Σκορπιός σε ανεμοθύελλα

Σκορπιός σε ανεμοθύελλα

post-21-73591-scorpio

Η αθόρυβη λειτουργία του ανεμιστήρα και το απαλό φύσημα πάνω στην υγρή από τον ιδρώτα επιδερμίδα μου έφερνε προσωρινή δροσιά μέσα στο γαλήνιο δωμάτιο.

Ησυχία και μισοσκόταδο από τις βαρειές ξεχασμένες κουρτίνες του χειμώνα που λες και περίμεναν τους κρυμμένους τεχνικούς  στις κουίντες κάποιου θεάτρου που η παράσταση τελείωσε εδώ και καιρό για να τις αλλάξουν.

Κι όμως οι βαρειές κουρτίνες δεν έκαναν το δωμάτιο πιο ζεστό. Ίσα, ίσα το έκαναν πιο σκοτεινό μέσα σ’ αυτά τα ζεστά μεσημέρια που η ανάσα δυσκολεύεται να κατανοήσει το θερμό αέρα που αναπνέει.

Ξαπλωμένος μπρούμυτα προσπαθώ να σφραγίσω την όραση του μυαλού μου να ησυχάσω μα αυτή σε όποια στάση κι αν βρεθώ συνεχίζει και μου θυμίζει τις σκέψεις μου. Ω αυτές οι αόρατες επαναλήψεις κάθε φορά που το κορμί επιθυμεί την ηρεμία.

Αυτό το άγριο μυαλό πετάει στον αέρα τις σκέψεις στριφωμένες πρόχειρα περιμένοντας τη λογική να σκύψει και να τις ράψει γερά να τις διαμορφώσει. Να τις κάνει σαν ένα τέλειο καλοραμένο κοστούμι από ένα ράφτη καλλιτέχνη.

Θα το φοράω και θα ταιριάζει απόλυτα πάνω μου και θα εκφράζει ότι ακριβώς μου συμβαίνει, θα αντανακλά τον πραγματικό μου εαυτό σ’ όσους πλησιάζουν το χώρο μου… θα είναι το τέλειο κοστούμι ενός σκορπιού.

Μα είναι αδιανόητο. Πάλι αυτό το μεσημέρι θα περάσει αγχωτικά χωρίς ύπνο, μετρώντας τα λεπτά και τις λιγοστές ώρες με κρυφές ματιές, έτσι ακίνητος στο ρολόι που κρέμμεται στο τοίχο. Ο μόνος ήχος που ακούγεται σ’ αυτό το δωμάτιο.

Ο επαναλαμβανόμενος ήχος των δεικτών του ρολογιού που μοιάζει με το μαρτύριο της σταγόνας… Πόσες φορές προσπάθησα να τον μειώσω με κάποιο μαλακό μαξιλάρι που έβαλα πάνω από το κεφάλι μου…. Πόσες φορές έβαλα τα ακουστικά και άκουγα μουσική για να μην ακούω αυτούς τους δείκτες που μου αφαιρούν με κάθε τικ και με κάθε τακ το χρόνο από τη ζωή μου.ceb1cf81cf87ceb5ceafcebf-cebbceaecf88ceb7cf82-6.jpg

Από μικρός ήθελα να μπορώ να βάζω μια παύση κάποια στιγμή. Και μετά από μια ώριμη σκέψη να συνεχίζω, το δρόμο μου. Μα ο χρόνος με πίεζε, βιαζόταν να με φέρει στα άκρα, στα όριά μου, να μη μ’ αφήσει να ξεκουραστώ…. Ο ίδιος ήχος… το ασταμάτητο μέτρημα του χρόνου. Και πόσες φορές δεν έβγαλα το ρολόι από το δωμάτιό μου.

Μα τότε άκουγα τον ήχο της καρδιάς μου … ή το αίμα να περνά ρυθμικά στη φλέβα στο κρόταφό μου και ο ήχος της να ακούγεται στο μαξιλάρι μου να περνά στα σωθικά μου σαν αντίλαλος από το απέναντι βουνό και να γίνεται βασανιστικός και αξεπέραστος σαν το δηλητήριο που μόνον εγώ διαθέτω…αυτό το δηλητήριο που κρατάω μόνο για τον εαυτό μου… Δεν θέλω να μετράω το χρόνο….Δεν θέλω αυτό το ρυθμικό ήχο που αφαιρεί από τη ζωή μου κάθε λεπτό της….

Ποιος ύπνος ωφελεί; Ποιος; αυτός που πέφτω στο κρεββάτι τα βράδια μόνος μετά από ένα χλιαρό χαλαρωτικό μπάνιο, αυτός που πέφτω απαλά από την αριστερή πλευρά, πάνω στα αερισμένα αφράτα μαξιλάρια, πάνω στα λευκά σεντόνια, έχοντας καταναλώσει ένα ολόκληρο ποτήρι με φρέσκο γάλα πριν από μια σκάρτη ώρα, αυτός που σβήνω το φως μετά το διάβασμα που μου βάρυνε τα βλέφαρα κι έφερε τα πρώτα χασμουρητά;

Όχι ψέμματα… δεν ωφελεί κανένας ύπνος…Δεν υπάρχει ύπνος δεν υπάρχει παύση…δεν υπάρχει ξεκούραση… κι ας την ευχόμαστε ο ένας στον άλλο, οι φίλοι, κάθε φορά που χωρίζουμε γι αυτό το λόγο.

Όχι ο χρόνος δεν περιμένει … Μετά το πρώτο χασμουρητό, έρχεται η πρώτη σκέψη. Ζωντανή σαν εικόνα που τη βλέπω τριδιάστατη μπροστά μου με τα ερωτήματα για την επόμενη μέρα. Κι ύστερα κι άλλη εικόνα, κι άλλη κι άλλη και γίνονται πολλές και ενώνονται με έντεχνο τρόπο, ένα θανατηφόρο κι εξαντλητικό μονταζ  που με φέρνει σε απόγνωση.

Νυχτερινοί εφιάλτες… με απειλούν με υποχρεωτικές επισκέψεις στις απόκοσμες υπηρεσίες του Δημοσίου στήνοντάς με σε εξαντλητικές ουρές, σε μια αναμονή χωρίς τέλος. Μια ζωή στήνομαι σε μια ουρά και περιμένω. Τι περιμένω; Να φτάσω σε ένα πρόσωπο να του κάνω μία ερώτηση, να με στείλει σε κάποιο άλλο, και το άλλο σε άλλο και η μέρα θα περάσει και δεν θα έχω πάρει απάντηση….

Η άλλη μέρα πάλι κάπως έτσι θα κυλήσει. Κι εγώ θα ρωτάω γιατί οι πόρτες είναι κλειστές…γιατί στη θέση αυτή που χθες καθόταν κάποιος υπάλληλος, σήμερα δεν είναι κανένας… Πάλι απάντηση δεν θα πάρω… Ποτέ δεν μου απαντά κανείς… Το Δημόσιο είναι μόνον για να τακτοποιεί δια τηλεφώνου σε γνωστές φωνές, φιλικές, συγγενικές όλα όσα κανείς δεν μπορεί να κάνει περιμένοντας σε κάποια ουρά.

Βασανίζω τον εαυτό μου με σκέψεις από το Δημόσιο. Λείπεις και η ζωή μου περιστρέφεται στις πιο απάνθρωπες συμπεριφορές…. Στα τελωνεία, στα λιμάνια … στις εφορίες…

Κι όμως ρίχνω κι άλλο δηλητήριο στο νερό που πίνω. Προσπαθώ να σε βγάλω από τη σκέψη μου ενώ ξέρω πως συγχρόνως σου σφραγίζω κάθε έξοδο του μυαλού μου για να μη μπορείς να βγεις…

Ενας δυστυχισμένος σκορπιός είμαι… χαμένος στη άβυσσο της ερωτικής σκέψης…. Χαμένος στην άβυσσο της λιγοστής απουσίας σου….Αυτή η απουσία σου που ξυπνάει τα πιο λυσσαλέα  τέρατα που μου κατασπαράζουν τις σάρκες …. Καθώς μου λείπει η όψη σου….  Το ακριβές στίγμα που βρίσκεσαι… η απόσταση…. Η φωνή σου… το άγγιγμά σου…

Ουφ! Αυτά τα  μεσημέρια  με βασανίζουν. Ανοίγω τη ντουλάπα και η μυρωδιά από τα ρούχα σου εξαντλείται στις βαθειές ανάσες μου…. Πόσο μου λείπεις…

Με μια λοξή απεγνωσμένη ματιά στο ρολόι του τοίχου εκτός από τον ρυθμικό παντοτινά ίδιο ήχο πήρα και το ευχάριστο μήνυμα…με τη θέση των δεικτών…Η ώρα είχε περάσει.

Έπρεπε να ετοιμαστώ. Η πτήση που θα σε φέρει και πάλι κοντά μου φτάνει  περίπου σε μια ώρα… πρέπει να φύγω για το αεροδρόμιο…

Άνοιξα τον ανεμιστηρα στο φουλ. Όλα μέσα στο δωμάτιο άρχισαν να δέχονται τις ριπές του ανέμου σαν τη θύελλα που ξεσπά ξαφνικά πάνω από τη πόλη…. Μια θύελλα επικρατεί στο δωμάτιο μου, ενώ ετοιμάζομαι να φύγω. Μια θύελλα που προμηνύει  την ερωτική θυελλα που πλησιάζει και θα ακολουθήσει μετά από τις λίγες μέρες της απουσίας σου.

Λίγες μέρες που είχαν καταντήσει για μένα συσσωρευμένοι αιώνες αναμονής κι επιθυμίας…  Όλες αυτές τις ημέρες του χωρισμού, έχω χάσει τα πάντα από τη ζωή μου και μοναδική συντροφιά έχω τους ήχους από τους δείκτες του ρολογιού που μου θυμίζουν με τον πιο άδικο τρόπο πως πεθαίνω σιγά σιγά….χωρίς εσένα.

Το βράδυ και πάλι θα κοιμηθώ αργά… μετά από διηγήσεις και ταξίδια στους τροπικούς. Ένας σκορπιός θα είμαι που θα μου βάζεις φωτιά και θα ψάχνω τις μυστικές  σου εξόδους περνώντας μέσα από τις φλόγες σου αλώβητος.

Ο ανεμιστήρας θα στεγνώνει με το πιο δροσερό τρόπο τους ιδρώτες μας…που θα μοιάζουν με ονειρικούς ποταμούς… κι όταν το χάραμα θα σε ξυπνήσει… θα με ξυπνάς με ένα απαλό φύσημα  όπως εσύ ξέρεις, στο στήθος μου, κι όταν ανοίξω τα μάτια μου  ξαφνιασμένος, θα μου δώσεις ένα φιλί….

Τώρα θα μετράω το χρόνο  με αυτά τα δικά σου απαλά φυσήματα πάνω μου…. Πάνω στο στήθος μου, στο πρόσωπό μου, στη πλάτη μου… και με τα μοναδικά φιλιά σου…κι εγώ θα απαντώ σε όλα αυτά με το υπέρμετρο ζήλο σαν ιδιωτικός υπαλληλος, με ακριβό κοστούμι, ταλαντούχος,   που είναι αφοσιωμένος κατ’ αποκλειστικότητα στον εργοδότη του…

Θα είμαι και πάλι ο δικός σου σκορπιός.

Άργησα …πρέπει να φύγω για το αεροδρόμιο…..

Dimitris Manousakis — Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο

Advertisements

One thought on “Σκορπιός σε ανεμοθύελλα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s