Με τι λόγια να σου πω πως σε περιμένω στη παραλία.

a

 

Άκρες που τόσο προκαλούν

Εκεί που ο κίνδυνος γεννιέται.

Όρθιος δίπλα σε ένα ψηλό πετρόχτιστο απομεινάρι του περασμένου αιώνα και περιμένω τη σεισμική δόνηση που θα το γκρεμίσει. Σκύβω και κόβω ένα κίτρινο άνθος που αδιαφορεί για το φόβο και στολίζει το κίνδυνο με χρώμα. Μια μικρή και ευαίσθητη ζωή που ρισκάρει.

Έτσι όπως ρισκάρει η οικιακή βοηθός την ώρα που καθαρίζει το γεμάτο με σφαίρες όπλο του απόστρατου αξιωματικού.Το νωπό πανί μπλέκεται στη σκανδάλη και γλυστρά ξανά και ξεφεύγει πριν τη στιγμή της εκπυρσοκρότησης.

Τα πολύτιμα μουσειακά εκθέματα αντιμετωπίζουν τη στιγμή της τέλειας διάρηξης. Πόσους αιώνες περίμεναν αδιάφορα τη βίαια μελετημένη απομάκρυνση. Ο συναγερμός δεν ακούστηκε ποτέ. Οι κάμερες κατέγραψαν πλεχτά σκουφιά και οι ακτίνες του λέϊζερ δεν άγγιξαν τον ιδρώτα της αγωνίας.

Ακροκέραμος η ζωή στερεωμένη με λάσπη και τεχνική στο τελευταίο άκρο που δέχεται το κατρακύλισμα της βροχής στη στέγη. Ο άνεμος που επιμένει να το ενοχλεί, να θέλει με την αγριάδα του και την έντασή του να το αποκολλήσει, ο κεραυνός που το απειλεί, τα ζεστά πόδια του περιστεριού που το κάνει και επωμίζεται με ακομα περισσότερο βάρος. Τόσο άκρη και όμως τόσο επισκεψιμότητα η κορυφή της εξωτερικής γωνίας του οικοδομήματος… σαν τους καλεσμένους στα εγκαίνια μιας έκθεσης εικαστικών θεμάτων.

Το θεμέλιο δεν το βλέπει κανείς. Είναι σαν το σκοτεινό δωμάτιο που κρύβει την ανήσυχη σκέψη της φυγής. Το μικρό καρφί στερεωμένο στο σοβά του τοίχου που κρατά το βαρύ πίνακα με τη χρυσοποίκιλτη κορνίζα.

Αξίες στο κίνδυνο. Αφύλακτες διαβάσεις . Σκασμένα λάστιχα , σπασμένα φρένα.

Φτάνω στο χείλος της αποβάθρας. Ο συρμός του μετρό πλησιάζει και οι ρόδες προειδοποιούν τον ερχομό του με φωνές μάγισσες μεταλλικού παραληρήματος. Ένα μικρό βήμα πίσω και η ταχύτητα μαγνητίζει το βάρος μου και με καλεί στο θανατηφόρο άγγιγμα. Ο συρμός σταματά και η ισσοροπία μου επανέρχεται πριν το μοιραίο άγγιγμα.

Ύψος όσο μια σκάλα οικοδομής. Το μαδέρι της οροφής. Ηλεκτροφόρο καλώδιο, βρεγμένα χέρια και το απρόσεκτο βάδισμα του αφηρημένου περαστικού που κλωτσάει τα πόδια της σκάλας. Η ταχύτητα της απροσδόκητης πτώσης. Η έλειψη της ελουροειδούς κίνησης. Ο απειλητικός ήχος της ηλεκτρικής εκκένωσης στο μαρμάρινο βρεγμένο πάτωμα. Ξυπόλητος….

Το πάτημα της μπανανόφλουδας. Πτώση εξ ιδίου ύψους εξίσου θανατηφόρος. Η αλυσίδα του ποδηλάτου σπάει στον απότομο κατήφορο και μπερδεύεται στο τροχό. Το τρένο εκτροχιάζεται στη στροφή και ο ποντικός πέφτει στα μουστάκια του αγριόγατου.

Η μοναξιά που συσσωρεύεται σαν σκόνη σ’ ένα κουδούνι που δεν χτυπάει…. Σαν τις πατούσες της νεαρής αθλήτριας που ακροβατεί στη δοκό… σαν ένα αναπάντεχο κι άχρηστο διαφημιστικό SMS στις δώδεκα το βράδυ. Μια ελπίδα που βυθίζεται στον ασβέστη και της προκαλεί εγκαύματα.

Ζωή στις άκρες , διατοιχισμοί σε σκάφος , βρεγμένα καταστρώματα δίχως ρέλια, δίχως  κουπαστές.Δαγκωμένο κρυστάλλινο ποτήρι… Και το ποτό μεθυστικό… Άκρες ζωής.

Τροχοδρόμηση ένταση, τριγμοί στο αεροσκάφος  και απογείωση… σ’ αυτές τις άκρες ρισκάρω. Και η προσγείωση μόνον αν επιβάλεται ως αναγκαστική.

Ξαπλωμένος στη δική μας γνωστή παραλία με απλωμένες τις άκρες της ζωής μου και το κίτρινο άνθος που έκοψα, περιμένω τη ξαφνική δική σου απόβαση που θα με κυριεύσει με τα φιλιά σου και της σκέψης σου, τις επικίνδυνες…

Άκρες.

paralies-gia-zeugaria-08

Advertisements

3 thoughts on “Με τι λόγια να σου πω πως σε περιμένω στη παραλία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s