Δάκρυα Στη Σοκολάτα.

Δάκρυα Στη Σοκολάτα.

«Πάρε ένα κομμάτι σοκολάτα μου είπε η Στέλα.

Δεν θέλω της είπα…Εκείνη επέμενε.

Κι εγώ έφαγα ένα κομμάτι σοκολάτα…Και τότε με ρώτησε γιατί δάκρυσα»

 chocolate-08

Η καταιγίδα πέρασε πάνω από το Παν-Τζανγ.

Το πλοίο δεμένο στη πέτρινη προβλήτα με τους ξύλινους κάθετους δοκούς.

Τρίβεται πότε πάνω, πότε κάτω από την αργή εναλλαγή της παλίρροιας με την άμπωτη στις νότιες ακτές της Σουμάτρας…

Η βροχή έρχεται ξανά…πάνω από το Παν-Τζανγ.

Θαμμένη λάβα στο νερό…θαμμένες κι οι ψυχές όλων εκείνων που χάθηκαν από το ηφαίστειο…

Κρακατόα στόμα της φωτιάς…Κρακατόα στάχτη και δάκρυ…. Κι η βροχή πέφτει πάνω από το Παν-Τζανγ.

Τα κοστούμια των Ολλανδών υπαλλήλων ταιριάζουν απόλυτα με το πλούτο του κακάο που φορτώνουν τα πλοία για το Άμστερνταμ…Μεγάλη εταιρεία με συρματοπλέγματα…

Στα μυξιάρικα μουτράκια των ντόπιων παιδιών που παίζουν στη προβλήτα ξυπόλητα, άγνωστη η γεύση της σοκολάτας…άγνωστος ο πλούτος του κακάο…

Η βροχή σταμάτησε πάνω από το Παν-Τζανγ.

Οι γερανοί άρχισαν να φορτώνουν ξανά τα τσουβάλια με το πολύτιμο φορτίο…

Μεγάλοι και γυαλιστεροί σπόροι θα πάνε να γίνουν μαγική σκόνη στην Ευρώπη…για τα παιδιά της δύσης…για τις κυρίες που λειώνουν τη σοκολάτα στα χείλη τους περιμένοντας τον εραστή τους να γλυκάνουν…μικρές σοκολατένιες μπίλιες  το περιδέραιο της Αφροδίτης. Γλυκό κι όποιος το φάει ονειρεύεται…

Άγνωστη η σοκολάτα στα παιδιά του Παν-Τζανγ. Κι η βροχή ξανάρχεται πάνω από τα βουνά.

Ένα τσουβάλι σκίζεται στην άκρη και λίγοι σπόροι πέφτουν με ήχο πάνω στο νωπό τσιμέντο που παίζουν τα παιδιά…τα μαζεύουν με χαρά…μια χαρά που ήρθε από τον ουρανό…από το γερανό…

Μα ένας κουστουμαρισμένος υπάλληλος, Ολανδός, μαστιγώνει τα μικρά χεράκια των παιδιών…κι σπόροι πέφτουν και χάνονται…μακριά…μαζί με το κλάμα τους….

Τα αμπάρια του πλοίου κλείνουν, σφραγίζουν, γιατί βρέχει πάλι στο Παν-Τζανγ.

Το φορτίο είναι για το Άμστερνταμ. Ούτε ένας σπόρος δεν ανήκει στα παιδιά του Παν-Τζανγ. Μόνο το μπερδεμένο άρωμα του ωκεανού μυρίζουν που ανακατεύεται με το έντονο άρωμα του κακάο…κι η φαντασία τους το κάνει σοκολάτα…γλυκιά βγαλμένη μές από βιβλίο….μικρά και μεγάλα κομμάτια….αρωματικα….μα η γλώσσα δεν τα γεύεται ποτέ…

Η βροχή πέφτει αδιάκοπα πάνω από το Παν-Τζανγ.

Οι πατεράδες γλύφουν τα μικροσκοπικά χεράκια των παιδιών να απαλύνουν τα σημάδια από το μαστίγιο που τα κτύπησε…

Πονάνε πιο πολύ απ’ τα παιδιά τους… μη μάθουν οι μανάδες….απόψε την αλήθεια…ας τες να κοιμηθούνε….έτσι κι αλλιώς πονάνε  …μη πονέσουν κι άλλο…

Όλοι σβήνουν τον αναστεναγμό τους με κρύο τσάι. Πάλι κρύο τσάι…

Το πλοίο περιμένει τη παλίρροια για να σαλπάρει…φορτωμένο….για Αμστερνταμ.

Κάποιο άλλο πλοίο θα έρθει να φορτώσει. Κι αυτό κακάο…και τα χέρια των παιδιών θα δεχονται κτυπήματα από μαστίγια μεχρι να μεγαλώσουν…

Η βροχή πέφτει με δύναμη σαν μπόρα πάνω από το Παν-Τζανγ.

Dimitris Manousakis  Η Φωτογραφια είναι από το διαδίκτυο/google/εικόνες/chocolate

Advertisements

14 thoughts on “Δάκρυα Στη Σοκολάτα.

  1. Δημήτρη πολύ συγκινητικό.Το έχω διαβάσει όλο το διήγημά σου αλλά και αυτό το μικρό απόσπασμα είναι πολύ ωραίο.Με έκανες και ταξίδεψα, γεύτηκα, πόνεσα και έκλαψα.

  2. Ούτε βαλτός να ήσουν! Τώρα θύμησες στην πιο δηλωμενη φαν της σοκολάτας πως θα πρέπει να εχει έναν ακόμα λόγο να απαρνιέται τα σοκοκολατάκια και τα σοκολατοειδή γενικά! 🙂 Yπέροχο και τρυφερά πικρό το κείμενο σου.. Σαν σοκολάτα bitter!

    • Και ποιός δεν είναι φαν της σοκολάτας….Όμως θα το έχω υπόψη μου. Να γράψω και κάτι που θα σε κάνει να μπεις στο πειρασμό….για μια «επίθεση» σε ένα κουτάκκι με εκλεκτά σοκολατοειδή!!! Νάσαι καλά «γλυκιά» Λιακάδα και σ ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

      • Λένε ότι επειδή στα παιδικά μας χρόνια για να μας επιβραβεύσουν & να νιώσουμε όμορφα μας χάριζαν μια ΙΟN , με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να νιώθουμε μια ασφάλεια και μια ευχαρίστηση όταν τρώμε σοκολάτα!

        Επιστημονικά είναι αποδεδειγμένο πως υπάρχει μια άμεση συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης πρωτεΐνης και υδατανθράκων και των επιπέδων σεροτονίνης του εγκεφάλου. Η σεροτονίνη, αποτελεί νευροδιαβιβαστή καθοριστικής σημασίας για την ψυχολογική μας διάθεση!!

        Η σοκολάτα περιέχει τρεις ουσίες,καφεϊνη, θειοβρωμίνη και φαινυλαιθυλαμίνη που θα μπορούσαν να σχετίζονται με αυτόν τον μύθο. Η καφεϊνη δρα ως διεγερτικό. Η θειοβρωμίνη διεγείρει τον καρδιακό μυ και το νευρικό σύστημα. Και η φαινυλαιθυλαμίνη φημίζεται για τις αντικαταθλιπτικές τις ιδιότητες και φέρνει καλή διάθεση.Πως λοιπον να μην ειναι κανεις φαν της σοκολατας? Οτι και να γραφεται για το πως παραγεται…αυτη , ευκολα παρασυρομαστε οταν τη δουμε μπροστα μας !

  3. Σε ένα illustration κόσμο που λαμποκοπά από φωτεινές επιγραφές πρόσκλησης για υπερκατανάλωση υπάρχει πάντα η άλλη όψη του νομίσματος, αν ήμασταν σωστοί και γενναίοι δεν θα καταδεχόμασταν να καταναλώνουμε τίποτα πέρα από αυτά που παράγουμε οι ίδιοι ή είμαστε σίγουροι για την προέλευση τους. Συγνώμη που προσπαθώ για μια κοινωνιολογική προσέγγιση αλλά εκεί με άγγιξε εμένα το κείμενο σου. Αυτός ο φανταχτερός πολιτισμένος κόσμος λοιπόν βασίζεται στην αιματηρή δουλειά εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν πολύ κάτω από τα όρια της φτώχιας, έτσι δεν είναι. Και όσο και αν το παίζουμε καλλιεργημένοι και ευαίσθητοι είμαστε γρανάζια αυτού του κόσμου θέλοντας και μη, τραγικό;;; Αχ βρε Δημήτρη, πόσο άδικος είναι ο κόσμος και πόσο ανίσχυροι είμαστε για να τον φτιάξουμε λίγο; Και εμείς που υποτίθεται πως πολεμάμε για το σωστό είμαστε μοιραία ανάμεσα στους καταναλωτές που οι ανάγκες τους κρατούν μέχρι και ανήλικα παιδιά να δουλεύουν 12 ώρες και βάλε την ημέρα, πόρο ειρωνικό μπορεί να ακούγεται αυτό το ανίερο σχήμα; Τέλος πάντων, νομίζω καταλαβαίνεις τι εννοώ, είμαστε και εμείς ένοχοι και καταδικασμένοι να ζούμε με αυτές τις ενοχές μια ζωή.

    • Χάρηκα με το σχόλιό σου αγαπητέ Κώστα. Χάρηκα γιατί γι αυτό το λόγο το έγραψα. Αυτά σκεφτόμουνα. Πόσο ανίσχυροι είμαστε μπροστά στις εταιρίες με τα συρματοπλέγματα. Πόσο ένοχοι και πόσο καταδικασμένοι αφού επιμένουμε να μην αλλάζουμε τρόπο ζωής. συνεχίζουμε να είμαστε «ανόητοι»καταναλωτές. Μας εχει καλύψει η αγριάδα του πλούτου και δεν βλέπουμε την ελπίδα που χαμογελάει στον ορίζοντα…

      • Δύσκολα αυτά που ονειρευόμαστε Δημήτρη, όντως σαν δάκρυα σε σοκολάτα τα ουμανικά θέλω μας και ο κόσμος ανέτοιμος ίσως για τόσο δυνατά κοκτέιλ φαντασίας. Πως το λέει ρε γαμώτο το τραγούδι; Πονάω για αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα; Κάτι τέτοιο δεν λέει; Και έχω τόσο ζωηρό το ενδιαφέρον να συμμετέχω, και όσο δεν μου δίνεται η ευκαιρία τόσο πεισμώνω. Μέσα στην αθώα αλητεία μου έχω μια καλή πάστα ανθρώπου που θέλει να προσφέρει, και αναρωτιέμαι ρε Δημήτρη, οι γύρω μου, που υποτίθεται είναι καλύτεροι από μένα, σεβάσμιοι και ευυπόληπτοι πως αντέχουν όλα τα στραβά η επέτρεψε μου να αυθαδιάσω, πως κάνουν τα στραβά μάτια;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s