Σκοτεινός Θάλαμος

 

Darkroom_II_by_dinamzz

Ένας εφιάλτης. Έτσι χωρίς περισσότερα λόγια.

 Ένας εφιάλτης μέχρι να εμφανιστούν οι φωτογραφίες

Κενό χρόνου

Η μοναξιά των φαντασμάτων σε αναμονή.

Χωρίς να αφήνουν σκιές στους τοίχους

Κυκλοφορούν βγαλμένα μέσα από τα άλμουμ παλιών φωτογραφιών

Ασπρόμαυρα φιλμ που εμφανίστηκαν στο κόκκινο σαν αίμα φωτισμένο χώρο.

Ενυδρείο με χιλιάδες σφαγμένα ψάρια που πριν πεθάνουν άκουσαν τα ουρλιαχτά τους στα βάθη των ωκεανών εκεί που πήγαν και τα βρήκαν οι σφαγείς.

Ο καλιτέχνης κοιτάζει τι έκανε. Ο ψαράς πεθαίνει βλαστημώντας τη πρότερη ζωή του. Ο κυνηγός ψυχορραγεί. Φτύνει χολή και δυσκολεύει το θάνατο να έρθει να τον πάρει για να λυτρωθεί. Ακούει συνέχεια τις τουφεκιές μέσα στα δάση. Ακούει τον ήχο από τη πτώση των νεκρών πουλιών πάνω στο νοτισμένο από τη δροσιά χώμα. Βλέπει το νεανικό του πρόσωπο να χαίρεται μετά από κάθε μία πτώση.

Στη στάνη ο βοσκός το βράδυ σφάζει, και το αίμα στη γη στάζει.

Παντού εμφανίζονται οι φωτογραφίες μας, με τα αποτυπώματά μας, μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους.

Στην αναμονή της εισόδου μιας κόλασης που φτιάξαμε εμείς τα μοναχικά φαντάσματα.

Τα ζώα φωνάζουν και κλαίνε.

Μα εμείς τα τρώμε με βουλημία πίσω από τις φωτισμένες βιτρίνες των εστιατορίων.

Μαζί με αυτά τρώμε και τις κατάρες των γονιών τους. Μανάδες αγελάδες που ήπιαμε το γάλα τους και δεν τις αφήσαμε να ταΐσουν τα παιδιά τους.

Ταΐζουμε τις γάτες με κονσέρβες χαμογελαστών ψαριών. Ταΐζουμε τους σκύλους με τσακισμένα και σκοτωμένα ζώα που τα γνωρίσαμε να μας μιλάνε για τη ποιότητα του κρέατός τους στις οθόνες της εκδιδόμενης στον άκρατο πλούτο τηλεόρασης.

Όμορφα ζώα κόμικς μιλήστε μου για το κρέας σας…

Στάζει το αίμα του φόβου στο πιάτο μας. Δαγκώνουμε τη τζιγαρισμένη σάρκα των άκακων ζώων και εξουδετερώνουμε τον αδάκρυτο θάνατό τους με μουστάρδα.

Χωρίς να αφήνουμε σκιές στους τοίχους, φαντάσματα μοναχικά, κυκλοφορούμε μέσα στο κενό χρονο.

Είναι αργά.

Οι κραυγές της αβύσσου ανασύρονται από τις ρουφήχτρες της κόλασης και μεταδίδονται από τις χοάνες με γήινη βουή και κραδασμούς, σαν αυτούς των εκρήξεων των ηφαιστείων.

Ένα μαρούλι πεταμένο στην άκρη του δρόμου προσπαθεί να δώσει το χρώμα της ελπίδας στον όρθιο άνθρωπο.

Άστο. Αυτό θα το φάει το φάντασμα του φτωχού πολιτισμού μας. Το ζωντανό φάντασμα του δρόμου.

Όσο ζούμε φιλοτεχνούμε φαντάσματα.

Κι όταν πεθαίνουμε, στο κενό χρόνο γυρνάμε σαν φαντάσματα να δουμε τι κάναμε σαν άνθρωποι. Φαντάσματα περιμένουμε στωικά την είσοδό μας στο δωμάτιο με το κόκκινο φωτισμό, στο σκοτεινό θάλαμο . Εκεί που θα εμφανίσουμε τη ζωή μας σε φωτογραφίες.

Advertisements

4 thoughts on “Σκοτεινός Θάλαμος

  1. Καλημέρα Δημήτρη.Πραγματικό θρίλερ. Σκέψεις που φέρνουν αληθινό τρόμο!!! Δημήτρη με έβαλες σε σκέψη απόψε.Ναι είναι μια εφιαλτική ιστορία. Και η γραφή σου τόσο πλούσια σε εικόνες. θα έλεγα πως είναι συγκλονιστικό..Έκπληξη!!!

  2. Παράθεμα: Σκοτεινός Θάλαμος… « απέραντο γαλάζιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s