκε εκεί να περιμένει στην άκρη της αποβάθρας, το πλοίο της γραμμής για να του φέρει την μοναδική του Άνοιξη.

Κι αυτή του έδωσε στα χείλη ένα φιλί.

(η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο: tender-kiss-on-sea)

Advertisements

2 thoughts on “Ένα φιλί στα χείλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s