Να προσέχεις.

Να προσέχεις.

 

« Παίρνω μια  σφαίρα μαζί μου από το όπλο που με σκοτώσεις πατρίδα μου. Για να σε θυμάμαι. Άμα πετάξεις το όπλο, θα γυρίσω…. Αν όχι θα χαίρομαι που έφυγα και δεν με σκότωσες…»

 iliobasilema_apo_karavi1

Διπλωμένη, καθαρή και σιδερωμένη σημαία στις αποσκευές μου.

Λίγα ρούχα κι ένα βιβλίο για το ταξίδι.

Προορισμός ότι είναι πέρα απ’ τον ορίζοντα

Γυρίζω, και βλέπω το σπίτι που έφτιαξε ο πατέρας

Πέτρα και μάρμαρο…γυαλί και ξύλο….κι αυλή με πολύχρωμα λουλούδια…

Βρύση και ο ήχος του νερού να ποτίζει το χώμα τ’ απογεύματα και τα μικρά δέντρα να γίνονται σιγά σιγά μεγάλα…

Φεύγω.  Από τη πόρτα της κουζίνας ακούω σαν τώρα… τη μάνα μου να μου φωνάζει

Να προσέχεις…

Φεύγω. Με τις παιδικές φωνές στις μνήμες.

Αφήνω και το μεγάλο ποδήλατο στην αυλή… αυτό που μ’ έμαθε καλά ο θείος… και μ’ έσπρωχνε με δύναμη και μ’ άφηνε να ισορροπώ  μόνος μου, να τρέχω στη μεγάλη κατηφόρα έξω από το σπίτι.Εκεί νοιώθεις ν’ σ’ αγγίζει ο φόβος για πρώτη φορά… όταν πιάνεις με δυσκολία  το φρένο και δεν έχεις τη δύναμη να το σφίξεις με τα παιδικά σου χέρια. Όταν τα πόδια σου δεν φτάνουν ούτε καν το πετάλι όταν αυτό βρίσκεται κάτω… εκεί αποκτάς δύναμη…όταν βλέπεις πως ο δρόμος τελειώνει και πρέπει να σταματήσεις. Εκεί νοιώθεις ελευθερία… εκεί γεμίζεις χαρά…. Γιατί ξέρεις πως κάποιος νοιάζεται για τους κινδύνους σου…. Κι αγωνιά…. Και χαίρεται με τη χαρά σου, που βλέπει πως τα κατάφερες…

Ποιος μιλάει πια για το Πεντελικό μάρμαρο…. Ποιος μάστορας σκαλίζει και χαϊδεύει τη πέτρα… ποιος τη χτίζει τραγουδώντας με καημό…Ποιος πίνει ένα καφέ κάτω από τη μουριά για να ξεκουράσει το κορμί του απ’ τη σκληρή δουλειά… Ποιος κουβεντιάζει με τον αρχιτέκτονα… και ποιος γελάει μεσημεριάτικα με κρύα ανέκδοτα, ενώ γλείφει το κουταλάκι από γλυκό τριαντάφυλλο. Ποιος πίνει το παγωμένο νερό βγαλμένο φρέσκο κρυστάλλινο απ’ το πηγάδι…

Τίποτα πια δεν είναι δικό μου στη πατρίδα μου….  Ούτε το μάρμαρο, ούτε το γυαλί ούτε το ξύλο…

Δεν μου αρέσουν τα κάγκελα στα παράθυρα, δεν μου αρέσουν οι συναγερμοί..οι κάμερες…. Οι ψηλοί φράχτες… οι αλλαγμένες αγωνίες των παιδιών…. Των καιρών…

Εγώ με άλλους φόβους και κινδύνους έμαθα να ζω…. Από αυτούς προστάτεψα και τα παιδιά μου… αυτά φύγαν νωρίτερα από μένα χωρίς μνήμες… μόνο με αγωνίες αυριανές… για μια δουλειά με αξιοπρέπεια…..που ήταν αδύνατον να βρουν εδώ…

Ποιος νοιάζεται γι αξιοπρέπεια…. Σ’ αυτό το τόπο…

Φεύγω.

Μπορεί να βρω κάποιο μέρος που ο κόσμος θα νοιάζεται και για μένα…θα αγωνιά ο ένας για τον άλλο….κι οι νόμοι θα φτιάχνονται για να ζουν καλύτερα οι άνθρωποι .Όχι για να εξοντώνουν ανθρώπους…

Όμως όπου και να πάω σ’ ότι κόσμο βρεθώ, θα ζήσω μ αυτά που έχω στις αποσκευές μου…

Περιμένω μόνος στη προβλήτα να έρθει ένα πλοίο να με πάρει….

Αν έχεις κι εσύ τις ίδιες αποσκευές….έλα….προλαβαίνεις…. Θα ταξιδέψουμε μαζί…. Δεν θα είμαι κι εγώ, εντελώς μόνος…

Dimitris Manousakis –Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο/google/εικόνες/ηλιοβασίλεμα από πλοίο.

Advertisements

6 thoughts on “Να προσέχεις.

  1. Καλημέρα φίλτατε Δημήτρη, μίλησες μέσα στην καρδιά μου με αυτό το κείμενο, έτσι νιώθω και εγώ και φαντάζομαι αρκετοί ακόμα. Δεν θέλω να εκχυδαΐσω τα «λογοτεχνικά απόνερα» σου αλλά αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το λαϊκό άσμα «Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο» που παρά την ελαφρότητα που ίσως το διακρίνει ταιριάζει γάντι στην κατάσταση που βιώνουμε. Τελικά που καταλήξαμε Δημήτρη αναρωτιέμαι, να είμαστε ίσως μετανάστες μέσα στην ίδια μας την Πατρίδα; Να είμαστε ίσως τα φαντάσματα ανθρώπων που γεύτηκαν αυτά τα χώματα; Ή μήπως ηττημένοι ονειροπόλοι- ρομαντικοί που τους καταράστηκαν να ζουν μέσα στον εφιάλτη τους; Κάθε δόση από δαύτους μου κάνει πια σαν ένα επιπλέον καρφί στον ήδη ματωμένο σταυρό μας, κάθε δόση μας κόβει ένα κομμάτι από τις σάρκες μας, κάθε δόση ένα βήμα ακόμα προς τον εκμηδενισμό μας. Ω ναι, να ταξιδέψουμε όπως ζητάς αγαπημένε Δημήτρη προς ένα καλύτερο αύριο αλλά πως αν προφτάσουν να μας κόψουν τα πόδια;

    • Φίλε Κώστα καλημέρα (έστω και αργά) σ ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Δεν θα προλάβουν να μας κόψουν τα πόδια…γιατί θα προλάβουμε να μπούμε στο όνειρο…για να το κάνουμε πραγματικότητα. Επαναστάτες είμαστε και προσκλήτήριο κάνουμε…όχι για να γυρίσουμε το χρόνο πίσω… απλώς να φτιάξουμε το μέλλον πιο ανθρώπινο. ΄Έχω την αίσθηση ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα…μια αίσθηση μαγική…που με ακολουθεί αυτές τις μέρες… Ίσως γιατί δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση…. Από αυτή την αδιαφορία αν μπορούσε ο κόσμος να ξέφευγε…. πόσο διαφορετικό θα ήταν το σήμερα.

      • Με κάθε ειλικρίνεια αυτό το όνειρο με κρατάει ζωντανό από πολλές απόψεις. Αν μπορούσε γράφεις λοιπόν ο κόσμος να ξεφύγει από την αδιαφορία, το θέμα είναι ότι δυστυχώς πολλοί θα σταματήσουν να είναι αδιάφοροι όταν ματώσουν για τα καλά, αλλά αφού μόνο έτσι μπορεί να γίνει ας έχει. Την εγκάρδια καλημέρα μου.

  2. Πολύ ωραίο!Αλλαγή?Θέλει αρετή και τόλμη.Τα έχουμε και τα δύο και ελπίζω οτι σε λίγο ,θα βρεθούμε όλοι μαζί στην προβλήτα για το ταξίδι……..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s