Ρύζι Στον Ατμό

Courtyard_Tokyo_Ginza_Hotel-Tokio-Restaurant-20-390903

Στη Γκίνζα σ’ ένα μπαρ, τυλίγω σε χαρτάκι το καπνό

Μια μυρωδιά μ’ αγγίζει,

ρύζι στον ατμό.

Ο σεφ ακροβατεί στης φλόγας το θυμό

Κι εγώ σε περιμένω με καημό

Χιονίζει στο Τόκιο απόψε

Θολά τα τζάμια του μπαρ

Ένα μικρό καρτελάκι σ’ ένα μπουκάλι γράφει το όνομά μου

Κάβα εδώ και καιρό,

σε περιμένω, ρύζι στον ατμό.

Κάτι μου λέει με χαμόγελο ο σεφ, του απαντώ, ευχαριστώ

Βούτυρο φρέσκο που το λειώνει, άρωμα ονειρικό

Η πόρτα ανοίγει με τη φωνή του ανέμου, μες στις υπόλοιπες φωνές του κόσμου, ματιές που σε κοιτούν

Μπαίνεις στο μπαρ και οι νιφάδες του χιονιού σαν άγγελοι σ’ ακολουθούν.

Ζεστή η αγκαλιά μου, μεγάλη η χαρά μου

Με φιλάς, σε φιλώ

Ο σεφ χαϊδεύει τη φωτιά με τρόπο μαγικό

Η σάλτσα δένει όσο πρέπει κι απλώνεται στο πιάτο σαν σκίτσο σουρεαλιστικό

Μου λες σ’ αγαπώ. Χαρά, το όνειρο. Κτυπά η καρδιά μου, πόσα έχω να σου πω…

Ρύζι στον ατμό.

Άδειασε το μπουκάλι το αλκοόλ. Έμεινε κρεμασμένο το  όνομά μου σαν μια ανάμνηση θολή, σε εκείνο το μπαρ στη Γκίνζα…

Ένα χαρτονόμισμα παλιό, μια καρτποστάλ με χαρακτήρα τοπικό, και ένα σου φιλί σε αποτύπωμα  σ’ ένα χαρτί λευκό.

Ντεκόρ που περιμένει πάνω σ’ ένα καθρέπτη σε εκείνο το μπαρ στο Τόκιο

Περιμένει και μετρά τις μέρες μέχρι να γίνει ρετρό κι αιώνιο.

Μα τώρα είσαι πάλι εδώ

Τραγούδι ερωτικό, νοσταλγικό

Μου φέρνεις τη χαρά, ανάβω τα ρεσώ

Οι φλόγες τρεμοπαίζουν και οι σκιές στους τοίχους χορεύουν

Ο σεφ με τρόπο μαγικό, προβάλεται στης μνήμης το κενό

Στο σπίτι, στο καθιστικό, τυλίγω σε χαρτάκι το καπνό

Τραγούδι ερωτικό και μου φωνάζεις σ’ αγαπώ

Μου σφραγίζεις τα μάτια με τα χέρια σου να μη μπορώ να δω

Μια μυρωδιά μ’ αγγίζει, μου θυμίζει.

Ρύζι στον ατμό

Κι η σάλτσα φίλτρο ερωτικό, μαγικό δώρο, μυστικό…

Σας αφιερώνω αυτό το όμορφο ερωτικό τραγούδι με τη μοναδική γεμάτη πάθος φωνή της   Kei Unsuku

『ベサメムーチョ』 (Bésame mucho) 桂銀淑  계은숙-

«Besame Mucho» (Bésame mucho) Keiunsuku 계은숙

Advertisements

Είμαστε Όλοι Καλά

Κεφαλονιά

Βροντά ο ουρανός στο Ιόνιο και χάνεται πέρα στα γκρίζα σύννεφα της δύσης το τελευταίο φως της ημέρας.

Τρέμει το χώμα, τρέμει ο βράχος κτυπά δυνατά η καρδιά απ’ το φόβο.

Σεισμός.

Έπεσε η φωτογραφία του παππού στο δωμάτιο της γιαγιάς, έπεσε το ακροκέραμο απ’ τη στέγη. Ρωγμές στα σπίτια και κλάμα βουβό. Στεγνά τα μάτια μπροστά στο φόβο. Δεν έχει δάκρυα η αγωνία κι ο βράχος κατρακυλά απ’ το βουνό και χάνεται στης θάλασσας την αγκαλιά.

Σεισμός… σείστηκε ο βυθός, σείστηκαν τα παλιά ναυάγια του Ιονίου πελάγους.

Τρέμει απ’ το κρύο το παιδί, ταρακουνιέται ο δρόμος.

Ποιος θα κοιμήσει απόψε τα παιδιά, ποιος θα τους πει τα παραμύθια. Βοά το έδαφος και τρέμει πάλι τούτη η γη. Πέφτει η νύχτα βαριά και κρύα, γεμάτη από κόσμο η πλατεία κι ο ένας στον άλλο ψιθυρίζει της συμφοράς τα μετρήματα…

Μήπως χτύπησε κανείς; Μήπως σκοτώθηκε;

Όχι κανείς δεν χτύπησε. Όχι κανείς δεν σκοτώθηκε.

Είμαστε όλοι καλά.

Μόνο τα σπίτια πληγώθηκαν. Οι φωλιές των ανθρώπων.

Τύλιξε το παιδί με τη κουβέρτα να μη κρυώσει. Μεγάλη η νύχτα απόψε. Ολονύκτια η αγωνία. Κι έρχεται βροχή.

Μαγεύτηκε ο κεραυνός από την ομορφιά της θάλασσας κι έσκισε τον ουρανό και την άγγιξε. Φοβήθηκε το παιδί από την αστραπή κι από τον ήχο. Μα η αγκαλιά το ζέστανε και το ησύχασε πάλι.

Μαγεύτηκε το σύννεφο από την ομορφιά των νησιών με τις δαντελωτές ακτές κι έσταξε κρύα βροχή να πιει και να χορτάσει η γη. Ανατρίχιασε η σάρκα απ’ τη δροσιά, πού ζεστασιά στο δρόμο;  Η φυλλωσιά αγκαλιά…

Ζήλεψε ο εγκέλαδος από την ιστορία του τόπου και βόγκηξε από τα έγκατα της γής μετά από χρόνια, λες κι ήθελε να βγει στη στεριά να δει τι κάνουν οι άνθρωποι, τι κάνουν οι θεοί και οι ημίθεοι. Ζήλεψε τις ζωές των θνητών και επέστρεψε,  με το νου, σαν τον Οδυσσέα για ν’ αντικρύσει την Ιθάκη.

Και ένοιωσαν τα νησιά τον ερχομό του… Κεφαλονιά και Ζάκυνθος και Ιθάκη. Τρέμει το χώμα, τρέμει η γη. Αγωνιά η θάλασσα και ηρεμεί από φόβο, νύχτα σκοτεινή. Θολό το φεγγάρι, κρύβεται στα σύννεφα, τρέμει η γυναίκα, μια αγκαλιά ο άντρας για να ζεστάνει το τρόμο.

Μια ευχή. Ζεστό φιλί.

Άνθρωποι δυνατοί που ζήτε σε νησί….  Ο ήλιος αύριο θ’ ανατείλει… μέλι στα χείλη… κι η γη πάλι θα ησυχάσει … χέρια γεμάτα από πηλό ….

Και ο πηλός κάθε ρωγμή θα τη σκεπάσει…

Θυμάρι θα ‘ναι στο βουνό, και γιασεμί στο κήπο και το παιδί ξανά μες στο σχολειό θα μελετά το μύθο…

Δεν έχει αγάπη ο εγκέλαδος που θα τον περιμένει. Δεν έχει ταίρι. Μόνος, εργένης γίγαντας στης γης τα έγκατα θα πάει να κρυφτεί… να περιμένει. Στης μάνας του την αγκαλιά να αργοπεθαίνει. Κυνηγημένος και καταπλακωμένος από τις επιθυμίες των θεών, της Αθηνάς το τέθριππο άρμα… του Δία το κεραυνό και του Ποσειδώνα τη τρίαινα.

Οι γίγαντες πεθαίνουν…. Στης γης την αγκαλιά το κλάμα…

Βόλτα θα κάνω στο βουνό να μάσω κουκουνάρια θα βλέπω στο Ιόνιο που θα περνούν καράβια.

Κι όταν πεινάσω απ’ την πολύωρη εκδρομή θα κατεβώ στη πόλη, θα έχω θέα τη θάλασσα το ωραίο Αργοστόλι.

Θα γεύομαι τα νόστιμα του Ιονίου τα ψάρια

Τάμα θα κάνω σε άγιο ολόκληρη λαμπάδα

Χαρούμενος θα κολυμπώ στη παραλία Ξι, αν θες έλα  κι εσύ

Και στο Ληξούρι, κερνώ εγώ, ότι κι αν φας ότι κι αν πιεις.

Άφησα το όνειρο γιαλό, το σκάφος στο καρνάγιο

Μα θέλω να ‘ρθω να σε δω στο γραφικό Φισκάρδο

Κι αν αγαπάς πραγματικά κι ο έρωτας προστάζει

Φιλί, βαρκάδα κι αγκαλιά, στη λίμνη Μελισσάνη, εκεί που ο θόλος στάζει…

Μυστήρια ζωή…

Μυστήρια Κεφαλονιά, του Ιονίου κόρη

Με μάγεψες σαν ναυτικό που στέκεται στη πλώρη

Λούζεσαι στ’ αλμυρά νερά, ξεβγάζεσαι στις λίμνες

Άλμπουμ ολόκληρης ζωής το γέμισα με μνήμες…

Πίνω κρασί και χαίρομαι, τσουγκράω το ποτήρι

Της προσευχής θυμίαμα καίω στο θυμιατήρι

Μου λες αστεία και γελώ μα η γης τρέμει ακόμα

Δεν είναι τρίξιμο σεισμού. Πίνω και είμαι λιώμα

Είναι τα βήματα χορού. Χτυπούν πάνω στο χώμα

Καντάδα θέλω να σου πω, με της αυγής το στόμα

Νάναι ξημέρωμα καλό που θα σε βρει στο στρώμα

Να πάρει το όνειρο αυτό, ποτέ να μη ξανάρθει

Να το πετάξει μακριά, πέρα στ’ ακροθαλάσσι.

Μηπως  χτύπησε κανείς; Μη σκοτώθηκε;

Όχι κανείς δεν χτύπησε…. Όχι κανείς δεν σκοτώθηκε …

Είμαστε όλοι καλά.

Η Πηγή Των Δακρύων

 

butterfly-rainbow

Κοιτάζοντας για λίγο …δίπλα από τη ζωή…

Τα διαστημόπλοια φαίνονται σαν περίεργα φώτα στον ουρανό

Ποιος να σε πιστέψει Μαρία. Ποιος να μιλήσει γι’ αυτά.

Χαμογελάς στη γιορτή, με το τραγούδι των γενεθλίων σου

Εισπράττεις ευχές, τις αγκαλιές και τα φιλιά των φίλων σου

και τα αντίο μετά…

Ποιος θα καταλάβει γιατί τα δάκρυα κυλούν στα μήλα των παρειών σου

Όλοι θα λένε είναι της χαράς. Ποιος να πιστέψει πως θα γίνεις άγγελος στα εικοσιένα…

Ξέρω που πας Μαρία. Είδα τα περίεργα φώτα στον ουρανό.

Ξέρω γιατί τα δάκρυα κυλούν γιατί κλαίω κι εγώ.

Ξέρω που φεύγεις για να πας. Θα γίνεις ένα φως ουράνιο από αυτά

Που τους λέμε τις νύχτες τα δικά μας μυστικά.

Θα είσαι ένας άγγελος ντυμένος στα λευκά,

μια νύφη όμορφη λουλούδια θα κρατάς.

Ποιος γάμος θα ‘ναι αυτός  μακριά απ’ της γης τη ζεστασιά

ποια ραντεβού,σε ποια εκκλησιά.

Εκεί που παίζουν τα παιδιά.

Φαντασία το πέταγμα της πεταλούδας. Με άγγιξε μαγευτικά. Ύστερα κρύφτηκε στο δάσος. Δεν τη ξαναείδα. Μα άφησε τη μαγική της σκόνη απ’ τα πολύχρωμα φτερά της πάνω μου. κι αυτή εισχώρησε στο δέρμα μου και αναμείχθηκε με αυτό που δεν γνώριζα τόσο καιρό απ’ τον εαυτό μου… τη πηγή των δακρύων.

Είδα τα διαστημόπλοια στον ουρανό. Πόσο θα ήθελα να μιλάγαμε, ατέλειωτες ώρες μαζί Μαρία για αυτά. Μα εσύ βιάστηκες να φύγεις ταξίδι, να κρυφτείς σαν πεταλούδα μέσα στο παράδεισο,  πριν από τα δικά μου γενέθλια…

Σε ποιόν να μιλήσω για τα διαστημόπλοια…. Μαρία… Ποιος θα με πιστέψει.

Ποιος να ξέρει γιατί κυλούν τα δάκρυα, πραγματικά….

Τώρα δεν θα τραγουδάμε μαζί το τραγούδι σου. Οι άγγελοι δεν τρομάζουν τις νύχτες…. Πετούν σαν τις πολύχρωμες πεταλούδες μέσα στο παράδεισο…

Κι εγώ θα τρέχω με το σκοπό της σκέψης για να προλάβω κάτι που έρχεται για να σε πάρει… μέσα από το νου μου….

 

Απολαύστε το τραγούδι του κορυφαίου Ροκ Συγκροτήματος 3 Doors Down – It’s Not My Time

Ένα Βιβλίο Δώρο

Book

Ένα όνομα.Λίγα λόγια για σένα στο πίσω εξώφυλλο. Μια μικρή φωτογραφία και ένα χαμόγελο.Άγνωστε συγγραφέα…

 

Επαναπροσδιορισμός του σκεπτικού. Ένα άλλο ταξίδι.

Η αναρίχηση στον υγρό βράχο με σκοπό το περισσότερο φως.

Εργασία κουραστική όλες αυτές οι αέρινες πατημασιές, φορτωμένος με τα σχέδια του μέλλοντος.

Σε ένα σχοινί κρέμασα την επιθυμία και σε ένα καρφί πιο ψηλά έβαλα το στόχο. Γραμμένο βιβλίο για διάβασμα, ένα ταξίδι σε άγνωστα μέρη. Τελικά πόσα μέρη δεν γνωρίζω. Μια ζωή δεν φτάνει να διαβάσω τόσα βιβλία.

Σε σκέφτομαι μέσα από τις σελίδες που έγραψες. Κάθε κτύπος των δακτύλων σου πάνω στο πληκτρολόγιο, ο ήχος του μεταφορικού μέσου που ταξιδεύω. Μοιάζει με τον ήχο του τρένου που κυλά γρήγορα πάνω στις σιδερένιες ράγες. Κι όταν φτάνω στο μυστήριο γίνεται ήχος από ένα υποβρύχιο κι έπειτα πάλι ήχος από μια πτήση με ένα ελικοφόρο αεροπλάνο πάνω από τα σύννεφα.

Όπου θέλεις εσύ με στέλνεις με τη συναρμολόγηση των γραμμάτων σου. Κι όποτε θέλεις με ρίχνεις μέσα στον βαθύτερο εαυτό μου να ψάχνω σαν σε άγνωστη αποθήκη να βρω κάτι που ξέχασα μες στη βιασύνη μου για να διασχίσω το δρόμο. Εκεί ίσως συναντήσω τον εαυτό μου.

Τεράστια πόλη. Μια φωτογραφία στο εξώφυλλο φτάνει που τη ξεθωριάζει ο ήλιος καθώς τη καίει στο πεζούλι του παραθύρου με τη τραβηγμένη κουρτίνα που άφησα το βιβλίο να με περιμένει μέχρι το γυρισμό μου στο σπίτι. Απλωμένες οι σκέψεις μου στη ταράτσα, στεγνώνουν στο δυνατό φύσημα του ανέμου, μα πάντα μένει πάνω τους το άρωμά μου, σαν αυτό που η πλύση προσδίδει στα ρούχα. Ωραία η θέα των νωπών σκέψεων. Πόσο ψηλά βρίσκονται αυτές οι σκέψεις; Στη σκεπή, εκεί που συχνάζω…

Το βιβλιοπωλείο στη κεντρική λεωφόρο άνοιξε. Τα εισιτήρια είναι διαθέσιμα για τις κρουαζιέρες της φαντασίας. Χιόνι καλύπτει το αεροδρόμιο. Η θύελλα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, μα πίσω από το τζάμι, στη ζεστή ατμόσφαιρα του δωματίου, οι πτήσεις εκτελούνται κανονικά. Καμιά θύελλα δεν μπορεί να τις ακυρώσει. Τα τρένα σφυρίζουν στους σταθμούς και τα πλοία απομακρύνονται αργά απ’ τα λιμάνια  και χάνονται στην ομίχλη που αγγίζει τη θάλασσα.

Που θα με πας σήμερα. Στη μέση του ωκεανού, ο ορίζοντας κύκλος… Αφήνομαι να με ταξιδέψεις κι ας μη με γνωρίζεις. Χωρίς ζώνη ασφαλείας, χωρίς οδηγίες, με ρίσκο προορισμό. Αυτά τα ταξίδια, είναι αυτά που μου αρέσουν πραγματικά. Πόσοι αναγνώστες σε κρατούν στα χέρια αυτή τη στιγμή και πού;

Σε διαβάζω.

Ένα βιβλίο δώρο μπορεί να είναι ένα ταξίδι μαγευτικό. Τώρα σε γνωρίζω. Ξέρω που με ταξίδεψες. Ξέρω πως με μάγεψες…

Χωρίς Όρια

 Happy-New-Year-2014-Meter-effects

Οι ώρες περνούν. Ο χρόνος αν και γερασμένος τρέχει να φτάσει στο τέλος του να πάει και να αράξει και να ξεκουραστεί λαχανιασμένος να περάσει στα παλιά, σε όσα μέσα από τις θύμησες θα ψάχνουμε να βρούμε και να μιλήσουμε μες στις παρέες μας, αναζητώντας κάτι απ’ τα καλά ή τα άσχημα που ζήσαμε στο πέρασμά του.

Εμείς δεν θα ξεκουραστούμε. Θα συνεχίσουμε να τρέχουμε στο ρυθμό της ζωής. Θα πάρουμε μια νέα βαθειά ανάσα, θα πούμε και μια ευχή για τον «Καινούργιο Χρόνο» που θα πιστεύουμε πως θ’ ακουστεί εκεί που πρέπει και με μαγικό τρόπο θα γίνει πραγματικότητα…  να ερωτευτούμε έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε για χίλια χρόνια. Ο έρωτας έχει άλλα όρια…

Γέρε χρόνε, αυστηρά τα όρια στα βήματά σου. Δεν έχεις περιθώρια να ξαποστάσεις για λίγο κι έπειτα να τρέξεις ξανά φτάνοντας στο τέρμα σου. Όχι, οι ώρες σου, τα λεπτά σου, τα δευτερόλεπτα, είναι σημεία που πατάς. Εκεί που περπατάς. Είναι όρια.

Σήμερα κοιτάω συνέχεια το ρολόι. Τα όρια του χρόνου μου φέρνουν άγχος. Πιστεύω να προλάβω να κάνω όσα δε πρόλαβα να κάνω χθες. Παντού παιχνίδια και γλυκά. Δώρα πολλά. Μα πάντα κάτι θα ξεχάσω κι έπειτα ποιος ξέρει πότε θα φτάσω… Δεν έχω τη βοήθεια του Άγιου Βασίλη. Ίσως να πήγε φέτος σε ποιο ζεστά μέρη. Γέρασε κι αυτός και δεν αντέχει το κρύο.

Η συνάντηση. Γιορτή ανάμεσα στα φωτάκια του στολισμένου δέντρου. Χρυσά μανικετόκουμπα, λευκό πουκάμισο και το κοστούμι καλά σιδερωμένο. Παπούτσια γυαλισμένα, καθρεφτίζουν τις λάμψεις του χώρου. Και η χαρά στολίζει τα πρόσωπα με χαμόγελα. Κι εσύ λάμπεις σαν ένα αστέρι φωτεινό. Καινούργιο φόρεμα, καινούργια παπούτσια. Χρυσό δαχτυλίδι , κόσμημα με πολύτιμους λίθους στο λαιμό κι ίδιο βραχιόλι στο χέρι. Τιμή για το αντίο και το καλωσόρισες των χρόνων της ζωής μας. Τιμή! Τιμή για όσα αγαπήσαμε κι όσα θα αγαπήσουμε… Τιμή για όσα μας ταιριάζουν…

Ο ήχος των ποτηριών της σαμπάνιας. Σ’ αγαπώ. Αυτό το δυνατό, το πολύ, το χωρίς όρια…

Καημένε Χρόνε. Τι φταις εσύ αν κάτι ίσως δεν πήγε καλά στο πέρασμά σου. Εσύ, έτρεχες κανονικά στα όριά σου. Σημάδια χαράς περάσανε και φύγανε, μικρά κομάτια ευτυχίας που τα θυμάμαι… σαν τα στολίδια, σαν τα δώρα που δεν ξεχνιούνται ποτέ… εκείνα που πήρα που χάρησα,πέρσυ στην υποδοχή σου…

Τα παιδιά τραγουδάνε «φεύγει ο παλιός ο χρόνος». Πάντα θα υπάρχουν παιδιά που θα τραγουδάνε αυτό το αντίο… Χαρούμενα παιδιά που θα χαιρετούν αυτόν που τα έκανε κατά ένα χρόνο μεγαλύτερα… Όρια. Στη παιδική ζωή μας…

Κι όσα είναι πολύ μικρά ακόμα και δεν μιλάνε… του χρόνου κι αυτά θα τραγουδάνε.

Φυσαλίδες ανεβείτε από τα ποτήρια μας, γίνετε πολύχρωμα γιορτινά μπαλόνια, γίνετε ευχές, πετάξτε στο στερέωμα  χωρίς όρια.Χρόνια Πολλά! Χρόνια Αγνά, Παιδικά! Χρόνια Χαράς! Χρόνια Υγείας κι Ευτυχίας! Χρόνια Αγάπης! Χρόνια Σημαντικά κι Ελπιδοφόρα! Χρόνια Ερωτικά!

Χρόνια Αξέχαστα!

Ένα αντίο στο «Χρόνο» που φεύγει!

Μια μεγάλη αγκαλιά για το Καινούργιο Χρόνο! 

Christina Perri – A Thousand Years [Official Music Video]