Σύνδεσμός

Άσε με να περπατήσω καρκίνε μου

(γιατί είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η αγάπη θεραπεύει)

Βαρύς αισθάνομαι

με πόνους το κορμί μου, τα πόδια μου δεν με κρατούν.mcx-cancer-2-mdn

Κοιτώ απ’ το παράθυρο τα παιδιά.

Κοιτώ τις γυναίκες που έρχονται στα σπίτια με φρούτα

Φυσάω με λιγοστή πνοή τις τρίχες που πέφτουν απ’ το κεφάλι μου κι αυτές χάνονται όπως η σύσταση της ζωής μου αραιώνει…

Πόσο όμορφα είναι τα δέντρα στα πεζοδρόμια…

Πόσο ωραία χρώματα έχουν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα…

Κι εσύ με κρατάς με τους πόνους στο σπίτι….πεισματικά…

Με κρατάς να βλέπω όλα αυτά τα ωραία…από το παράθυρο…

Άσε με καρκίνε μου να περπατήσω. Μη με πονάς…

Άσε με να βγω μια βόλτα στο δρόμο. Θα σε πάρω μαζί μου…

Κι εγώ σου υπόσχομαι πως δεν θα ξαναπάρω,

εκείνο το φάρμακο…. που σε σκοτώνει.

Σ’ αυτό το λίγο της ζωής που έμεινε για μένα ακόμα

Εσένα σκέφτομαι κι ανησυχώ,

Δεν πρόκειται εγώ, να γίνω ένας φονιάς…

Θα ζήσω όσο περισσότερο μπορώ….

Να μη πεθάνεις… συντροφιά μου σ’ αγαπώ….

Το ήξερα πως με αγαπάς κι εσύ….

Να τώρα μπορώ…

και στέκομαι και προχωρώ…

Πάμε μια βόλτα έξω και θα σου δείξω πράγματα πολλά.

Μη βιάζεσαι….Περίμενε…να πάρω τα κλειδιά….