Ρύζι Στον Ατμό

Courtyard_Tokyo_Ginza_Hotel-Tokio-Restaurant-20-390903

Στη Γκίνζα σ’ ένα μπαρ, τυλίγω σε χαρτάκι το καπνό

Μια μυρωδιά μ’ αγγίζει,

ρύζι στον ατμό.

Ο σεφ ακροβατεί στης φλόγας το θυμό

Κι εγώ σε περιμένω με καημό

Χιονίζει στο Τόκιο απόψε

Θολά τα τζάμια του μπαρ

Ένα μικρό καρτελάκι σ’ ένα μπουκάλι γράφει το όνομά μου

Κάβα εδώ και καιρό,

σε περιμένω, ρύζι στον ατμό.

Κάτι μου λέει με χαμόγελο ο σεφ, του απαντώ, ευχαριστώ

Βούτυρο φρέσκο που το λειώνει, άρωμα ονειρικό

Η πόρτα ανοίγει με τη φωνή του ανέμου, μες στις υπόλοιπες φωνές του κόσμου, ματιές που σε κοιτούν

Μπαίνεις στο μπαρ και οι νιφάδες του χιονιού σαν άγγελοι σ’ ακολουθούν.

Ζεστή η αγκαλιά μου, μεγάλη η χαρά μου

Με φιλάς, σε φιλώ

Ο σεφ χαϊδεύει τη φωτιά με τρόπο μαγικό

Η σάλτσα δένει όσο πρέπει κι απλώνεται στο πιάτο σαν σκίτσο σουρεαλιστικό

Μου λες σ’ αγαπώ. Χαρά, το όνειρο. Κτυπά η καρδιά μου, πόσα έχω να σου πω…

Ρύζι στον ατμό.

Άδειασε το μπουκάλι το αλκοόλ. Έμεινε κρεμασμένο το  όνομά μου σαν μια ανάμνηση θολή, σε εκείνο το μπαρ στη Γκίνζα…

Ένα χαρτονόμισμα παλιό, μια καρτποστάλ με χαρακτήρα τοπικό, και ένα σου φιλί σε αποτύπωμα  σ’ ένα χαρτί λευκό.

Ντεκόρ που περιμένει πάνω σ’ ένα καθρέπτη σε εκείνο το μπαρ στο Τόκιο

Περιμένει και μετρά τις μέρες μέχρι να γίνει ρετρό κι αιώνιο.

Μα τώρα είσαι πάλι εδώ

Τραγούδι ερωτικό, νοσταλγικό

Μου φέρνεις τη χαρά, ανάβω τα ρεσώ

Οι φλόγες τρεμοπαίζουν και οι σκιές στους τοίχους χορεύουν

Ο σεφ με τρόπο μαγικό, προβάλεται στης μνήμης το κενό

Στο σπίτι, στο καθιστικό, τυλίγω σε χαρτάκι το καπνό

Τραγούδι ερωτικό και μου φωνάζεις σ’ αγαπώ

Μου σφραγίζεις τα μάτια με τα χέρια σου να μη μπορώ να δω

Μια μυρωδιά μ’ αγγίζει, μου θυμίζει.

Ρύζι στον ατμό

Κι η σάλτσα φίλτρο ερωτικό, μαγικό δώρο, μυστικό…

Σας αφιερώνω αυτό το όμορφο ερωτικό τραγούδι με τη μοναδική γεμάτη πάθος φωνή της   Kei Unsuku

『ベサメムーチョ』 (Bésame mucho) 桂銀淑  계은숙-

«Besame Mucho» (Bésame mucho) Keiunsuku 계은숙

Advertisements

Το κουτί του Βαλεντίνου

Newton_med

Κάθε γυναίκα φτιάχνει ένα παράδεισο.

Φυτεύει όλα τα συναισθήματα, τα ποτίζει και τα καλλιεργεί.

Σχήματα και χρώματα.

Γεμιστά φοντάν με λικέρ.

Στα ψηλά δέντρα κρύβεται ο έρωτας. Η φαρέτρα του γεμάτη βέλη. Παρατηρεί τη ζωή.

Κάθε άντρας έχει μια γυναίκα. Ζει σε ένα παράδεισο.

Κανονίζει ένα γεύμα στο ποιο καλό εστιατόριο. Το χρώμα του κρασιού έχει το ίδιο χρώμα με της καρδιάς. Το ίδιο και τα χείλη.

Ο ήλιος φωτίζει το δαχτυλίδι. Χρυσός κι ασήμι.

Απαλό χαρτί η αγκαλιά, τυλίγει τα ακριβά δώρα. Τα τοποθετεί στο κουτί με προσοχή.

Στάζει λιωμένη σοκολάτα και σφραγίζει.

Ψεκάζει λίγο άρωμα στον αέρα. Περνά ενδιάμεσα και αναπνέει το παράδεισο που έκλεισε στο κουτί του Βαλεντίνο.

Τι κι αν είμαστε στην άκρη της στεριάς. Τι κι αν τα αισθήματά μας πετούν σαν γλάροι που αναπνέουν το πελαγίσιο άνεμο. Όλοι γυρνάμε να δούμε τι κρύβει αυτό το όμορφο κουτί…

Η σοκολάτα λιώνει με τη θαλπωρή της αφής… Το κουτί του Βαλεντίνο ανοίγει…

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο του «Helmut Newton»

Οι Ξιφίες Της Μεσογείου

 aiolian islands

Θα δεις τους ξιφίες να κολυμπούν γρήγορα στα ρηχά νερά κι έπειτα θα ακολουθούν τα καίκια,οι άνθρωποι με φωνές και με καμάκια. Η θάλασσα θα γεμίσει χαρούμενες φωνές. Κάπου εκεί στα στενά της Μεσσίνας…. Στο κυνήγι του ξιφία…

Ακροβατώ όρθιος στη κουπαστή της βάρκας. Το κύμα μικρό, απαλό, καθρεφτίζει τον ήλιο κι αντιφεγγίζει στη στεριά τα μηνύματα του ουρανού.

Χειμωνιάτικο γλυκό μεσημέρι, ηλιόλουστο δώρο της αλκυόνας μάνας, ξαπλώνω μες στη βάρκα να ονειρευτώ. Προτιμώ τους ελαφρούς διατοιχισμούς της  με το χάδι της θάλασσας, απ’ τις δυνατές δονήσεις της στεριάς στα νησιά του Ιονίου. Η έκρηξη στο ηφαίστειο ετοιμάζεται πέρα στη Σικελία. Δεν θέλω να καώ απ’ τη λάβα της Αίτνας, δεν θέλω να πνιγώ απ’ το καπνό.

Λύνεται η βάρκα και παρασύρεται απ το ρεύμα όπως η αίσθηση απ’ τον ύπνο. Οι ξιφίες της Μεσογειου θα με οδηγήσουν στα στενά περάσματα, εκεί που οι φωνές αντιλαλούν από τη μια στεριά στην άλλη. Εκεί που η θάλασσα δεν είναι πέλαγο ανοιχτό αλλά στολίδι που δίνει τη θέα στο ανοιχτό παράθυρο. Η θάλασσα ξέρει να αγαπά, όσο η στεριά γνωρίζει…

Θα φωνάξω ένα όνομα και θα περιμένω μιαν απάντηση. Κι εσύ θα φανείς με το λευκό απαλό μαντήλι στους ώμους να χαιρετάς. Τα χέρια να κουνάς και το χαμόγελό σου να πλέει μέχρι τη βάρκα. Διάφανη θάλασσα, διάφανο μαντήλι, διάφανη σκέψη.

Οι ξιφίες της Μεσογείου θα θυσιαστούν ακόμα μια φορά απ’ τα  θανατηφόρα καμάκια των ανθρώπων. Χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα ξίφη τους. Χωρίς να πολεμήσουν τον εχθρό. Έρωτας με κρατάει στη ξύλινη κουπαστή και με ταξιδεύει εκεί που τα νερά μπερδεύονται και τα πελάγη αλλάζουν όνομα. Ιόνιο πέλαγος απ τη μια κι ύστερα ξαφνικα το αρχιπέλαγος των αιολίδων νήσων. Αλικούντι, Φιλικούντι, Σαλίνα, Λίπαρι, Βουλκάνο…Παναρέα, Μπαζιλούτσι, Στρόμπολι…  δαντέλα  με πολύτιμα πετράδια, στης Σικελίας απλωμένη το προσκέφαλο. Με πόσα κεντήματα στου Νότου τα μπαούλα είναι προικισμένη η Μεσόγειος… διάφανος ο αέρας που αναπνέω.

Η επόμενη σελιδα στο βιβλίο θα λέει γι’ αυτούς που επιμένουν και κολυμπούν στα ρηχά νερά επιζητώντας έναν ξεχασμένο ρομαντισμό κι η λάβα του Στρόμπολι από μακριά θα χύνεται στη θάλασσα σαν δάκρυ και θα σβήνει, αφήνοντας λίγο λευκό καπνό να ανεμίζει σαν το μεταξωτό μαντήλι που σου το πήρε ο άνεμος από τη πλάτη σου.

Ηφαίστειο είναι ο έρωτας, ίσως σεισμός ,πρέπει να τον αντέξεις…

Ο χορός, ανθρώπινες σκιές της μουσικής κίνηση, και της μαγείας η χαρά.

Φρέσκο ψωμί, διάφανο το κρασί και το ψαχνό ξιφίας.

Νοσταλγικό, ερωτικό τραγούδι το «Τραγούδι του Ήλιου» 

Lucio Battisti – La Canzone del Sole

Άπνοια

images (26)

Απεικόνιση θύμησης κι επιθυμίας, η στάχτη

Σαν το χρώμα του λαδιού στο καμβά του καλιτέχνη

Πάντα η φωτιά αφήνει τη στάχτη της ανάμνησης

Τη φυσάω απαλά κι αυτή αιωρείται για λίγο και μετά ζωγραφίζει καθώς επικάθεται αργά εκεί που η βαρύτητα τη προστάζει.

Η γεύση  των φιλιών σου κατοικεί στο σφραγισμένο μου στόμα.

Φύλλο χρυσού, κόκκινο φόρεμα , στάχτη. Αιθέρια υλικά. Πλάσματα μαγικά.

Ή φωτιά θα έχω, ή στάχτη

Ή έρωτα, ή ανάμνηση

Στέγνωσε το άρωμα σ’ εκείνο το περίεργο κομψό κρυστάλλινο μπουκαλάκι…

Άπνοια

Μη διαλυθεί, με τη πνοή, η στάχτη. Μη χαθεί η ελάχιστη μυρωδιά. Μη παρασυρθεί η σκέψη και γίνει προσάναμα. Μη κρυώσει το κορμί και ζητήσει φωτιά. Μη ταραχθεί η καρδιά κι ερωτευθεί ξανά…

Μη στεγνώσουν τα χείλη και πιω νερό και χαθεί η γεύση των φιλιών σου.

Άπνοια. Μη διώξει η πνοή τη μοναξιά και πάω αλλού και χαθώ.

Άπνοια γιατί θέλω να είμαι κοντά σου, να σ’ αγαπώ.

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

Χωρίς Χειμώνες η Ζωή μου

handmade-oil-paintings-modern-palette-knife-love-of-forest-painting-3

Σ’ αγαπώ

Οι εποχές, μου είναι αδιάφορες. Δεν ζω για τα καλοκαίρια.

Σ’ αγαπώ

Τα λόγια των ποιητών, μου είναι αδιάφορα

Σ’ αγαπώ γιατί διαβάζω απ’ τη σκέψη σου όλα όσα ποτέ δεν μου είπες.

Σ’ αγαπώ

Η φλογα του έρωτά σου μοναδική ζωή, η πνοή σου δική μου ανάσα

Τα μάτια σου, ουράνιο τόξο που μου χαρίζει τα χρώματα

Δεν έχω χειμώνες στη ζωή μου.

Γι’ αυτό ζω, για να σ’ αγαπώ.

Παρακολουθείστε και το αφιέρωμα VOICES – IMANY στο τραγούδι  «You Will Never Know» 

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο.