Το κουτί του Βαλεντίνου

Newton_med

Κάθε γυναίκα φτιάχνει ένα παράδεισο.

Φυτεύει όλα τα συναισθήματα, τα ποτίζει και τα καλλιεργεί.

Σχήματα και χρώματα.

Γεμιστά φοντάν με λικέρ.

Στα ψηλά δέντρα κρύβεται ο έρωτας. Η φαρέτρα του γεμάτη βέλη. Παρατηρεί τη ζωή.

Κάθε άντρας έχει μια γυναίκα. Ζει σε ένα παράδεισο.

Κανονίζει ένα γεύμα στο ποιο καλό εστιατόριο. Το χρώμα του κρασιού έχει το ίδιο χρώμα με της καρδιάς. Το ίδιο και τα χείλη.

Ο ήλιος φωτίζει το δαχτυλίδι. Χρυσός κι ασήμι.

Απαλό χαρτί η αγκαλιά, τυλίγει τα ακριβά δώρα. Τα τοποθετεί στο κουτί με προσοχή.

Στάζει λιωμένη σοκολάτα και σφραγίζει.

Ψεκάζει λίγο άρωμα στον αέρα. Περνά ενδιάμεσα και αναπνέει το παράδεισο που έκλεισε στο κουτί του Βαλεντίνο.

Τι κι αν είμαστε στην άκρη της στεριάς. Τι κι αν τα αισθήματά μας πετούν σαν γλάροι που αναπνέουν το πελαγίσιο άνεμο. Όλοι γυρνάμε να δούμε τι κρύβει αυτό το όμορφο κουτί…

Η σοκολάτα λιώνει με τη θαλπωρή της αφής… Το κουτί του Βαλεντίνο ανοίγει…

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο του «Helmut Newton»

Είμαστε Όλοι Καλά

Κεφαλονιά

Βροντά ο ουρανός στο Ιόνιο και χάνεται πέρα στα γκρίζα σύννεφα της δύσης το τελευταίο φως της ημέρας.

Τρέμει το χώμα, τρέμει ο βράχος κτυπά δυνατά η καρδιά απ’ το φόβο.

Σεισμός.

Έπεσε η φωτογραφία του παππού στο δωμάτιο της γιαγιάς, έπεσε το ακροκέραμο απ’ τη στέγη. Ρωγμές στα σπίτια και κλάμα βουβό. Στεγνά τα μάτια μπροστά στο φόβο. Δεν έχει δάκρυα η αγωνία κι ο βράχος κατρακυλά απ’ το βουνό και χάνεται στης θάλασσας την αγκαλιά.

Σεισμός… σείστηκε ο βυθός, σείστηκαν τα παλιά ναυάγια του Ιονίου πελάγους.

Τρέμει απ’ το κρύο το παιδί, ταρακουνιέται ο δρόμος.

Ποιος θα κοιμήσει απόψε τα παιδιά, ποιος θα τους πει τα παραμύθια. Βοά το έδαφος και τρέμει πάλι τούτη η γη. Πέφτει η νύχτα βαριά και κρύα, γεμάτη από κόσμο η πλατεία κι ο ένας στον άλλο ψιθυρίζει της συμφοράς τα μετρήματα…

Μήπως χτύπησε κανείς; Μήπως σκοτώθηκε;

Όχι κανείς δεν χτύπησε. Όχι κανείς δεν σκοτώθηκε.

Είμαστε όλοι καλά.

Μόνο τα σπίτια πληγώθηκαν. Οι φωλιές των ανθρώπων.

Τύλιξε το παιδί με τη κουβέρτα να μη κρυώσει. Μεγάλη η νύχτα απόψε. Ολονύκτια η αγωνία. Κι έρχεται βροχή.

Μαγεύτηκε ο κεραυνός από την ομορφιά της θάλασσας κι έσκισε τον ουρανό και την άγγιξε. Φοβήθηκε το παιδί από την αστραπή κι από τον ήχο. Μα η αγκαλιά το ζέστανε και το ησύχασε πάλι.

Μαγεύτηκε το σύννεφο από την ομορφιά των νησιών με τις δαντελωτές ακτές κι έσταξε κρύα βροχή να πιει και να χορτάσει η γη. Ανατρίχιασε η σάρκα απ’ τη δροσιά, πού ζεστασιά στο δρόμο;  Η φυλλωσιά αγκαλιά…

Ζήλεψε ο εγκέλαδος από την ιστορία του τόπου και βόγκηξε από τα έγκατα της γής μετά από χρόνια, λες κι ήθελε να βγει στη στεριά να δει τι κάνουν οι άνθρωποι, τι κάνουν οι θεοί και οι ημίθεοι. Ζήλεψε τις ζωές των θνητών και επέστρεψε,  με το νου, σαν τον Οδυσσέα για ν’ αντικρύσει την Ιθάκη.

Και ένοιωσαν τα νησιά τον ερχομό του… Κεφαλονιά και Ζάκυνθος και Ιθάκη. Τρέμει το χώμα, τρέμει η γη. Αγωνιά η θάλασσα και ηρεμεί από φόβο, νύχτα σκοτεινή. Θολό το φεγγάρι, κρύβεται στα σύννεφα, τρέμει η γυναίκα, μια αγκαλιά ο άντρας για να ζεστάνει το τρόμο.

Μια ευχή. Ζεστό φιλί.

Άνθρωποι δυνατοί που ζήτε σε νησί….  Ο ήλιος αύριο θ’ ανατείλει… μέλι στα χείλη… κι η γη πάλι θα ησυχάσει … χέρια γεμάτα από πηλό ….

Και ο πηλός κάθε ρωγμή θα τη σκεπάσει…

Θυμάρι θα ‘ναι στο βουνό, και γιασεμί στο κήπο και το παιδί ξανά μες στο σχολειό θα μελετά το μύθο…

Δεν έχει αγάπη ο εγκέλαδος που θα τον περιμένει. Δεν έχει ταίρι. Μόνος, εργένης γίγαντας στης γης τα έγκατα θα πάει να κρυφτεί… να περιμένει. Στης μάνας του την αγκαλιά να αργοπεθαίνει. Κυνηγημένος και καταπλακωμένος από τις επιθυμίες των θεών, της Αθηνάς το τέθριππο άρμα… του Δία το κεραυνό και του Ποσειδώνα τη τρίαινα.

Οι γίγαντες πεθαίνουν…. Στης γης την αγκαλιά το κλάμα…

Βόλτα θα κάνω στο βουνό να μάσω κουκουνάρια θα βλέπω στο Ιόνιο που θα περνούν καράβια.

Κι όταν πεινάσω απ’ την πολύωρη εκδρομή θα κατεβώ στη πόλη, θα έχω θέα τη θάλασσα το ωραίο Αργοστόλι.

Θα γεύομαι τα νόστιμα του Ιονίου τα ψάρια

Τάμα θα κάνω σε άγιο ολόκληρη λαμπάδα

Χαρούμενος θα κολυμπώ στη παραλία Ξι, αν θες έλα  κι εσύ

Και στο Ληξούρι, κερνώ εγώ, ότι κι αν φας ότι κι αν πιεις.

Άφησα το όνειρο γιαλό, το σκάφος στο καρνάγιο

Μα θέλω να ‘ρθω να σε δω στο γραφικό Φισκάρδο

Κι αν αγαπάς πραγματικά κι ο έρωτας προστάζει

Φιλί, βαρκάδα κι αγκαλιά, στη λίμνη Μελισσάνη, εκεί που ο θόλος στάζει…

Μυστήρια ζωή…

Μυστήρια Κεφαλονιά, του Ιονίου κόρη

Με μάγεψες σαν ναυτικό που στέκεται στη πλώρη

Λούζεσαι στ’ αλμυρά νερά, ξεβγάζεσαι στις λίμνες

Άλμπουμ ολόκληρης ζωής το γέμισα με μνήμες…

Πίνω κρασί και χαίρομαι, τσουγκράω το ποτήρι

Της προσευχής θυμίαμα καίω στο θυμιατήρι

Μου λες αστεία και γελώ μα η γης τρέμει ακόμα

Δεν είναι τρίξιμο σεισμού. Πίνω και είμαι λιώμα

Είναι τα βήματα χορού. Χτυπούν πάνω στο χώμα

Καντάδα θέλω να σου πω, με της αυγής το στόμα

Νάναι ξημέρωμα καλό που θα σε βρει στο στρώμα

Να πάρει το όνειρο αυτό, ποτέ να μη ξανάρθει

Να το πετάξει μακριά, πέρα στ’ ακροθαλάσσι.

Μηπως  χτύπησε κανείς; Μη σκοτώθηκε;

Όχι κανείς δεν χτύπησε…. Όχι κανείς δεν σκοτώθηκε …

Είμαστε όλοι καλά.

Οι Ξιφίες Της Μεσογείου

 aiolian islands

Θα δεις τους ξιφίες να κολυμπούν γρήγορα στα ρηχά νερά κι έπειτα θα ακολουθούν τα καίκια,οι άνθρωποι με φωνές και με καμάκια. Η θάλασσα θα γεμίσει χαρούμενες φωνές. Κάπου εκεί στα στενά της Μεσσίνας…. Στο κυνήγι του ξιφία…

Ακροβατώ όρθιος στη κουπαστή της βάρκας. Το κύμα μικρό, απαλό, καθρεφτίζει τον ήλιο κι αντιφεγγίζει στη στεριά τα μηνύματα του ουρανού.

Χειμωνιάτικο γλυκό μεσημέρι, ηλιόλουστο δώρο της αλκυόνας μάνας, ξαπλώνω μες στη βάρκα να ονειρευτώ. Προτιμώ τους ελαφρούς διατοιχισμούς της  με το χάδι της θάλασσας, απ’ τις δυνατές δονήσεις της στεριάς στα νησιά του Ιονίου. Η έκρηξη στο ηφαίστειο ετοιμάζεται πέρα στη Σικελία. Δεν θέλω να καώ απ’ τη λάβα της Αίτνας, δεν θέλω να πνιγώ απ’ το καπνό.

Λύνεται η βάρκα και παρασύρεται απ το ρεύμα όπως η αίσθηση απ’ τον ύπνο. Οι ξιφίες της Μεσογειου θα με οδηγήσουν στα στενά περάσματα, εκεί που οι φωνές αντιλαλούν από τη μια στεριά στην άλλη. Εκεί που η θάλασσα δεν είναι πέλαγο ανοιχτό αλλά στολίδι που δίνει τη θέα στο ανοιχτό παράθυρο. Η θάλασσα ξέρει να αγαπά, όσο η στεριά γνωρίζει…

Θα φωνάξω ένα όνομα και θα περιμένω μιαν απάντηση. Κι εσύ θα φανείς με το λευκό απαλό μαντήλι στους ώμους να χαιρετάς. Τα χέρια να κουνάς και το χαμόγελό σου να πλέει μέχρι τη βάρκα. Διάφανη θάλασσα, διάφανο μαντήλι, διάφανη σκέψη.

Οι ξιφίες της Μεσογείου θα θυσιαστούν ακόμα μια φορά απ’ τα  θανατηφόρα καμάκια των ανθρώπων. Χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα ξίφη τους. Χωρίς να πολεμήσουν τον εχθρό. Έρωτας με κρατάει στη ξύλινη κουπαστή και με ταξιδεύει εκεί που τα νερά μπερδεύονται και τα πελάγη αλλάζουν όνομα. Ιόνιο πέλαγος απ τη μια κι ύστερα ξαφνικα το αρχιπέλαγος των αιολίδων νήσων. Αλικούντι, Φιλικούντι, Σαλίνα, Λίπαρι, Βουλκάνο…Παναρέα, Μπαζιλούτσι, Στρόμπολι…  δαντέλα  με πολύτιμα πετράδια, στης Σικελίας απλωμένη το προσκέφαλο. Με πόσα κεντήματα στου Νότου τα μπαούλα είναι προικισμένη η Μεσόγειος… διάφανος ο αέρας που αναπνέω.

Η επόμενη σελιδα στο βιβλίο θα λέει γι’ αυτούς που επιμένουν και κολυμπούν στα ρηχά νερά επιζητώντας έναν ξεχασμένο ρομαντισμό κι η λάβα του Στρόμπολι από μακριά θα χύνεται στη θάλασσα σαν δάκρυ και θα σβήνει, αφήνοντας λίγο λευκό καπνό να ανεμίζει σαν το μεταξωτό μαντήλι που σου το πήρε ο άνεμος από τη πλάτη σου.

Ηφαίστειο είναι ο έρωτας, ίσως σεισμός ,πρέπει να τον αντέξεις…

Ο χορός, ανθρώπινες σκιές της μουσικής κίνηση, και της μαγείας η χαρά.

Φρέσκο ψωμί, διάφανο το κρασί και το ψαχνό ξιφίας.

Νοσταλγικό, ερωτικό τραγούδι το «Τραγούδι του Ήλιου» 

Lucio Battisti – La Canzone del Sole

Αλλάζω Συχνότητα

 

radioastronΜε χάνεις. Αλλάζω συχνότητα.

Ω ναι. Ακριβή η ζωή καθώς ακροβατεί στην αμφίβολη σχέση.

Ω όχι. Μια νοσταλγία παρεμβαίνει σαν ηχητικό παράσιτο. Ξεχασμένη συχνότητα επικοινωνίας. Κρύφτηκε ο Ερμής στο στερέωμα και κάπου σε χάνω.

Ω ναι. Η βροχή ξεπλένει κάθε τι παλιό. Παρασύρει όλα αυτά που δεν πρέπει να θυμάμαι.

Ω όχι. Πάλι στο ανάκλιντρο της χαλάρωσης ξαπλωμένος να διηγούμαι στο κενό.

Ω ναι. Το αποτέλεσμα της ύπνωσης, η σχέση. Αποβολή κάθε σημείου του παρελθόντος.

Σύγχρονε άνθρωπε. Το άπειρο δεν έχει μυστικά. Μη πιστεύεις στα τρικ των οφθαλμών σου. Η πίσω μεριά του φεγγαριού είναι πασίγνωστη. Μια σκιά είναι μόνο σαν κι αυτές τις αμέτρητες που διασχίζεις κάθε λεπτό στο δρόμο σου.

Τι ρίσκο μπορεί να έχει ένα νέο ταξίδι;

Σχέση κόκκινη που ξεπηδά από τα σχήματα της ίριδας των ματιών σου. Σάλτσα τομάτα στα χείλη που στάζει απ’ το αγαπημένο μου σάντουιτς. Επιταγή «εμού του ιδίου» εδώ κι εκεί και δείκτης ανοδικός χρηματιστηρίου. Αξία που διαμορφώνεται από την ανάγκη. Ότι παλιό σκίζεται και πετιέται σε κάποιο καλάθι.

Ακολουθείς τις επιφάνειες σαν τα βραχέα κύματα που μεταφέρουν την ύπαρξή σου στις χαράδρες. Δεν βλέπω τις δημοσκοπήσεις. Δεν ακούω τις αναλύσεις.

Η εξουσία με όψη “vintage”, ξεθωριασμένη, δηλητηριάζεται σε θάλαμο αερίων σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τη μαγνητίζουν οι ψυχές των αδικοχαμένων του περασμένου αιώνα. Πολιτικές της ασφυξίας, του θανάτου χωρίς αλήθεια.

Είμαι χαμένος στις πτυχές κάποιου πλανήτη. Σε ακούω με δυσκολία. Έχω φύγει μακριά. Σε χάνω…  Αλλοδαπός χωρίς επιστροφή. Μια πηγή νερού με βοηθάει και ζω.Είμαι καλά. Αυτό που ψάχνω κάπου θα το βρω….

Αλλάζω συχνότητα.

Απολαύστε τον 

John Lennon – Double Fantasy – 05 – I’m Losing You

Άπνοια

images (26)

Απεικόνιση θύμησης κι επιθυμίας, η στάχτη

Σαν το χρώμα του λαδιού στο καμβά του καλιτέχνη

Πάντα η φωτιά αφήνει τη στάχτη της ανάμνησης

Τη φυσάω απαλά κι αυτή αιωρείται για λίγο και μετά ζωγραφίζει καθώς επικάθεται αργά εκεί που η βαρύτητα τη προστάζει.

Η γεύση  των φιλιών σου κατοικεί στο σφραγισμένο μου στόμα.

Φύλλο χρυσού, κόκκινο φόρεμα , στάχτη. Αιθέρια υλικά. Πλάσματα μαγικά.

Ή φωτιά θα έχω, ή στάχτη

Ή έρωτα, ή ανάμνηση

Στέγνωσε το άρωμα σ’ εκείνο το περίεργο κομψό κρυστάλλινο μπουκαλάκι…

Άπνοια

Μη διαλυθεί, με τη πνοή, η στάχτη. Μη χαθεί η ελάχιστη μυρωδιά. Μη παρασυρθεί η σκέψη και γίνει προσάναμα. Μη κρυώσει το κορμί και ζητήσει φωτιά. Μη ταραχθεί η καρδιά κι ερωτευθεί ξανά…

Μη στεγνώσουν τα χείλη και πιω νερό και χαθεί η γεύση των φιλιών σου.

Άπνοια. Μη διώξει η πνοή τη μοναξιά και πάω αλλού και χαθώ.

Άπνοια γιατί θέλω να είμαι κοντά σου, να σ’ αγαπώ.

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο