Ο κήπος των Εσπερίδων

Tenerife-Canary-Islands

Ήπια κρασί να ξεμεθύσω από την ανία της εποχής.

Σελιδοδείκτης στο μύθο η επιθυμία μου για ταξίδι

Θέλω να βρεθώ εκεί που αγγίζονται οι κόσμοι.

Να περπατήσω στην άμμο κι η θάλασσα να μου μαζεύει τα βήματα κάτω από τα πόδια μου.

Θέλω να δω τον άνεμο να παιδεύει τη θάλασσα, να δω τη θάλασσα να φλερτάρει το βράχο.

Θέλω να δω τη λάβα να σταματά στη προσευχή, εκεί στη πόρτα μιας εκκλησιάς.

Θέλω να νιώσω τις δονήσεις στο χώμα και τους βρυχηθμούς του ηφαίστειου.

Θέλω να καταλάβω γιατί είμαι άνθρωπος και ζω. Θέλω να περπατήσω στο Κήπο των

Εσπερίδων.

Με άκουσε ο Ηρόδοτος και μου έδειξε πόσο μακρυά πρέπει να πάω. Θα ταξιδέψεις με τον ήλιο μου είπε. Κι αυτός θα σε αφήσει πριν πέσει στα νερά του ωκεανού να κοιμηθεί…

Ήπια κι άλλο κρασί για να γευτώ τη χαρά που φέρνει το ξεκίνημα του ταξιδιού. Κι έφυγα…

Τενερίφη αιώνια άνοιξη! Σάντα Κρουζ ανοχύρωτη πόλη! Χωρίς κάστρα και πολεμίστρες, χωρίς πειρατές.

Θέλω η βροχή να πέσει πάνω μου απ’ τα σύννεφα που σπρώχνει ο άνεμος του ατλαντικού να πιω νερό από αυτό που η βλάστηση πίνει… Να δω το άνθος του κάκτου να λέει ευχαριστώ στον ήλιο… μια μέρα μόνο…

Φουέρτε Βεντουρα ! Λας Πάλμας ! λιμάνια με καημούς και έρωτες ναυτικούς των αποστάσεων, προσωρινούς, όμως αξέχαστους. Συλλογές φυλακτών…

Λανθαρότε! Καμμένη γη. Στεγνή σαν από τη δίψα της διαδρομής. Ξαπλώνω στους αμπελώνες σου και γεύομαι την υγρασία των αγκαλιών σου. Χορταίνω τη δίψα μου με το άρωμα των σταφυλιών σου. Τόσες αγκαλιές η μια δίπλα στην άλλη…

6 (1)

Πέφτω στα γόνατα και προσκυνώ πάνω στο χαμηλό σκαλί της Μάρτσα Μπλάνκα. Εκεί που η ρέουσα λάβα φοβήθηκε το κλάμα των ανθρώπων και σταμάτησε.

Πίνω κρασί και γελώ, φτερνίζομαι καθώς ανασαίνω την ηφαιστιακή σκόνη. Ποιος να με σκέπτεται άραγε;

Τενερίφη! Αιώνια άνοιξη!

Κι ο ήλιος με άφησε στο Κήπο των Εσπερίδων, έτσι ακριβώς όπως ο Ηρόδοτος μου είπε, με λόγια απλά.

lanzarote__wallpaper

Dimitris Manousakis –Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο.

Advertisements

Σύνδεσμός

VANVIKAN                                                                       Χειμώνας μέρος 1ο 

 Έπεσα για ύπνο το βράδυ νωρίς, αφού πρώτα έριξα μια ματιά στο weather nor για να βεβαιωθώ για τον αυριανό καιρό. Συννεφιά, 18 βαθμούς κάτω από το μηδέν σχεδόν σε όλη τη Νορβηγία, και χιονοθύελλες. Θα σηκωνόμουνα νωρίς το πρωΐ και θα έφευγα για το Vanvikan. Θα πήγαινα με το Ι.Χ., ένα  nissan που μου είχε παραχωρήσει το ναυπηγείο για τις μετακινήσεις μου.Θα έπαιρνα τους επιθεωρητές που η άφιξή τους στο λιμάνι της πόλης με το ταχύπλοο της γραμμής από το Trondheim, υπολογιζόταν στις 10.Απόψε θα έμεναν στο Bergen, bergen1στη πόλη των φιόρδς, τη πόλη με τα στραβά σπίτια και το πρωΐ, πολύ νωρίς θα πέταγαν για το Trondheim. Στο αεροδρόμιο θα τους παραλάμβανε ο Έρικ ο πράκτορας και θα τους πήγαινε κατευθείαν στο λιμάνι γιατί ήθελαν να προλάβουν το πρωϊνό δρομολόγιο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΤο επόμενο δρομολόγιο ήταν στις 12 το μεσημέρι….

Έριξα δύο κούτσουρα στη μαντεμένια ξυλόσομπα της κρεβατοκάμαρας, ρύθμισα το ξυπνητήρι για να είμαι σίγουρος ότι θα ξύπναγα στην ώρα μου, ξάπλωσα, σκεπάστηκα με το αφράτο πουπουλένιο πάπλωμα και μέσα από τη ζεστασιά μου, ταξίδεψα μυστηριακά στο βιβλίο «Το Κορίτσι με το τατουάζ» του Στιγκ Λάρσον.

Η Αλήθεια είναι ότι κάθε βράδυ που διάβαζα αυτό το βιβλίο εδώ και τρεις νύχτες, αισθανόμουνα κάπως άβολα στο δυόροφο μοναχικό ξύλινο σπίτι που έμενα, και παρόλο που η περιοχή γύρω από το Fosen, ήταν ήσυχη, σας ομολογώ ότι με τον παραμικρό θόρυβο που άκουγα είτε απέξω, είτε μέσα στο σπίτι,  ένα ρίγος φόβου, σαν αυτό που αισθανόμασταν τότε που είμαστε μικρά παιδιά, διαπερνούσε το κορμί μου και με έκανε να το κλείνω και να το παρατάω πάνω στο κομοδίνο, κλείνοντας μέσα του κάθε μυστηριακή αίσθηση.

Συνηθως τα θρίλερ μου αρέσει να τα διαβάζω όταν πίσω από τη πλάτη μου βρίσκεται η Λένα ξαπλωμένη και καθώς κοιμάται, η ανάσα της με ζεσταίνει ρυθμικά. Κι όταν αυτή αλλάζει πλευρό τότε κι εγώ παρατάω το διάβασμα, γυρίζω την αγγαλιάζω και κοιμόμαστε έτσι μέχρι το πρωΐ.

Μα τώρα είμαι μόνος, για έξι ολόκληρους μήνες ακόμα, θα εργάζομαι στα ναυπηγεία του Fosen ετοιμάζοντας τους κώδικες ασφαλούς διαχείρισης και ασφάλειας σε ένα καινούργιο πλοίο που ναυπηγείται για τα συμφέροντα μιας ελληνικής ναυτιλιακής εταιρείας. Γι αυτό έρχονται οι επιθεωρητές. Ένας του ελληνικού νηογνώμονα, ένας της επιθεώρησης εμπορικών πλοίων και ένας της εταιρείας. Θα ελέγξουν ο καθένας ξεχωριστά στο τομέα του, θα γράψουν τις αναφορές τους και θα φύγουν, κλείνοντας και πάλι ραντευού στο ίδιο μέρος μετά από ένα μήνα.

Ξύπνησα νωρίς. Πριν το ξυπνητήρι χτυπήσει 6, πριν το πηχτό σκοτάδι δυαλυθεί από τις πλάγιες αμυδρές αχτίνες του νορβηγικού ήλιου.   Κοίταξα έξω από το παράθυρο της σοφίτας, της κρεβατοκάμαράς μου και στο φως μιας λάμπας του δρόμου, φαινόταν το πυκνό χιόνι που έπεφτε αθόρυβα και σκέπαζε τα πάντα ελαφρά ελαφρά για να προστατέψει και να ζεστάνει τη λιγοστή ζωή που κατάφερε και σώθηκε μες στο βαρύ φετεινό χειμώνα.  Έριξα δυό κούτσουρα στη σόμπα, κατέβηκα στο κάτω πάτωμα έβαλα και στις άλλες τρεις σόμπες από ένα κούτσουρο, άναψα το φως στη κουζίνα, πήρα από το ψυγείο δυό αυγά και ετοίμασα το πρωϊνό μου. Σε λίγο απολάμβανα δυό καλοτηγανισμένα αβγά με μπέϊκον και τοσταρισμένο ψωμί αλειμμένο με φρεσκο πατέ ρεβυθιού που το είχα φτιάξει χθες με μπόλικο σκόρδο και λεμόνι. Έβρασα λίγο γάλα και το έριξα μέσα στον αρωματικό καφέ και καθισα να τον απολαύσω χαζεύοντας από τη τζαμαρία της κουζίνας το χιόνι που έπεφτε ασταμάτητα. Κάποια στιγμή πήγα στον υπολογιστή και διάλεξα ένα ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό στο διαδίκτυο με ζωντανή μουσική. Άκουγα όλα τα τραγούδια με χαρά. Μια χαρά που κάθε πρωί, έκανε παρέα με τη νοσταλγία μου. Τη νοσταλγία μου για όλα αυτά που είχα αφήσει χιλιάδες μιλια μακριά.Ξημέρωσε, έριξα ένα μπουφάν πάνω μου και πήγα στο γκαράζ.

DSC_0132small Μπήκα στο αυτοκίνητο που ήταν στο υπόστεγο,έβαλα μπροστά τη μηχανή, την άφησα να δουλεύει στο ρελαντί και βγήκα να καθαρίσω τα τζάμια από το πάγο. Έξυνα με μια σιδερένια ξύστρα που ήταν στερεωμένη πάνω σε ένα κοντό κοντάρι, με αρκετή δύναμη και κάπου κάπου χτυπούσα κάθετα για να σπάσω τις χοντρές φλούδες του πάγου που είχαν καλύψει τα τζάμια του αυτοκινήτου. Με δυσκολία κατόρθωσα να καθαρίσω τα πολλά, έπειτα έσπασα και τους πάγους που κρεμόντουσαν σαν σταλακτήτες στους προφυλακτήρες μπρος και πίσω, που φτάνανε μέχρι το παγωμένο στρωμένο από χιόνι δρόμο και είχανε γίνει ένα με αυτό. Κάθε φορά που κάνω αυτή τη δουλειά θυμάμαι τι έπαθα τη πρώτη μέρα που ήρθα εδώ με το αυτοκίνητο…Παρκάρισα και κλείδωσα τις πόρτες από συνήθεια παρόλο που μου το είπαν στο Ναυπηγείο να μη το κλειδώσω…το επόμενο πρωϊ δεν άνοιγαν οι πόρτες. Είχαν παγώσει οι κλειδαριές και πήγα με τα πόδια στα Ναυπηγεία. Ούτε τις πόρτες των σπιτιών δεν κλειδώνουνε εδώ. Όλα ανοικτά….όλα ανοιχτά φωνάζω κάθε φορά που φτάνω στο σπίτι για να μη κάνω καμία κίνηση από συνήθεια.

Ένα εκχιονιστικό όχημα πέρασε με ταχύτητα και καθάρισε, το δρόμο μπροστά από το σπίτι, πετώντας  το αφράτο χιόνι δεξιά και αριστερά  αφήνοντας πίσω του ένα δρόμο παγωμένο τέλειο για πατινάζ.

Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβγαλα τα γάντια, έκανα όπισθεν μέχρι το δρόμο και έφυγα για το Vanvikan. Πέρασα από τη Rissa τη πιο κοντινή στο Fosen, παραθαλάσσια πόλη, έβαλα βενζίνη στο γωνιακό βενζινάδικο και συνέχισα το δρόμο μου.

Ο πάγος σε όλη την επιφάνεια του δρόμου ήταν συμπαγής, σκληρός και στις άκρες υπερυψωμένος ,ανακατωμένος με κρυσταλιασμένο χιόνι. Ο θόρυβος από τα καρφιά των λάστιχων που γατζώνανε πάνω στο πάγο ήταν έντονος και ειδικά στις στροφές ακόμα πιο δυνατός, σου έδινε την εντύπωση ότι γινόταν μια συνεχής μάχη με σπαθιά που έτριζαν αγγίζοντας το ένα τη κόψη  του άλλου, αφήνοντας δυνατούς συριγμούς σαν τις κραυγές των άγριων ζώων που παλεύουν για να κατασπαράξει το ένα το άλλο και συγχρόνως  ηχητικά μελωδικούς μικρότερους σε ένταση, μεταλλικούς καμπανισμούς.Πόσο μου έρεσε να οδηγώ στους παγωμένους αλπικούς δρόμους της Νορβηγίας.Πόσο μου άρεσε να33842697

βλέπω γύρω μου τα χιονισμένα και παγωμένα αλπικά τοπία. Εκείνο που με ευχαριστούσε περισσότερο ήταν ότι και αύριο και μεθαύριο και για πολύ καιρό ακόμα, μήνες ολόκληρους ο καιρός θα ήταν έτσι και το τοπίο θα ήτανε χειμωνιάτικο. Ο Οκτώβριος τελείωνε σε λίγες μέρες και τα χιόνια θα κρατούσαν μέχρι το τέλος του Απρίλη…

Η κίνηση στο δρόμο ήταν λιγοστή.DSC_0030small Έκανα μια προσπέραση ενός φορτηγού και συνέχισα την ανάβαση προς το υψηλότερο μέρος του βουνου που ήταν όλο στροφές. Δεξιά και αριστερά πέρα από τα δάση υπήρχαν σε κάποια ξέφωτα όμορφα ξύλινα αλπικά σπίτια που κάπνιζαν από τις καμινάδες και  πρόσδιδαν στην ατμόσφαιρα, με τα φωτάκια τους και τις όμορφες πίσω από τα τζάμια κουρτίνες τους, τη ζωή, τις οικογένειες, τα παιδιά, τη χαρά….

Πέρασα και το ψηλότερο μέρος του βουνού από πού περνούσε ο δρόμος και άρχισα να κατηφοριζω μέσα στο κατάλευκο από το χιόνι τοπίο.Σταδιακά ήταν τόσο έντονη η χιονοθύελλα που δυσκολευόμουνα πολύ να βλέπω το δρόμο. Όλα μου φαινόντουσαν ένα χρώμα και δεν ξεχώριζα καθόλου τα σημάδια του δρόμου.

Έστριψα από το πίσω μέρος του βουνού και ξαφνικά τυφλώθηκα από τον ήλιο που έπεφτε μπροστά στα μάτια μου. Σ’ αυτό το σημείο ο ουρανός ήταν καθαρός. Όλα τα συννεφα τα κράταγε η κορυφή του βουνού και ακριβώς από πίσω ήταν άλλος καιρός. Τα πάντα χιονισμένα παγωμένα αλλά φωτεινά και λαμπερα. Αμέσως έφτιαξε ακόμα περισσότερο η διάθεσή μου, κι έβαλα το ραδιόφωνο στα FM,προσπαθώντας να συντονιστώ  στο τοπικό σταθμό του Vanvikan. Ένας dj έκανε αφιερώσεις, μιλούσε με κατοίκους της ευρύτερης περιοχής και έπαιζε εκλεκτή μουσική, προσθέτοντας συντροφιά στη μοναξιά των ανθρώπων.

Σε λίγο βρισκόμουν στη μεγάλη ίσια κατηφόρα, μετά από μια μεγάλη αριστερή στροφή του δρόμου, που οδηγούσε στο Vanvikan. Τώρα η παραθαλάσσια αμφιθεατρική πόλη φάνταζε με τα αραιά σπίτια της εδώ κι εκεί, από ψηλά καθώς κατηφόριζα με το αυτοκίνητο, καλυμένη με το αστραφτερό κατάλευκο χιόνι, ενώ από μακριά έβλεπα το ταχύπλοο σκάφος που ερχόταν από απέναντι από  το σκοτεινό νεφοσκεπασμένο, θολό από τη χιονοθύελλα, Trondheim. Σταμάτησα στη μέση του κεντρικού δρόμου μπροστά από το Σούπερ Μάρκετ, για να περάσει μια μαμά που τραβούσε σε ένα μικρό έλκυθρο το αγοράκι της. Μετά πλησίασα στο λιμάνι, παρκάρισα στο μεγάλο και άνετο ανοιχτό πάρκινγκ, βγήκα από το αυτοκίνητο, έβαλα το μπουφάν μου, κάλυψα με τη κουκούλα το κεφάλι μου και άναψα ένα τσιγάρο…Το κάπνισα με νοσταλγία και ευχαρίστηση. Νοσταλγία γιατί έβλεπα το πλοιάριο να κάνει μανούβρα προσεγγίζοντας τη προβλήτα του λιμανιού και σκεφτόμουνα πόσο καιρό είχα να μπω και να δουλέψω μέσα σ ένα πλοίο…και ευχαρίστηση αφού μπροστά μου απλωνόταν η παγωμένη θάλασσα του φιόρδ του Trondheim , μια θάλασσα μεγάλη που έβρεχε τους φάρους της στις άκραίες και απότομες ακτές και μετά τα νερά της πάγωναν και έκαναν τεράστιους σταλακτήτες, μια θάλασσα με τους γλάρους της και τ’ άλλα θαλασσοπούλια, μια θάλασσα…με τα τόσα μυστικά της. Τα μυστικά που μόνον εμείς οι ναυτικοί γνωρίζουμε καλά…

Είδα τους τρεις επιθεωρητές να αποβιβάζονται και πήγα να τους προϋπαντήσω. Αν τους συνατούσα στη πατρίδα μια χειραψία και ένας τυπικός χαιρετισμός θα ήταν αρκετός. Εδώ όμως τα πράγματα αλλάζουν. Σφιχτές Αγγαλιές, φιλιά, σαν να πρόκειται για στενούς συγγενείς κι ας είμαστε στη πραγματικότητα ξένοι. Όμως εκείνη τη στιγμή, στη λιγοστή γή που πατούσαμε και οι τέσσερεις νοιώσαμε σαν να είχαμε φτιάξει μια μικρή πατρίδα, ένα κομμάτι από την όμορφη και φιλόξενη Ελλάδα μας. Εκείνη τη στιγμή και για όλες τις υπόλοιπες δεν υπήρχαν τα τυπικά, κύριε τάδε ή κύριε δείνα …ο ένας φώναζε τον άλλο με το όνομά του. Από εκείνη τη στιγμή είμαστε ο Γιάννης, ο Μιχάλης, ο Παντελής κι εγώ ο Δημήτρης. Είμαστε τέσσερεις φίλοι.

Φορτώσαμε τις αποσκευές στο πορτ μπαγκάζ, ρίξαμε μια τελευταία ματιά στο λιμάνι και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Από εδώ τους είπα, ο δρόμος, και έδειξα δεξιά πάει για το Leksvik. Εμείς πάμε αριστερά. Θα ανεβούμε αυτή τη τεράστια ανηφόρα και μετά θα πάμε δεξιά και θα διασχίσουμε το βουνό για να βρεθούμε πίσω από αυτό που βρίσκεται η Rissa και τα ναυπηγεία του Fosen….Οδηγούσα αργά σύμφωνα με τους κανονισμούς…απολαμβάναμε όλοι το τοπίο…

Μετά από ώρα φτάσαμε στη παγωμένη λίμνη vanvikan_norway_P1010988ο ήλιος αχνός, αδύναμος να ζεστάνει τη παγωμένη ατμόσφαιρα, άφηνε το λιγοστό μακρυνό φως του να θυμίζει ότι ακόμα, έστω και για λίγο ήταν μέρα. Σε λίγο θα έπεφτε απότομα η νύχτα. Αλλά αυτή τη στιγμή το χρώμα της παγωμένης λίμνης ήταν ιδανικό για φωτογράφηση. Ο καθένας μας έβγαλε από μια μηχανή…παρκάρισα στην άκρη του δρόμου και βγήκαμε για φωτογραφίες.

Το ραδιόφωνο έπαιζε μια μπαλάντα country που ταίριαζε απόλυτα με το ειδυλιακό τοπίο της λίμνης.