Πούσκα

Πούσκα

γάτες2

Την ησυχία της ζεστής νύχτας διέκοψε το νιαούρισμα του Πούσκα

Πούσκα… Πούσκα… φώναξε με όση δύναμη μπορούσε η γριά Νατάσα από τη σοφίτα του παλιού γωνιακού νεοκλασικού κτηρίου.

Ο τεράστιος βίκος που ακουμπούσε και μεγάλωνε απάνω του εδώ και δεκαετίες φάνταζε σαν μια τρομακτική σκιά που άφηναν τα ξεθωριασμένα φώτα της γωνίας του δρόμου… Λιγοστό φεγγάρι απόψε κι αυτό κρυμμένο πίσω από τις στέγες των ψηλών και άχαρων πολυκατοικιών… Λιγοστά και τα βήματα των περαστικών.

Κι ο Πούσκα απάντησε από μακρυά στο κάλεσμα της Νατάσας με ένα βιαστικό νιαούρισμα.

Έτρεξε , πήδησε μάντρες, πέρασε από τη μικρή καγκελόπορτα στο μικρό κήπο,ανέβηκε τη μεταλλική κυκλική σκάλα, περπάτησε άφοβα στα ακροκέραμα της στέγης και ήρθε στην αγκαλιά της…

Ήταν βρεγμένος…ποιος ξέρει που γύρναγε πάλι απόψε…

Οι μικροί βάτραχοι άρχισαν να κοάζουν και πάλι κατω από τις καλά ποτισμένες μουριές της κοντινής πλατείας. Εκει τα βράδια ζωντανεύουν και πάλι στα λιγοστά νερά που αφήνει ο κηπουρός κάθε απόγευμα…

Μα ο Πούσκα τώρα δεχόταν τα απαλά χάδια της Νατάσας…Κι οι δυό σκεφτόντουσαν τα καλοκαίρια στο Νοβοροσίσκ…

Είναι όμορφος γάτος. Όταν ήρθαν πριν χρόνια με τρένο από το Τουάπς …γέμισε η γειτονιά από όμορφες γάτες κι απ’ τις φωνές της Νατάσας… Πούσκα…Πούσκα… κι ο Πούσκα γύρναγε και μάθαινε το καινούργιο του κόσμο…

Μια μικρή φλόγα στην απόχρωση του σιέλ φτάνει μέχρι τα μάτια μου από το λιγοστό πετρογκάζ της Νατάσας…αδύναμη φλόγα…ίσα ίσα να κόψει τη κρυάδα στο γάλα, που κρατά από το ψυγείο… Κι οι δύο γάλα θα πιουν απόψε. Κι ο Πούσκα θα γλύφει με λαιμαργία μέχρι και τη τελευταία σταγόνα από το γάλα μέσα από το μικρό αλουμινένιο ταψάκι του…κι αυτό θ’ ακούγεται μέχρι το δωμάτιό μου καθώς θα τρεμοπατεί και θα σπρώχνεται από τη βιασύνη του Πούσκα πάνω στο κεραμικό πλακάκι…

Άκούω τη Νατάσα να του μιλάει ρωσικά μέχρι το πρωί. Χρόνια τώρα…

Μ’ αυτά τα λόγια έχω μάθει να ηρεμώ και να κοιμάμαι…τις ζεστές αστικές νύχτες τα καλοκαίρια.

Καταλαβαίνω τις νοσταλγικές συζητήσεις τους κι ας μη ξέρω ρωσικά…Καταλαβαίνω τα λόγια κι ας μη δέχομαι τα χάδια που δέχεται ο Πούσκα από τη Νατάσα. Φαντάζομαι τη Μαύρη Θάλασσα να απλώνεται απέραντη μπροστά από τις ακτές του Νοβοροσίσκ…τα παιδιά να βουτούν τα πόδια τους στα νερά…κι ο ήλιος να γέρνει και να χρωματίζει το τοπίο με αναμνήσεις.

Σπασίμπα Νατάσα…Σπασίμπα Πούσκα…

Καληνύχτα.

Dimitris Manousakis – Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο/google/εικόνες/γάτες

Advertisements

2 thoughts on “Πούσκα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s