Ρωξάνη

Κουμπάσο πάνω σε χάρτη, μετράειtango Μασσαλία

αποστάσεις τεράστιες,σαν ένα κεφαλαίο «άλφα» μόνο,

που χορεύει με την ελάχιστη κίνηση του χεριού

Και φέρνει το σκοπό από εκείνο το τανγκό

Διαβήτης που σχεδιάζει κύκλους με ήχο

Σαν τις χορευτικές ακριβείς φιγούρες, με βήματα πάνω στο δρόμο.

Δυο σημεία, δυο άνθρωποι, μια σχέση στα κόκκινα φώτα

Μια βροχη στο δρόμο, λιγοστό φως που αποκαλύπτει

Τον παράφορο έρωτα μέσα από το πολύφωτο σκοτάδι

μιας νύχτας της πόλης που ο δρόμος ήταν υγρός

και τα βήματα πνιγόντουσαν στον ηχο της βροχής

Μήπως ο έρωτας καθορίζεται από ευθείες γραμμές και σημεία, και πρόσωπα και χρώματα. Μήπως από χρήματα; Διπαράλληλοι με βοηθούν να χαράξω τις δικές μου πορείες… αυτές τις μνημικές που ανασύρονται λες από φυσικό μαγνήτη σαν τα ρινίσματα του σκουριασμένου σίδερου, τα βουλιαγμένα στο νερό.Γεωμετρικός τόπος των σημείων… η ύπαρξή σου εκεί που περπατάς…. και χορεύεις

Δυο κέρματα λαμπερά που έπεσαν απ’ το χέρι μου την ώρα που το ταξί με άφηνε μπροστά από την λαμπερή Όπερα της Μασσαλίας,

Γύρισα το βλέμμα μου από τον ήχο τους. Σε ειδα στο απέναντι πεζοδρόμιο να λάμπεις πίσω από τα δάκρυα της βροχής…

Έσκισα το δικό μου εισιτήριο με απόφαση που θα ξάφνιαζε από σοκ τη λογική,

Προτίμησα ένα τανγκό μέγιστου πάθους στο πεζοδρόμιο.  Ρωξάνη ! Φώναξα δυνατά και οι σταγόνες της βροχής φοβήθηκαν και αλλαξαν πορεία στη πτώση τους….

Μπουένος Άϊρες, Μασσαλία, Πειραιάς… αιώνιες πολεις με ξακουστά λιμάνια…. Κι αλλιώτικες μουσικές.

Μίλησε ο ερωτας, ήταν ξαφνικός, δυνατός μοναδικός

Σαν σεισμός, που αλλάζει τα σχέδια, που φέρνει τη τρέλλα  που τα καλύπτει όλα

Δεν υπάρχουν σκάλες  για ν’ ανεβείς με τα μαύρα λουστρίνια παπούτσια

Αφού τη γκρέμισε η ξαφνική δόνηση του έρωτα.

Πως ταίριαξαν τα σημεία του ουρανού, με τις ευθείες και τις πορείες των ακραίων ονείρων…. Πως συναντήθηκαν έξω από την Όπερα στη Μασσαλία….

Προτιμάς να φύγεις  έξω από το  σχέδιο με το άγνωστο πρόσωπο.

Αυτό που θα σε κάνει να ξεπεράσεις τη απλή περιπέτεια με μια νέα καυτή περιπέτεια που κάθε τι θα το βλέπεις και θα το ζεις μια φορά μόνο, που κάθε τι θα είναι μοναδικό όσο αντέξει στο χρόνο… Μοναδική ανάσα, μοναδική βροχή, μοναδική νύχτα, μοναδικό άρωμα…. Μοναδική ζωή από δύο ενωμένα άγνωστα πλάσματα….που τα σημάδεψε ο έρωτας.

Έρωτας, έρωτας βαθύς, με ψυχή και γενναία αισθήματα χαραγμένα με κύκλους

και ευθείες πάνω στο χάρτη των ταξιδιών σου…. Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις τις πιο βαθειές σκέψεις του νού σου… καθώς στάζουν σαν σταγόνες καφέ από κουνημένο φλυτζάνι, πάνω στον απέραντο χάρτη…. Ένα φλυτζάνι καφέ, που σου ζεσταίνει τα χείλη καθώς ρουφάς κάθε ανάμνηση ξεχωριστά, γουλιά, γουλιά, και φέρνεις τα πρόσωπα στο φουαγιέ της μνήμης σου, εκεί που περιμένεις να μαζευτούν και να τα πουν, πριν η παράσταση ν’ αρχίσει….

Έρωτας έρωτας, στη βροχή, μπροστά από την Όπερα στη φωτόλουστη Μασσαλία.

Διασχίζω το δρόμο, για να σ’ αγγίξω εκεί που περιμένεις χωρίς φωνή…. Κι ακούω απ τους τοίχους του κτηρίου στ αυτιά μου, να με ζαλίζουν τα τρελλά χαμογελα του Μότσαρτ…. Μα οι αποστάσεις αλλάζουν τους σκοπούς… Η όπερα στην όπερα…. Κι εμείς στο δρόμο, στη περιπέτεια του ξαφνικού έρωτα…. Στα ηλεκτρικά αγγίγματα  του τάνγκο.

Μοιάζουν με τον έρωτα τα αιώνια κτίρια των πόλεων…. Είναι τα μόνα που παραμένουν αναλείωτα  μνημεία. Πόσο ζει ο έρωτας, πόσο ο κέραμος και πόσο ο άνθρωπος….

Η ζήλια καίει τις καρδιές, αυτές που είναι τρελές στον έρωτα υποθηκευμένες, σαν τις παραδομένες  περιουσίες στο διάβολο. …  Μόνο η θάλασσα σβήνει τη φωτιά, η άβυσσος καταπίνει τη ζήλια, σ’ αυτή τη τόσο τραγική μορφή του έρωτα,σ’  αυτό το πραγματικό μαρτύριο που φέρνει τη θύελλα στη σχέση.  Ένα κορμί που αιμορραγεί από τα χτυπήματα του μαστιγίου, που πονάει, σίγουρα στο τέλος θα μοιάζει με θαλασσοδαρμένο ναυάγιο.

Οι πόλεις υπάρχουν με τα αιώνια κτίρια για να θυμίζουν τους αιώνιους έρωτες.. και τα κουμπάσα μετρούν τις αποστάσεις γρήγορα, πάνω στους χάρτες ταξιδεύοντας σε αιώνιες πόλεις….. Πάντα θα υπάρχει ένα μολύβι δίπλα από το φλιτζάνι του καφέ…. Για να χαράξει τις πορείες πάνω στο χάρτη…. Για να γράψει μια αιώνια ιστορία.

Ρωξάνη! Γεννημένη πίσω από τα δάκρυα της βροχής εκείνη τη νύχτα στη Μασσαλία. Απέναντι από την Όπερα… Ρωξάνη! Χυμένο άρωμα στο χάρτη του νου, δε λέει να χαθεί, να εξατμισθεί.

Ρωξάνη! έρωτα, έρωτα  σαν μια παράσταση ροκ όπερας στο δρόμο με τα ακριβή βήματα του τανγκό να πατούν το νερό που κυλά μέσα στους διάγλυφους αρμούς των στρωμένων λίθων…..και παρασύρει τη ζωή  στη θάλασσα για ένα ακόμα ταξίδι….

Advertisements

2 thoughts on “Ρωξάνη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s