Είμαστε Όλοι Καλά

Κεφαλονιά

Βροντά ο ουρανός στο Ιόνιο και χάνεται πέρα στα γκρίζα σύννεφα της δύσης το τελευταίο φως της ημέρας.

Τρέμει το χώμα, τρέμει ο βράχος κτυπά δυνατά η καρδιά απ’ το φόβο.

Σεισμός.

Έπεσε η φωτογραφία του παππού στο δωμάτιο της γιαγιάς, έπεσε το ακροκέραμο απ’ τη στέγη. Ρωγμές στα σπίτια και κλάμα βουβό. Στεγνά τα μάτια μπροστά στο φόβο. Δεν έχει δάκρυα η αγωνία κι ο βράχος κατρακυλά απ’ το βουνό και χάνεται στης θάλασσας την αγκαλιά.

Σεισμός… σείστηκε ο βυθός, σείστηκαν τα παλιά ναυάγια του Ιονίου πελάγους.

Τρέμει απ’ το κρύο το παιδί, ταρακουνιέται ο δρόμος.

Ποιος θα κοιμήσει απόψε τα παιδιά, ποιος θα τους πει τα παραμύθια. Βοά το έδαφος και τρέμει πάλι τούτη η γη. Πέφτει η νύχτα βαριά και κρύα, γεμάτη από κόσμο η πλατεία κι ο ένας στον άλλο ψιθυρίζει της συμφοράς τα μετρήματα…

Μήπως χτύπησε κανείς; Μήπως σκοτώθηκε;

Όχι κανείς δεν χτύπησε. Όχι κανείς δεν σκοτώθηκε.

Είμαστε όλοι καλά.

Μόνο τα σπίτια πληγώθηκαν. Οι φωλιές των ανθρώπων.

Τύλιξε το παιδί με τη κουβέρτα να μη κρυώσει. Μεγάλη η νύχτα απόψε. Ολονύκτια η αγωνία. Κι έρχεται βροχή.

Μαγεύτηκε ο κεραυνός από την ομορφιά της θάλασσας κι έσκισε τον ουρανό και την άγγιξε. Φοβήθηκε το παιδί από την αστραπή κι από τον ήχο. Μα η αγκαλιά το ζέστανε και το ησύχασε πάλι.

Μαγεύτηκε το σύννεφο από την ομορφιά των νησιών με τις δαντελωτές ακτές κι έσταξε κρύα βροχή να πιει και να χορτάσει η γη. Ανατρίχιασε η σάρκα απ’ τη δροσιά, πού ζεστασιά στο δρόμο;  Η φυλλωσιά αγκαλιά…

Ζήλεψε ο εγκέλαδος από την ιστορία του τόπου και βόγκηξε από τα έγκατα της γής μετά από χρόνια, λες κι ήθελε να βγει στη στεριά να δει τι κάνουν οι άνθρωποι, τι κάνουν οι θεοί και οι ημίθεοι. Ζήλεψε τις ζωές των θνητών και επέστρεψε,  με το νου, σαν τον Οδυσσέα για ν’ αντικρύσει την Ιθάκη.

Και ένοιωσαν τα νησιά τον ερχομό του… Κεφαλονιά και Ζάκυνθος και Ιθάκη. Τρέμει το χώμα, τρέμει η γη. Αγωνιά η θάλασσα και ηρεμεί από φόβο, νύχτα σκοτεινή. Θολό το φεγγάρι, κρύβεται στα σύννεφα, τρέμει η γυναίκα, μια αγκαλιά ο άντρας για να ζεστάνει το τρόμο.

Μια ευχή. Ζεστό φιλί.

Άνθρωποι δυνατοί που ζήτε σε νησί….  Ο ήλιος αύριο θ’ ανατείλει… μέλι στα χείλη… κι η γη πάλι θα ησυχάσει … χέρια γεμάτα από πηλό ….

Και ο πηλός κάθε ρωγμή θα τη σκεπάσει…

Θυμάρι θα ‘ναι στο βουνό, και γιασεμί στο κήπο και το παιδί ξανά μες στο σχολειό θα μελετά το μύθο…

Δεν έχει αγάπη ο εγκέλαδος που θα τον περιμένει. Δεν έχει ταίρι. Μόνος, εργένης γίγαντας στης γης τα έγκατα θα πάει να κρυφτεί… να περιμένει. Στης μάνας του την αγκαλιά να αργοπεθαίνει. Κυνηγημένος και καταπλακωμένος από τις επιθυμίες των θεών, της Αθηνάς το τέθριππο άρμα… του Δία το κεραυνό και του Ποσειδώνα τη τρίαινα.

Οι γίγαντες πεθαίνουν…. Στης γης την αγκαλιά το κλάμα…

Βόλτα θα κάνω στο βουνό να μάσω κουκουνάρια θα βλέπω στο Ιόνιο που θα περνούν καράβια.

Κι όταν πεινάσω απ’ την πολύωρη εκδρομή θα κατεβώ στη πόλη, θα έχω θέα τη θάλασσα το ωραίο Αργοστόλι.

Θα γεύομαι τα νόστιμα του Ιονίου τα ψάρια

Τάμα θα κάνω σε άγιο ολόκληρη λαμπάδα

Χαρούμενος θα κολυμπώ στη παραλία Ξι, αν θες έλα  κι εσύ

Και στο Ληξούρι, κερνώ εγώ, ότι κι αν φας ότι κι αν πιεις.

Άφησα το όνειρο γιαλό, το σκάφος στο καρνάγιο

Μα θέλω να ‘ρθω να σε δω στο γραφικό Φισκάρδο

Κι αν αγαπάς πραγματικά κι ο έρωτας προστάζει

Φιλί, βαρκάδα κι αγκαλιά, στη λίμνη Μελισσάνη, εκεί που ο θόλος στάζει…

Μυστήρια ζωή…

Μυστήρια Κεφαλονιά, του Ιονίου κόρη

Με μάγεψες σαν ναυτικό που στέκεται στη πλώρη

Λούζεσαι στ’ αλμυρά νερά, ξεβγάζεσαι στις λίμνες

Άλμπουμ ολόκληρης ζωής το γέμισα με μνήμες…

Πίνω κρασί και χαίρομαι, τσουγκράω το ποτήρι

Της προσευχής θυμίαμα καίω στο θυμιατήρι

Μου λες αστεία και γελώ μα η γης τρέμει ακόμα

Δεν είναι τρίξιμο σεισμού. Πίνω και είμαι λιώμα

Είναι τα βήματα χορού. Χτυπούν πάνω στο χώμα

Καντάδα θέλω να σου πω, με της αυγής το στόμα

Νάναι ξημέρωμα καλό που θα σε βρει στο στρώμα

Να πάρει το όνειρο αυτό, ποτέ να μη ξανάρθει

Να το πετάξει μακριά, πέρα στ’ ακροθαλάσσι.

Μηπως  χτύπησε κανείς; Μη σκοτώθηκε;

Όχι κανείς δεν χτύπησε…. Όχι κανείς δεν σκοτώθηκε …

Είμαστε όλοι καλά.

Advertisements

11 thoughts on “Είμαστε Όλοι Καλά

  1. Πολύ όμορφα τα λόγια σου Δημήτρη όπως πάντα. Μακάρι οι δημοσιογράφοι να είχαν έστω το μισό σεβασμό και το μισό συναίσθημα από όσο έχεις εσύ επί του θέματος. Θα ήταν ένας καλύτερος κόσμος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s