Ο Ταραμάς Βρώμισε

 

hit-him-hard

Μύγες πολλές μαζεύτηκαν στο χώρο

Δεν έχω αεροζόλ να τις εξολοθρεύσω

Άλλωστε δεν το επιτρέπει ο ηθικός κανόνας

Ο ταραμάς πάει, βρώμισε

«Πρέπει να αναλογιστώ το κόστος της αδράνειας»

Οι οικονομίες Βοηθούν στη πώληση των περιοδικών και των όπλων

Ποιος ενδιαφέρεται για τη σόδα;

δημιουργούν ακίνδυνα όπλα που σκοτώνουν με χάρη,

απαλά σαν χάδι

Δεν ξέρω που πουλάνε ομπρέλες για πάτριοτ

Όχι αεροζόλ όχι χημικά

Σκοτώνω τις μύγες με το περιοδικό….Μυγοσκοτώστρα

Οι άνθρωποι βλέπουν καλύτερα από τις μύγες

Φωτιά ή πάγο; Διάλεξε…

Γιατί θα σε σκοτώσω σίγουρα….

Ποιός σου είπε πως δεν είσαι μύγα.

Αχ … Πόσο θα ήθελα να μου απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης!!!

Ας το αντίο σ’ένα ποίημα

images (21)

«Σσσς…. Μη το λες. Ας το κρυμμένο σ’ ένα ποίημα…»

Αντίο

Το άκουσες. Το άκουσα.

Πόνος στη λέξη και στο νόημα

Σκληρή σαν βέλος που πέφτει ξαφνικά και χώνεται στη σάρκα, η λέξη…

Δεν βγαίνει εύκολα το καρφωμένο βέλος… και η πληγή μεγάλη

Αντίο, πόσο απόκοσμη σκέψη

Φεύγει το τρένο, φεύγει το πλοίο, μια κουκίδα το αεροπλάνο στον ουρανό,

μια τσάντα στα χέρια κι απομακρύνεσαι… ο ήχος από τη πόρτα του αυτοκινήτου που κλείνει και πας…. Χάνεσαι μ’ ένα φλας… στη πρώτη στροφή του δρόμου.

Αναστεναγμός όσο η απόσταση…

Αντίο πόσα ερωτηματικά αφήνει στο νου.

Αντίο πόσο πικρή γεύση, πόσο αναγκαία…

Αντίο σαν γραμματόσημο καλά κολλημένο στο γράμμα της ζωής…

Δεν λέει να ξεκολήσει…

Αντίο σαν κακό φυλαχτό… φυλαγμένο…

Αντίο.Ένα μεταξωτό μαντήλι που δεν πρόλαβες να το κουνήσεις ποτέ… νωπό από τα δάκρυα της σιωπής σου.

Αντίο ξερό, κοφτό σαν από μαχαίρι χωρίς ξημέρωμα κι ελπίδα…

Λίγα ξεραμένα πέταλα από κόκκινα τριαντάφυλλα στο κουτί με τα γράμματα…

Αντίο. Αναπόφευκτο δηλητήριο.

Αντίο.

Dimitris Manousakis– Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο