Στην αυλή του Γανυμήδη

Στην αυλή του Γανυμήδη

Για όσους έχουν πάει στο Γαλαξείδι -Galaxidi… ή για όσους πρόκειτε να πάνε...

1225271495-751

Ξύπνησα πολύ πρωί στο χάραμα…

Ετοίμασα το αυτοκίνητο. έριξα μια ματιά… δεν ξέχασα τίποτα…

Η δροσιά της μέρας με γέμισε χαρά. Έφυγα για το σπίτι της Ελένης.

Όταν έφτασα τη κάλεσα από το κινητό… Ξύπνησε… ξαφνιάστηκε που τη πήρα τόσο νωρίς…

Με ρώτησε αν είμαι καλά…

Καλά είμαι της είπα. Είμαι έξω από τη πόρτα σου… σε περιμένω να φύγουμε για Γαλαξίδι…

galaxidi_600_171099_S2S1T6

Τρελλέ! μου είπε με μουδιασμένα λόγια και χαρά. Κατεβαίνω σε δέκα λεπτά…..

Γίνανε είκοσι πέντε τα λεπτά μα δεν με ένοιαζε… όλη η μέρα θα ήταν δική μας… Ήθελα να οδηγώ στο δρόμο για το Γαλαξίδι και να μου χαϊδεύει τα μαλλιά… και να με πειράζει… κι εγώ να κάνω πως χαζεύω στο τοπίο…

να διαλέγω τη πιο μακρινή διαδρομή…. Τη πιο γλυκιά μουσική…

Θέλω να βλέπω τα μαλλιά της να ανεμίζουν στο μισάνοιχτο παράθυρο… να παίρνει ανάσες από αυτές που τη γεμίζουν χαρά…. από τον αέρα της εξοχής…

Ήρθε φρέσκια σαν τον άνεμο. Γλυκιά γεμάτη χαμόγελα… μπήκε στο αυτοκίνητο και με φίλησε….. Γι αυτό σε λατρεύω μου είπε…. Γιατί πάντα μου φέρνεις και μια έκπληξη…

Και φύγαμε….

Κι άλλη έκπληξη μου είπε καθώς μύρισε τους καφέδες που είχα φτιάξει. Έτσι όπως της αρέσει ο πρώτος καφές της ημέρας… σε κούπα ζεστός με φρέσκο γάλα… και λίγο γλυκός…

Στο δρόμο αργότερα θα πιούμε espresso και θα καπνίσουμε και κανένα τσιγάρο…

Θα πάμε από Δεσφίνα; Με ρώτησε…

Πάμε από όπου θέλεις….της απάντησα… κι από Δεσφίνα κι από Αράχωβα, Δελφούς… ακόμα αν θέλεις πάμε να περάσουμε από Καμένα Βούρλα και ν αναιβούμε τις στροφές του Μπράλου….

Και μόλις φτάσουμε στο Γανυμήδη… θέλω να πεινάω σαν λύκος… να απολαύσω αυτό το θεσπέσιο πρωινό… Η οικοδέσποινα θα μας περιμένει… θα έχει το τραπέζι στρωμένο, ότι ώρα και να φτάσουμε…

Ναι αγάπη μου….

GalaxidiEaster2009

Πόσο καιρό έχω ν’ ακούσω τη φωνή της Αρλέτας;  Να ακούσω  τη κιθάρα της, τη μελωδική της φωνή, να τραγουδά μέσα στην ήσυχη αυλή του Γανυμήδη…. Πόσο καιρό έχω να νιώσω το ρίγος από τους στίχους της… κάθε φορά που πηγαίνουμε εκεί… θυμάμαι κάποιες στιγμές ξεχωριστές …. Που ξαναγενιούνται και ξαναζούν…. Όπως τότε….   Σ αγαπώ…

Οδηγούσα ευτυχισμένος…. Ο δρόμος για το Γαλαξίδι… είναι γλυκός…. Ερωτικός… είναι ένα ταξίδι αισθησιακό… και ο τόπος μαγευτικός… απ’ όπου κι αν πας…

Το βράδυ θα προχωράμε αγκαλιά στα στενά δρομάκια… και στο ήσυχο λιμάνι… και θα ζούμε για ακόμα μια φορά το όνειρο…

Και πόσο θα μιλήσουμε στη θάλασσα μπροστά… πόσα θα πούμε…. Με ένα ποτήρι κρασί. Θα βλέπουμε τα άστρα. Θα νιώσουμε Θεοί που κατεβήκαμε από τον Όλυμπο να δούμε τη θάλασσα… Θα μας σερβίρει ο οινοχόος των Θεών… ο όμορφος Γανυμήδης, μπροστά στη ήρεμη παραλία.

Και πόσα ξέρει αυτή η θάλασσα για εμάς… πόσο μας περιμένει… να μάθει κι άλλα.

Αυτή η διαδρομή, αυτή η εκδρομή, θα μας κάνει και πάλι Θεούς…

Εκεί στην μαγευτική ηρεμία, αγναντεύοντας τη θάλασσα θα σου πω πως δεν θα φύγουμε το πρωί για την Αθήνα… Θα κάτσουμε κάμποσες μέρες… μέχρι να χορτάσουμε τις γεύσεις και τους ήχους στο Γαλαξίδι. Μέχρι να βαρεθουμε να είμαστε θεοί.

Dimitris Manousakis –Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο

Advertisements

2 thoughts on “Στην αυλή του Γανυμήδη

  1. Πολύ τρυφερό Δημήτρη.Πολύ ωραίο γράψιμο. Πολύ ωραία διαδρομή και πολύ όμορφο το τραγούδι της Αρλέτας. Και ποιος δεν θα ήθελε ένα ταξίδι στο Γαλαξίδι….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s