The long view of things

 

  • Πληρώνουμε λάθη. Και συνεχίζουμε και πληρώνουμε. Λάθη που δεν μας επιτρέπουν πια να λεγόμαστε άνθρωποι…..
  • Άνοιξα ένα συρτάρι στη κουζίνα. Ήτανε γεμάτο μαχαίρια. Μέχρι χθες δεν είχα φανταστεί πόσο παράνομα οπλισμένοι είμαστε όλοι μας….

 

Πρόλογος

Fulzxczxcaper_600_400_-1520156775

Είναι νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα. Η σκεψη της περιέργειας έχει μπει για καλά στο μυαλό μου και με βασανίζει κι έτσι αρχίζω τις εξερευνήσεις μέσα στο σπίτι.

Που να πάω; Ένα παλιό γραφείο που δεν το χρησιμοποιώ πολύ σε μια άκρη του χωλ (είναι ότι πρέπει για εξερεύνηση) έχει την έννοια περισσότερο του αποθηκευτικού χώρου και έτσι κατευθύνομαι προς αυτό, διασχίζοντας το σκοτάδι του δωματίου. Ανάβω μια λάμπα και ανοίγω ένα συρτάρι. Μια μυρωδιά περίεργη φτάνει μέχρι τη μύτη μου, περίεργη αλλά γνωστή από παλιά…. Πολύ παλιά…. Ναι είναι κάποια περιοδικά φυλαγμένα από περασμένα χρόνια κάποια περιοδικά μικρά σε μέγεθος που μοιάζουν με βιβλία, έχουν γυαλιστερά εξώφυλλα και εσωτερικά τα φύλλα τους είναι από ματ πολύ λεπτό χαρτί και κάπου κάπου κάποια φύλλα με διαφημήσεις είναι από χοντρό γυαλιστερό χαρτί ή χαρτόνι.

Είναι κάποια περιοδικά που έχουν ταξιδέψει από πολύ μακριά έως ότου φτάσουν στο σπίτι σε μια εποχή που ήμουνα μικρό παιδί, και δεν μπορούσα ακόμα να τα διαβάσω γιατί δεν ήξερα αγγλικά, αλλά όμως τα ξεφύλλιζα χαζεύοντας τις φωτογραφίες και τις εικόνες και κάποιες όμορφες ιστορίες μου διάβαζε πάντα η αδελφή μου ή κάποιος άλλος μεγαλύτερος μέσα στο σπίτι, έτσι για να περνάει η ώρα.

Reader’s Digestoctober_1969_readers_digest_-_one_small_step_one_giant_leap_apollo_11_9b134818

Ναι είναι μια στίβα από τα γνωστά Reader’s Digest τα αμερικανικά και όπως είπα έχουν κάνει τεράστιο ταξίδι, με το ταχυδρομείο για να φτάσουν από την Νέα Υόρκη στο σπίτι μου. Θυμάμαι μια χαρά απεριόριστη που είχαμε όλοι όταν ένας μεγάλος χάρτινος φάκελος με τα απαραίτητα γραμματόσημα και τις σφραγίδες έφτανε με το ταχυδρομείο και η αγωνία μέχρι να τον ανοίξουμε ήταν σε όλους έκδηλη. Μετά ακολουθούσε πλήρης ησυχία για μια μέρα ολόκληρη .Τόσο κράταγε η ανάγνωσή του από όλους όσους τα διάβαζαν μέσα στο σπίτι.

october_1969_readers_digest_-_one_small_step_one_giant_leap_apollo_11_b4473b17

Έβαλα το χέρι μου μέσα στο συρτάρι και τράβηξα τυχαία ένα περιοδικό.  Πάνω αριστερά με καλλιγραφικά γράμματα γράφει October 1969 και δεξιότερα το γνωστό τίτλο του περιοδικού. «Reader’s Digest” και πάνω δεξιά γράφει τη τιμή του 50c. Ναι το 1969 το RD στοίχιζε στην Αμερική 50c.

Αξιοσημείωτο είναι πως στο κάτω μέρος της σελίδας γράφει 18th year: Over 28 million copies bought monthly in 13 languages. Για φανταστείτε … τότε το 1969 είκοσι οκτώ εκατομύρια πωλήσεις το μήνα….ανά τον κόσμο…. Χρυσές δουλειές….

Ανοίγω το περιοδικό και πέφτω τυχαία στη σελίδα 79 και διαβάζω το τίτλο που ταιριάζει στο μήνα που διανύουμε…. When Fall Begins είναι μια μικρή ιστορία αφηγηματικού λόγου ένα μικρό διήγημα γραμμένο από την Joan Mills.

Το διάβασα, μου άρεσε και σας γράφω λίγο από την αρχή για να πάρετε μια γεύση από τη (τότε γραφή) της Joan Mills και να καταλάβετε από πού πήρα το τίτλο της αποψινής μου δημοσίευσης.

Περιοδικο Reader’s Digest October 1969** When Fall Begins by Joan Mills……………page79

“When Fall Begins By “Joan Mills”threeChickadees

The window in the kitchen corner of our house looks out to the pasture where our stoic, mare, Miss Bee, dozes year-round with her chin in the hay through. Between here and there, a sapling maple grows, adolescently and dressed in a mere flutter of leaves. Now and then birds visit it; chickadees, mostly, making themselves deliberately dizzy by riding the dip and sway of its outer twigs.”

Είναι τόσο όμορφο, μεταφέρει τόσο όμορφα τις εικόνες που φαίνονται έξω από το παράθυρο της κουζίνας… είναι τόσο αιφνιδιαστικό που μέσα σε λίγες γραμμές σου έχει συστήσει όλο το ζωϊκό και φυτικό περιβάλλον του σπιτιού…. Και πως αυτό εκδηλώνεται…

img

In the waning days of summer (my friend’s don’t believe this, but I think you will), a certain woodchuck, jiggly-fat from thieving Miss Bee’s grain, wiggles out from under the barn and ambles over the grass to the maple tree. With a considerable struggle between himself and gravity, he shinnies up and settles into a frail joining of branches. Then he lifts his grizzled snout toward the sun. Slowly he turns his head, taking the long view of things. His eyes blink, hinting at Oriental meditations. I suspect him of Zen. Until I saw him at it, I didn’t think that woodchucks philosophized.

Δεν θα γράψω κάτι άλλο από το διήγημά της Joan Mills όμως μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές που σας έγραψα πήρα σαν τίτλο της δημοσίευσης τη φράση taking the long view of things, αυτή η σε βάθος χρόνου παρατήρηση των πραγμάτων που σου δίνει το χρόνο να φιλοσοφήσεις…. Να σκεφτείς πιο σωστά, να μη βιαστείς να κάνεις κάτι που αργότερα θα το μετανιώσεις….

αυτό το μακροπρόθεσμο άγγιγμα της ματιάς ενός ζώου σε όλα γύρω του, όχι απαραίτητα μιας μαρμότας μόνον… αλλά οποιουδήποτε ζώου.

Ποιος θα κάνει παρέα στο Μπενίτο.images (7)

Βγήκα στη βεράντα. Η νύχτα ήταν φωτεινή. Το φεγγάρι ολοστρόγγυλο. Ποιος μίλησε για τη πανσέληνο του Σεπτέμβρη….Κανείς…. Πώς να μιλήσει άλλωστε και τι να πει κανείς αφού η επικαιρότητα είναι τόσο άγρια που μας κάνει όλους και κοιτάμε χαμηλά….εκεί που έσταξε το αίμα….Πως να μιλήσεις για τη πανσέληνο με ποιητικά λόγια όταν μέσα από τη ψυχή σου βγαίνει το σκοτάδι που τα σβήνει όλα….Κρύα βραδυά η αποψινή…. Μια πρόωρη παγωνιά θα έλεγα…. Κλειστές οι γρίλιες στα παράθυρα…

Ο Μπενίτο ο γκρίζος γάτος της γειτόνισσας παρατηρεί τη κίνηση του αστερισμού του Ωρίωνα….. αργά αργά μέχρι τη μακροπρόθεσμη δύση του….

Πώς να κοιτάξεις τον ήλιο με το βλέμμα ενός άκακου ζώου, πώς να κοιτάξεις το φεγγάρι με το βλέμμα ενός άκακου ζώου, πώς να κοιτάξεις στα μάτια ένα άκακο ζώο…. Θα φοβάσαι μήπως ανακαλύψει μέσα στη δική σου ματιά πόσο σκληρός, πόσο απάνθρωπος, πόσο εγκληματίας είσαι…..

Φοβάσαι μήπως το βλέμμα της γάτας γίνει νιαούρισμα αποστροφής, φόβου, δώσει ένα πήδο και φύγει μακριά σου….

Φοβάσαι μήπως το βλέμμα του πιστού σου σκύλου σου πει γιατί;

Κοιτάς χαμηλά. Είναι η ντροπή . Η μεγάλη ντροπή μπροστά στο τεράστιο πόνο μιας μάνας που της πήρες για πάντα το παιδί της….

Επίλογος

Το φθινόπωρο θα ρίξει τα φύλλα των δέντρων.

Σε λίγο καιρό τα δέντρα θα παραδοθούν στο χειμώνα γυμνά. Τα chickadees δεν θα πετούν στα κλαδιά του γυμνού δέντρου. Δεν θα παίζουν με τα φύλλα, δεν θα ταλαντεύονται ακροβατώντας στις άκρες των μικρών κλαδιών…

Θα βλέπουν τα χέρια σου και θα έρχονται άφοβα να καθήσουν πάνω στις παλάμες σου για να ζεσταθούν και για να τα ταϊσεις με σπόρους…..chickadeepa

Φρόντισε αυτά τα χέρια να είναι καθαρά……. Να είναι χέρια ανθρώπινα….. Όχι κόκκινα….

Φρόντισε οι σκέψεις σου να είναι πολύχρωμα ψηφοδέλτια…. Όχι μαύρα.

D.M. Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s