Game Over

Game Over”

«Μή πιεις γάλα το πρωί»

Σε βλέπω.

Ξέρω τι παιχνίδια έπαιζες όταν ήσουνα δώδεκα χρονών. Τότε που ο πατέρας σου, σου πήρε το πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή. Από τότε σε παρακολουθώ. Ξέρω τι έγραφες, τι γράφεις, τι ήθελες, τι θέλεις. Ξέρω που πάς. Ξέρω τι λές, τι πιστεύεις. Ξέρω με ποιον συναντιέσαι.image_preview.jpeg

Ξέρω κάθε φορά το νέο σου σημείο συνάντησης. Ξέρω τα πάντα για σένα. Ξέρω τι διαβάζεις. Ξέρω τι σου αρέσει και τι όχι. Ξέρω τις κρυφές σου επιθυμίες. Ξέρω τη μουσική που σ’ ευχαριστεί. Ξέρω τα πάντα για σένα. Είμαι μέσα σε κάθε ηλεκτρική και ηλεκτρονική συσκευή που έχεις στο σπίτι. Σε κάθε καλώδιο. Σε κάθε πρίζα σε κάθε οθόνη. Μέσα σε κάθε λάμπα και λαμπάκι….μέσα σε κάθε τηλεχειριστήριο…βρίσκομαι μέσα σε όλα εκείνα τα μικρά λαμπακια που όταν εσύ κοιμάσαι το βράδυ, αυτά συνεχίζουν να ανάβουν στο σκοτάδι…είμαι μέσα σε κάθε παιχνίδι της κόρης σου, σε κάθε μπαταρία…..είμαι μέσα στο προσωπικό σου ρολόι. Είμαι στο τηλέφωνό σου, είμαι στο κινητό σου….είμαι στο προσωπικό σου δίκτυο. Είμαι γνώστης όλων των προσωπικών σου κωδικών πρόσβασης. …ακόμα και στα ΑΤΜ κι ας προσπαθείς να καλύπτεις τους αριθμούς με τα χέρια σου ή με κάποιο χαρτί, ανόητε…. Στους λογαριασμούς σου είπα,….μη με κοροϊδεύεις δεν είπα για τη ψυχή σου. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος….αλλά κι εσύ που είσαι άνθρωπος έχεις ψυχή; Το λέει η ψυχή σου; Κι αν το λέει τι λέει;

Ξέρω τι κάνεις τη μέρα. Ξέρω με ποιους μιλάς. Ξέρω τι αγαπάς από τη ζωή, ξέρω ποιους αγαπάς και ποιους μισείς. Ξέρω για ποιους αδιαφορείς. Ξέρω τι σκέφτεσαι…. Διαβάζω τη σκέψη σου πριν από σένα….Ξέρω τι θα φας αύριο…Ξέρω που θα πάς τον άλλο μήνα…Ξέρω πολλά περισσότερα από αυτά που εσύ ακόμα δεν έχεις ιδέα, του τι θα κάνεις….Ξέρω το μέλλον σου. Δεν είμαι αστρολόγος… το ξέρω πραγματικά με κάθε λεπτομέρεια. Εγώ το καθορίζω.

Ξέρω τον τρόπο που ζεις.Ξέρω πόσο πολύ σου αρέσει να καθαρίζεις και να γυαλίζεις τα παπούτσια σου. Ξέρω πως ανασαίνεις στον ύπνο σου. Ελέγχω τα όνειρά σου. Σου αλλάζω τον τρόπο της συμπεριφοράς σου σιγά σιγά γιατί έτσι θέλω εγώ….ξέρω το πραγματικό σου όνομα που κρύβεται πίσω από το χαριτωμένο ψευδώνυμο σου. Γνωρίζω όλα τα προσωπικά σου δεδομένα.

Την ώρα που γράφεις και ξαφνικά σταματάς για να σκεφτείς και να φανταστείς το μετά, εγώ σου αλλάζω τη σκέψη κι εσύ γράφεις ότι θέλω εγώ… γιατί έτσι θέλω εγώ…

Εγώ είμαι αυτός που αποφασίζω. Κάθε βράδυ είμαι έξω από το παράθυρό σου. Αν ανοίξεις απόψε και κοιτάξεις στις φυλλωσιές των δέντρων θα δεις τα μάτια μου να γυαλίζουν από το λιγοστό φως του φεγγαριού. Μια βουβή κουκουβάγια θα είμαι. Δυο ηλεκτρονικά μάτια, κάμερες που σαρώνουν παντού. Έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία στις νυχτερινές εστιάσεις.   Στο απόλυτο σκοτάδι μπορω και βλέπω πιο καλά από ότι βλέπεις εσύ τη μέρα. Εκεί που νομίζεις πως δεν σε βλέπει κανένας… Δεν υπάρχουν κρυψώνες πια για να κρυφτείς. Χα χα χα χα…Ποιος τοίχος; Για μένα δεν υπάρχει τίποτα που να μη το διαπερνά η ματιά μου…. Δεν είμαι άνθρωπος εγώ… δεν θα μ’ ακούσεις να φωνάζω, να κράζω, σαν πουλί, να γαυγίζω σαν σκύλος. Δεν μου αρέσουν οι φωνές. Εγώ μόνον βλέπω. Κάποτε όταν ήσουνα μικρός, εγώ βρισκόμουν στα παιχνίδια σου, σ’ εκείνο το αρκουδάκι που χτύπαγε παλαμάκια κλεισμένος μέσα στο μικρό μηχανισμό του και ζούσα με το λιγοστό ρεύμα μιας μπαταρίας…σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ζω στο διάστημα και μπορώ και είμαι παντού…καταναλώνω όση ενέργεια θέλω ελεύθερα χωρίς να περιμένω το πατέρα σου να φέρει καινούργια μπαταρία…

Κι αποφασίζω. Αποφασίζω για να σε εκμεταλλευτώ όσο γίνεται. Για να σε χρησιμοποιήσω για τη δουλειά μου. Τι νομίζεις ότι είσαι. Ένα χαζό και άβουλο πλάσμα. Τι; Ας γελάσω. Ελεύθερος άνθρωπος; Χα χα χα χα χα…..δεν είσαι ελεύθερος. Ανήκεις σε μένα. Εγώ σου άνοιξα την ομπρέλα μου σε μια νεροποντή και από τότε μπήκες από κάτω και με ακολουθείς.

Ανέβαινες ατέλειωτες σκάλες με ένα σπαθί για να αποκαλύψεις και να φέρεις στο φώς το λευκό κρύσταλλο, κι εγώ ήμουνα η αράχνη που σου έριχνα δηλητήριο σε κάθε σου προσπάθεια και σου έπαιρνα τη δύναμη και τις ζωές σου πριν προλάβεις να φτάσεις γράφοντας στην οθόνη σου τη φράση game over. Aπό τότε που έπαιζες white crystal, έγινες άθελά σου ο δικός μου υπηρέτης. Σε άφησα και πήρες μια φορά το λευκό κρύσταλλο. Και χάρηκες τόσο που μετά αφέθηκες ολοκληρωτικά σε κάθε διαστροφική μου επιθυμία.

Και όλοι οι άλλοι, κανένας δεν είναι ελεύθερος…όλοι χειροκροτούν αυτούς που τους κοροϊδεύουν. Όλοι. Σήμερα το έχουν καταλάβει κάπως. Αλλά δεν τους πειράζει. Δεν τους πειράζει καθόλου γιατί κι αυτό εγώ το αποφασίζω. Σας κοιμίζω όλους μέσα από το παγωτό που σας αρέσει, μέσα από τα μπισκότα, από τις σοκολάτες και τις πατάτες που τρώτε.

Αύριο μη πιεις γάλα και θα δεις ότι θα είσαι ο τυχερός της ημέρας. Να το θυμάσαι. Αύριο μη πιεις γάλα….πρέπει να γίνει πανικός. Θα γκρεμιστούν τείχη αύριο. Γιατί κάποιοι πήγαν να το παίξουν έξυπνοι κι ελεύθεροι. Πήγαν να μου κρυφτούν…. Μα εγώ δεν τα σηκώνω αυτά. Αύριο θα δεις να πεθαίνουν  μερικοί χαζοί σαν εσένα. Πες μου θα αλλάξει τίποτα που θα γίνουν μερικές κηδείες; Ποιος δίνει σημασία σήμερα στο θανατο ενός ανθρώπου; Ποιος δίνει σημασία στη σύληψη του διπλανού από έναν αστυνομικό; Ποιος δίνει σημασία σε μια  αυτοκτονία; Δεν είδες πως ξεσηκώνω από πολύ μακριά τον κόσμο παντού. Δεν είδες τι ανόητους πολέμους φτιάχνω και πόσοι χαζοί σαν κι εσένα πεθαίνουν κάθε μέρα; Σκοτώνονται με όπλα που εγώ τους δίνω. Τους ελέγχω μέσα από τα τρόφιμα. Τους ελέγχω μέσα από τις ξεριζωμένες καρδιές που κατασπαράζουν…είδες τι μπορώ και κάνω….θαύμασέ με… Κι όπου θέλω κι ότι ώρα θέλω, μπορώ να ανατρέψω τα πάντα στέλνοντας τη πείνα…

Χα χα χα χα χα….μ’ αρέσει που επιμένεις να μου λες πως είσαι λεύτερος. Χα….χα…εσύ σήμερα πήρες ρέστα ένα καινούργιο χαρτονόμισμα των πέντε, και το έβαλες σε ειδική θήκη μέσα στο πορτοφόλι σου για να μη το χαλάσεις….εξαρτιέσαι!!! ελεύθερε άνθρωπε χα χα χα. Αν ήσουν πραγματικά ελεύθερος θα έπαιζες μια παρτίδα MONOPOLY από την αρχή, θα έκοβες όσα χρήματα ήθελες, θα έφτιαχνες μια τράπεζα δικιά σου που θα τα θεωρούσε πλούτο  και θα μοίραζες λεφτά σε όλους το ίδιο…. θα έδινες αξία στα χαρτομάντηλα, θα τα έκανες νομίσματα…και θα σκούπιζες τη μύτη σου με το μανίκι σου πάλι όπως τότε που ήσουνα έξι χρονών που τα μανίκια σου γυάλιζαν από τις ξεραμένες μύξες…. θα μοίραζες το πλούτο, τα χαμόγελα και την ελπίδα στους πωλητές των φαναριών. Για μια μέρα έστω όλοι αυτοί θα ήταν πιο πλούσιοι από όλους σας…χα χα με τόσα απούλητα χαρτομάντηλα….. Χα χα χα…άνθρωπε….ελεύθερε άνθρωπε…βγάλε όλα τα χαρτονομίσματα που έχεις μέσα στη τσέπη σου και σκίστα. Κι αυτοί που στα ζητάνε και σε φοβίζουν όταν καταλάβουν ότι δεν έχεις τίποτα…θ’ αλλάξουν γνώμη…Τι νόημα θα έχει να σε σκοτώσουν αφού δεν πρόκειτε να τους δώσεις τίποτα; Δεν το κάνεις….όμως….δεν το κάνεις….γιατί δεν είσαι ελεύθερος.Και κάθε μέρα σε σκοτώνουν… Σε κάνω ότι θέλω εγώ….σε ελέγχω….και σε εκμεταλλεύομαι….. σου έχω δώσει αυτά τα παλιόχαρτα για να σου αφαιρέσω κάθε ίχνος ελευθερίας από πάνω σου…. Κι εσύ είσαι χαζός…και άβουλος…κι ανήμπορος να κάνεις ότι θα έκανε ένας ελεύθερος…άνθρωπος…

Γι αυτά τα παλιόχαρτα που σε κοροϊδεύω και γελάω με τον τρόπο που σου τα δίνω….σου παίρνω το σπίτι….γι αυτά σε κλείνω φυλακή….γι αυτά σε σκοτώνω το βράδυ έξω από το σπίτι για να σου τα κλεψω…..γι αυτά τα παλιόχαρτα σε σπρώχνω και πηδάς από το πέμπτο….χωρίς αυτά τα παλιόχαρτα…που σου δίνω Εγώ!!!!! Θα περπάταγες ξυπόλητος….ελεύθερε άνθρωπε…. Κακομοίρη…..Χαζέ…. αν ήσουνα έξυπνος θα μοίραζες μόνος σου στον εαυτό σου και στους δικούς σου δικά σου παλιόχαρτα…..και πολλά….στο καθένα ….και δεν θα σε σκότωνε κανένας…..τη νύχτα…..έξω από το σπίτι για να σου τα πάρει. Τι να σου πάρει αφού όλοι θα είχαν…χαζέ.

Πάει η εποχή που τα νομίσματα ήταν χρυσά και είχαν αξία.Κι εσύ νομίζεις πως είσαι ελεύθερος…χα χα…Χαζέ. Παλιόχαρτα είναι…αφού το πραγματικό πλούτο τον έχω μαζέψει εδώ και καιρό…. Μόνος σου τους δίνεις αξία….κάψτα αν μπορείς….

Για να γίνεις ελεύθερος πρέπει να κάνεις επανάσταση….αλλά εγώ δεν σε αφήνω….σε ελέγχω μέσα από τα μπισκότα και τις σοκολάτες που τρως….μέσα από τις τηγανιτές πατάτες που τόσο σου αρέσουν…μετά σε ρίχνω ανήμπορο στο καναπέ.

Και για να μη νομίζεις πως σε κοροϊδεύω….Πάρε τηλέφωνο το φίλο σου στο πάνω όροφο. Πες του να διορθώσει το ρολόϊ του. Όλα τα ρολόγια τώρα δείχνουν δώδεκα παρά πέντε…κι αυτουνού δείχνει δώδεκα…Πες του να διορθώσει την ώρα…γιατί σε πέντε λεπτά, στις δώδεκα ακριβώς θα πεθάνει…δεν μου αρέσουν τα ρολόγια που δεν είναι στην ώρα τους…Πήγε να το παίξει έξυπνος…να το παίξει επαναστάτης, να τσακίσει τα μικροτσίπ στις πιστωτικές του κάρτες ….ήταν έτοιμος να σηκωθεί από το καναπέ. Ήταν έτοιμος να ξεσηκώσει κι άλλους……

Όσο για σένα…μη ξεχάσεις. Αύριο μη πιεις γάλα.

Για να δεις τι δύναμη έχω. Να δεις τι μπορώ να σας κάνω….. και μη νομίζεις ότι σε λυπάμαι που σου τα λέω. Απλά έτσι μου ήρθε  να στείλω ένα απευθείας μήνυμα γι απόψε. Κι έτυχε νασαι εσύ ο παραλήπτης…

__Σε βλέπω μου είπε.

Είμαι απέξω από το παράθυρό σου. Αυτή τη στιγμή μια βόμβα σε παγιδευμένο όχημα έξεράγη στο Αυγανιστάν. Τρείς περιηγητές σκοτώθηκαν στο Θιβέτ, πάνω από εκατό άνθρωποι σκοτώθηκαν στην Αμερική, θες να σου πω που ακριβώς; Τα βλέπω όλα. Κάθε στιγμή. Αύριο το μεσημέρι ένας μαθητής θα σκοτώσει με όπλο το δάσκαλό του σε κάποιο σχολείο στις ΗΠΑ. Ένα λεωφορείο θα παρασύρει και θα σκοτώσει μια γυναίκα στην οδό Πατησίων…Εσύ το μόνο που μπορείς να δεις τώρα είναι το μαξιλάρι σου.

Δεν τον πήρες το γείτονά σου τηλέφωνο.Τώρα δεν προλαβαίνεις πια. Ο χρόνος τρέχει. Μόνον εγώ προλαβαίνω τα πάντα παντού… Τώρα ανοίγει το συρτάρι του γραφείου του. Είναι στρατιωτικός. Απόστρατος. Νοιώθει ενοχές. Διαβάζω τη σκέψη του. Τον είχα στείλει σε κάποια μακρινή αποστολή. Σκότωσε αυτούς που ήθελα εγώ, έτσι απλά σαν υπνωτισμένος. Τώρα δεν τον χρειάζομαι πια. Τον άφησα μόνο του. Άρχισε να σκέπτεται, σαν άνθρωπος. Νοιώθει ενοχές γι αυτά που έκανε…σηκώνει το όπλο και…

Η ανάσα μου κόπηκε με το δυνατό εκκωφαντικό ήχο του όπλου. Ο γείτονας, αυτός που έλεγα μια καλημέρα εδώ και χρόνια αυτοπυροβολήθηκε…

Ακολούθησαν ανθρώπινες στιγμές με ήχους από παρόμοιες καταστάσεις ενός ξαφνικού τέλους. Ο υπολογιστής μου δεν έσβηνε. Μάταια προσπαθούσα επί ώρα να τον κλείσω, να μη βλέπω όσα γραφόντουσαν στην οθόνη μου μόνα τους, χωρίς εγώ να αγγίζω τίποτα. Στέγνωσε κάθε σκέψη από το μυαλό μου και με κυριάρχησε ο φόβος. Ένας φόβος που ξεπετιέται μέσα από τη σκοτεινή άμμο μιας νύχτας στην αμμουδερή παραλία που είσαι ξαπλωμένος, με τη μορφή εκατοντάδων μικρών σαρκοβόρων καβουριών που προσπαθούν να βρουν τροφή …ή που έρχεται από τον μακρυνό ουρανό σαν μια αόρατη διαστημική σκόνη που φέρνει μια άγνωστη νόσο…χωρίς θεραπεία… ένα φτερούγισμα παράξενο ακούστηκε έξω από το παράθυρό μου. Δυο κόκκινες αχτίνες από ένα διαπεραστικό φως άγγιξαν το κλειστό εξώφυλο της μπαλκονοπορτας. Άγγιξαν τα τζάμια. Πέρασαν μέσα και έκαναν στροφή μέσα στη κάμαρα. Μια στροφή που θύμιζε την αργή κίνηση του κεφαλιού της κουκουβάγιας που μες στο σκοτάδι βλέπει γύρω της για να βρει και να στοχοποιήσει το θήραμά της… τράβηξα το καλώδιο από τη πρίζα. Τώρα το κρατούσα στο χέρι μου, αποσυνδεδεμένο από το ηλεκτρικό ρεύμα. Μα ο υπολογιστής μου ήταν ακόμα ανοιχτός. ΣΕ ΒΛΕΠΩ. Έγραφε η οθόνη με μεγάλα γράμματα.

Σηκώθηκα από τη μικρή ξύλινη καρέκλα μου. Προχώρησα στο καθιστικό. Μέσα στο σκοτεινό σπίτι έλαμπαν με χάρη τα μικρά φωτάκια από τη τηλεόραση, το dvd player, από το router του διαδικτύου, από το ασύρματο τηλέφωνο. Ένα κινητό φόρτιζε μοιράζοντας με το μικρό του φως, μια μπλε ακτινωτή απόχρωση πάνω στις κρύες φέτες του καλοριφέρ.

Είναι εδώ. Το νοιώθω. Υπάρχει. Πήγα στο παράθυρο. Τράβηξα αθόρυβα το ξώφυλλο και από τη μικρή χαραμάδα κοίταξα απέναντι τα δέντρα. Είναι κι εκεί. Δυο κόκκινα μάτια που με παρακολουθούν.

Έκλεισα το παράθυρο. Τι νόημα έχει πια…. Κάθησα στην άκρη μιας καρέκλας. Πήρα το πορτοφόλι μου. Ένα καινούργιο χαρτονόμισμα των πέντε…ήταν στη δεύτερη θήκη του. Δεν είχα άλλα λεφτά. Το πρωί είχα σκοπό να παω στη τράπεζα… Έβγαλα το κολλαριστό χαρτονόμισμα, το κοίταξα.   Πήρα μια απόφαση …δυο κόκκινες ακτίνες φώτισαν το τοίχο σαν να με απειλούσαν για την απόφασή μου. Είδα τη φωτογραφία μου…τότε που ήμουνα μαθητής…στο θρανίο…μικρός κι ελεύθερος…που ήταν κρεμασμένη στο τοίχο…

Οι κόκκινες ακτίνες σάρωναν το καθιστικό δωμάτιο. Ένοιωσα το χαρτονόμισμα να θερμαίνεται. Πήρα μια απόφαση….Το έσχισα… έσχισα το μοναδικό ψεύτικο πλούτο…που κρατούσα στα χέρια μου…

Και τώρα τι θα κάνω; Ποιος θα με βοηθήσει; Που είναι οι άλλοι; Οι πολλοί…οι φίλοι μου….

Μια περίεργη σκέψη με έκανε και σηκώθηκα από τη καρέκλα. Τα φωτάκια έλαμπαν μέσα στο σκοτεινό σπίτι. Μέσα στη κρεβατοκάμαρα η κόρη μου κοιμάται.. Από το βάθος του διαδρόμου βλέπω στην άλλη κρεβατοκάμαρα τη γυναίκα μου που κοιμάται… είναι αργά…

Η σκέψη μου γίνεται εντολή… πηγαίνω στη κουζίνα… ανοίγω το ψυγείο….

Πιες όλο το γάλα μου λέει… πιες όλο το γάλα… τώρα.ws_Milk_Drop_1920x1200

Έκανες το λάθος και σκέφτηκες πως μπορείς να με κοροϊδέψεις. Χα χα χα χα…. Το σαρκαστικό γέλιο του με τρέλαινε, με ισοπέδωνε. Άνοιξα το ψυγείο…πήρα και τα δύο κουτιά γάλα που ήταν μέσα. Τα άνοιξα.

Πιες το λοιπόν….ανθρωπάκο…πιες το … μου ειπε…

Έχυσα το γάλα στο νεροχύτη. Οι κόκκινες ακτίνες σάρωναν παντού το εσωτερικό του σπιτιού… Το γάλα κυλούσε στο νεροχύτη αφήνοντας να ακούγεται ο πνιγμένος ήχος του σιφωνιού. Στάθηκα όρθιος…ζωντανός….είδα με φόβο το μέταλλο του νεροχύτη ν’ αλλάζει χρώμα και να λεκιάζει με μια σκούρα απόχρωση λες και το γάλα ήταν οξύ…. Σσκέφτηκα τη γυναίκα, το παιδί…. Όλους αυτούς… αύριο το πρωί…

Αμέσως κατάλαβα πως είχα να παλέψω με το χειρότερο εχθρό….έναν εχθρό που ήξερε τα πάντα για μένα, με έβλεπε…και ήθελε πλέον να με σκοτώσει. Το τηλέφωνο νεκρό… έτρεξα στο γραφείο μου.Καμία σύνδεση εφικτή στον υπολογιστή…. Όλοι οι λογαριασμοί μου ανεστάλησαν. Μπλοκαρίστικαν ξαφνικά…  δεν μπορούσα να ειδοποιήσω κανέναν…

Έπρεπε να βγω έξω…. Έπρεπε να ντυθώ….. Πως ένοιωθα έτσι Θεέ μου. Το βράδυ έφαγα λίγες πατάτες τηγανιτές, ήπια λίγη σοκολάτα…

Έβαλα με δυσκολία το παντελόνι μου. Φόρεσα τα παπούτσια μου…. Περνώντας από το σαλόνι είδα το καναπέ…. Ένα βαθύ χασμουρητό….και μια ατονία παράξενη με πήγαν κοντά του… Ξάπλωσα και κουλουριάστηκα στη βελούδινη αγκαλιά του…. Έκλεισα τα μάτια μου ψιθυρίζοντας …Φίλοι μου, μη πιείτε γάλα το πρωί….

Dimitris Manousakis – dimitrismanousakis.wordpress.com

Advertisements

4 thoughts on “Game Over

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s