Σκοτεινός Θάλαμος

 

Darkroom_II_by_dinamzz

Ένας εφιάλτης. Έτσι χωρίς περισσότερα λόγια.

 Ένας εφιάλτης μέχρι να εμφανιστούν οι φωτογραφίες

Κενό χρόνου

Η μοναξιά των φαντασμάτων σε αναμονή.

Χωρίς να αφήνουν σκιές στους τοίχους

Κυκλοφορούν βγαλμένα μέσα από τα άλμουμ παλιών φωτογραφιών

Ασπρόμαυρα φιλμ που εμφανίστηκαν στο κόκκινο σαν αίμα φωτισμένο χώρο.

Ενυδρείο με χιλιάδες σφαγμένα ψάρια που πριν πεθάνουν άκουσαν τα ουρλιαχτά τους στα βάθη των ωκεανών εκεί που πήγαν και τα βρήκαν οι σφαγείς.

Ο καλιτέχνης κοιτάζει τι έκανε. Ο ψαράς πεθαίνει βλαστημώντας τη πρότερη ζωή του. Ο κυνηγός ψυχορραγεί. Φτύνει χολή και δυσκολεύει το θάνατο να έρθει να τον πάρει για να λυτρωθεί. Ακούει συνέχεια τις τουφεκιές μέσα στα δάση. Ακούει τον ήχο από τη πτώση των νεκρών πουλιών πάνω στο νοτισμένο από τη δροσιά χώμα. Βλέπει το νεανικό του πρόσωπο να χαίρεται μετά από κάθε μία πτώση.

Στη στάνη ο βοσκός το βράδυ σφάζει, και το αίμα στη γη στάζει.

Παντού εμφανίζονται οι φωτογραφίες μας, με τα αποτυπώματά μας, μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους.

Στην αναμονή της εισόδου μιας κόλασης που φτιάξαμε εμείς τα μοναχικά φαντάσματα.

Τα ζώα φωνάζουν και κλαίνε.

Μα εμείς τα τρώμε με βουλημία πίσω από τις φωτισμένες βιτρίνες των εστιατορίων.

Μαζί με αυτά τρώμε και τις κατάρες των γονιών τους. Μανάδες αγελάδες που ήπιαμε το γάλα τους και δεν τις αφήσαμε να ταΐσουν τα παιδιά τους.

Ταΐζουμε τις γάτες με κονσέρβες χαμογελαστών ψαριών. Ταΐζουμε τους σκύλους με τσακισμένα και σκοτωμένα ζώα που τα γνωρίσαμε να μας μιλάνε για τη ποιότητα του κρέατός τους στις οθόνες της εκδιδόμενης στον άκρατο πλούτο τηλεόρασης.

Όμορφα ζώα κόμικς μιλήστε μου για το κρέας σας…

Στάζει το αίμα του φόβου στο πιάτο μας. Δαγκώνουμε τη τζιγαρισμένη σάρκα των άκακων ζώων και εξουδετερώνουμε τον αδάκρυτο θάνατό τους με μουστάρδα.

Χωρίς να αφήνουμε σκιές στους τοίχους, φαντάσματα μοναχικά, κυκλοφορούμε μέσα στο κενό χρονο.

Είναι αργά.

Οι κραυγές της αβύσσου ανασύρονται από τις ρουφήχτρες της κόλασης και μεταδίδονται από τις χοάνες με γήινη βουή και κραδασμούς, σαν αυτούς των εκρήξεων των ηφαιστείων.

Ένα μαρούλι πεταμένο στην άκρη του δρόμου προσπαθεί να δώσει το χρώμα της ελπίδας στον όρθιο άνθρωπο.

Άστο. Αυτό θα το φάει το φάντασμα του φτωχού πολιτισμού μας. Το ζωντανό φάντασμα του δρόμου.

Όσο ζούμε φιλοτεχνούμε φαντάσματα.

Κι όταν πεθαίνουμε, στο κενό χρόνο γυρνάμε σαν φαντάσματα να δουμε τι κάναμε σαν άνθρωποι. Φαντάσματα περιμένουμε στωικά την είσοδό μας στο δωμάτιο με το κόκκινο φωτισμό, στο σκοτεινό θάλαμο . Εκεί που θα εμφανίσουμε τη ζωή μας σε φωτογραφίες.

The long view of things

 

  • Πληρώνουμε λάθη. Και συνεχίζουμε και πληρώνουμε. Λάθη που δεν μας επιτρέπουν πια να λεγόμαστε άνθρωποι…..
  • Άνοιξα ένα συρτάρι στη κουζίνα. Ήτανε γεμάτο μαχαίρια. Μέχρι χθες δεν είχα φανταστεί πόσο παράνομα οπλισμένοι είμαστε όλοι μας….

 

Πρόλογος

Fulzxczxcaper_600_400_-1520156775

Είναι νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα. Η σκεψη της περιέργειας έχει μπει για καλά στο μυαλό μου και με βασανίζει κι έτσι αρχίζω τις εξερευνήσεις μέσα στο σπίτι.

Που να πάω; Ένα παλιό γραφείο που δεν το χρησιμοποιώ πολύ σε μια άκρη του χωλ (είναι ότι πρέπει για εξερεύνηση) έχει την έννοια περισσότερο του αποθηκευτικού χώρου και έτσι κατευθύνομαι προς αυτό, διασχίζοντας το σκοτάδι του δωματίου. Ανάβω μια λάμπα και ανοίγω ένα συρτάρι. Μια μυρωδιά περίεργη φτάνει μέχρι τη μύτη μου, περίεργη αλλά γνωστή από παλιά…. Πολύ παλιά…. Ναι είναι κάποια περιοδικά φυλαγμένα από περασμένα χρόνια κάποια περιοδικά μικρά σε μέγεθος που μοιάζουν με βιβλία, έχουν γυαλιστερά εξώφυλλα και εσωτερικά τα φύλλα τους είναι από ματ πολύ λεπτό χαρτί και κάπου κάπου κάποια φύλλα με διαφημήσεις είναι από χοντρό γυαλιστερό χαρτί ή χαρτόνι.

Είναι κάποια περιοδικά που έχουν ταξιδέψει από πολύ μακριά έως ότου φτάσουν στο σπίτι σε μια εποχή που ήμουνα μικρό παιδί, και δεν μπορούσα ακόμα να τα διαβάσω γιατί δεν ήξερα αγγλικά, αλλά όμως τα ξεφύλλιζα χαζεύοντας τις φωτογραφίες και τις εικόνες και κάποιες όμορφες ιστορίες μου διάβαζε πάντα η αδελφή μου ή κάποιος άλλος μεγαλύτερος μέσα στο σπίτι, έτσι για να περνάει η ώρα.

Reader’s Digestoctober_1969_readers_digest_-_one_small_step_one_giant_leap_apollo_11_9b134818

Ναι είναι μια στίβα από τα γνωστά Reader’s Digest τα αμερικανικά και όπως είπα έχουν κάνει τεράστιο ταξίδι, με το ταχυδρομείο για να φτάσουν από την Νέα Υόρκη στο σπίτι μου. Θυμάμαι μια χαρά απεριόριστη που είχαμε όλοι όταν ένας μεγάλος χάρτινος φάκελος με τα απαραίτητα γραμματόσημα και τις σφραγίδες έφτανε με το ταχυδρομείο και η αγωνία μέχρι να τον ανοίξουμε ήταν σε όλους έκδηλη. Μετά ακολουθούσε πλήρης ησυχία για μια μέρα ολόκληρη .Τόσο κράταγε η ανάγνωσή του από όλους όσους τα διάβαζαν μέσα στο σπίτι.

october_1969_readers_digest_-_one_small_step_one_giant_leap_apollo_11_b4473b17

Έβαλα το χέρι μου μέσα στο συρτάρι και τράβηξα τυχαία ένα περιοδικό.  Πάνω αριστερά με καλλιγραφικά γράμματα γράφει October 1969 και δεξιότερα το γνωστό τίτλο του περιοδικού. «Reader’s Digest” και πάνω δεξιά γράφει τη τιμή του 50c. Ναι το 1969 το RD στοίχιζε στην Αμερική 50c.

Αξιοσημείωτο είναι πως στο κάτω μέρος της σελίδας γράφει 18th year: Over 28 million copies bought monthly in 13 languages. Για φανταστείτε … τότε το 1969 είκοσι οκτώ εκατομύρια πωλήσεις το μήνα….ανά τον κόσμο…. Χρυσές δουλειές….

Ανοίγω το περιοδικό και πέφτω τυχαία στη σελίδα 79 και διαβάζω το τίτλο που ταιριάζει στο μήνα που διανύουμε…. When Fall Begins είναι μια μικρή ιστορία αφηγηματικού λόγου ένα μικρό διήγημα γραμμένο από την Joan Mills.

Το διάβασα, μου άρεσε και σας γράφω λίγο από την αρχή για να πάρετε μια γεύση από τη (τότε γραφή) της Joan Mills και να καταλάβετε από πού πήρα το τίτλο της αποψινής μου δημοσίευσης.

Περιοδικο Reader’s Digest October 1969** When Fall Begins by Joan Mills……………page79

“When Fall Begins By “Joan Mills”threeChickadees

The window in the kitchen corner of our house looks out to the pasture where our stoic, mare, Miss Bee, dozes year-round with her chin in the hay through. Between here and there, a sapling maple grows, adolescently and dressed in a mere flutter of leaves. Now and then birds visit it; chickadees, mostly, making themselves deliberately dizzy by riding the dip and sway of its outer twigs.”

Είναι τόσο όμορφο, μεταφέρει τόσο όμορφα τις εικόνες που φαίνονται έξω από το παράθυρο της κουζίνας… είναι τόσο αιφνιδιαστικό που μέσα σε λίγες γραμμές σου έχει συστήσει όλο το ζωϊκό και φυτικό περιβάλλον του σπιτιού…. Και πως αυτό εκδηλώνεται…

img

In the waning days of summer (my friend’s don’t believe this, but I think you will), a certain woodchuck, jiggly-fat from thieving Miss Bee’s grain, wiggles out from under the barn and ambles over the grass to the maple tree. With a considerable struggle between himself and gravity, he shinnies up and settles into a frail joining of branches. Then he lifts his grizzled snout toward the sun. Slowly he turns his head, taking the long view of things. His eyes blink, hinting at Oriental meditations. I suspect him of Zen. Until I saw him at it, I didn’t think that woodchucks philosophized.

Δεν θα γράψω κάτι άλλο από το διήγημά της Joan Mills όμως μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές που σας έγραψα πήρα σαν τίτλο της δημοσίευσης τη φράση taking the long view of things, αυτή η σε βάθος χρόνου παρατήρηση των πραγμάτων που σου δίνει το χρόνο να φιλοσοφήσεις…. Να σκεφτείς πιο σωστά, να μη βιαστείς να κάνεις κάτι που αργότερα θα το μετανιώσεις….

αυτό το μακροπρόθεσμο άγγιγμα της ματιάς ενός ζώου σε όλα γύρω του, όχι απαραίτητα μιας μαρμότας μόνον… αλλά οποιουδήποτε ζώου.

Ποιος θα κάνει παρέα στο Μπενίτο.images (7)

Βγήκα στη βεράντα. Η νύχτα ήταν φωτεινή. Το φεγγάρι ολοστρόγγυλο. Ποιος μίλησε για τη πανσέληνο του Σεπτέμβρη….Κανείς…. Πώς να μιλήσει άλλωστε και τι να πει κανείς αφού η επικαιρότητα είναι τόσο άγρια που μας κάνει όλους και κοιτάμε χαμηλά….εκεί που έσταξε το αίμα….Πως να μιλήσεις για τη πανσέληνο με ποιητικά λόγια όταν μέσα από τη ψυχή σου βγαίνει το σκοτάδι που τα σβήνει όλα….Κρύα βραδυά η αποψινή…. Μια πρόωρη παγωνιά θα έλεγα…. Κλειστές οι γρίλιες στα παράθυρα…

Ο Μπενίτο ο γκρίζος γάτος της γειτόνισσας παρατηρεί τη κίνηση του αστερισμού του Ωρίωνα….. αργά αργά μέχρι τη μακροπρόθεσμη δύση του….

Πώς να κοιτάξεις τον ήλιο με το βλέμμα ενός άκακου ζώου, πώς να κοιτάξεις το φεγγάρι με το βλέμμα ενός άκακου ζώου, πώς να κοιτάξεις στα μάτια ένα άκακο ζώο…. Θα φοβάσαι μήπως ανακαλύψει μέσα στη δική σου ματιά πόσο σκληρός, πόσο απάνθρωπος, πόσο εγκληματίας είσαι…..

Φοβάσαι μήπως το βλέμμα της γάτας γίνει νιαούρισμα αποστροφής, φόβου, δώσει ένα πήδο και φύγει μακριά σου….

Φοβάσαι μήπως το βλέμμα του πιστού σου σκύλου σου πει γιατί;

Κοιτάς χαμηλά. Είναι η ντροπή . Η μεγάλη ντροπή μπροστά στο τεράστιο πόνο μιας μάνας που της πήρες για πάντα το παιδί της….

Επίλογος

Το φθινόπωρο θα ρίξει τα φύλλα των δέντρων.

Σε λίγο καιρό τα δέντρα θα παραδοθούν στο χειμώνα γυμνά. Τα chickadees δεν θα πετούν στα κλαδιά του γυμνού δέντρου. Δεν θα παίζουν με τα φύλλα, δεν θα ταλαντεύονται ακροβατώντας στις άκρες των μικρών κλαδιών…

Θα βλέπουν τα χέρια σου και θα έρχονται άφοβα να καθήσουν πάνω στις παλάμες σου για να ζεσταθούν και για να τα ταϊσεις με σπόρους…..chickadeepa

Φρόντισε αυτά τα χέρια να είναι καθαρά……. Να είναι χέρια ανθρώπινα….. Όχι κόκκινα….

Φρόντισε οι σκέψεις σου να είναι πολύχρωμα ψηφοδέλτια…. Όχι μαύρα.

D.M. Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο.

Cats and Dogs

 Χωρίς λουριά τα ζώα… ελεύθερα σαν τα όμορφα όνειρα.

Χωρίς λουριά τα όνειρά μας… ελεύθερα όπως πρέπει να είναι.

images (3)

Γάτες

που διαταράσσετε την ησυχία της καλοκαιρινής  νύχτας. Μου παίρνετε τον ύπνο μαζί με τις άγουρες σκέψεις. Αυτές που προσπαθώ μέχρι τα ξημερώματα να τις χρωματίσω κόκκινες, , να πέσουν σαν ώριμοι καρποί στο χώμα και να με αφήσουν ήσυχο και ελαφρύ για τον υπολοιπο λιγοστό ύπνο μου.

Αθόρυβα σκίτσα, πρόσωπα της ημέρας που ισσοροπείτε το βάδισμά μου στην ανυπόφορη ακραία ζωή μου με κάνετε και την  αγγίζω όπως η ουρά σας, τις ανθρώπινες γάμπες. Οριακό βιογραφικό…. Πάντα κάτι λείπει γι’ αυτόν που σε κοιτάει σαν «γάτα», ανεξάρτητο, ελεύθερο… πάντα φεύγω με ένα νιαούρισμα, με ένα παράπονο.. με νύχια μαζεμένα… με ένα απαλό περπάτημα…

Σκύλοι

Φίλοι πιστοί.

Υποταγμένος στους νόμους και τους κανονισμούς. Εκφράζω τη χαρά μου καθώς σκέφτομαι το αυθόρμητο γαύγισμα και το κούνημα της ουράς σας….

Πόσο δεμένος είμαι με αυτό το λουρί. Πόσο μικρή η απόσταση που με χωρίζει από τον κύριο που με κρατά…. Ψυχικά δοσμένος στο έπακρο, βολτάρω στα ίδια πάντα μονοπάτια του πάρκου….  Εκεί που θέλει αυτός…Λύσε με του λέω μα εκείνος ακούει το γαύγισμα και το ερμηνεύει με τη νοσταλγία από ένα χάδι. Δεν θέλω να φάω πάλι κεφτέδες του γαυγίζω. Μα τρώγω κεφτέδες… Και εκείνος χαμογελά… ευχαριστημένος που με τάϊσε με στοργή κι αγάπη….

Υποταγμένος στις συνθήκες του χθες που έφεραν το άχαρο σήμερα. Δεν μπορώ να είμαι μοντέρνος σκύλος. Δεν μου επιτρέπεται λόγω της μικρής απόστασης του λουριού. Ανεβαίνω τα σκαλοπάτια του σπιτιού και παίζω μονόπολυ γυρνώντας τη πόλη γύρω γύρω πάντα από τους ίδιους δρόμους… οι αποφάσεις γνωστές… οι εντολές το ίδιο…. Πιστός είμαι με το βλέμμα μου γεμάτο θλίψη. Μα ποιος είναι αυτός που αποκωδικοποιεί το μήνυμα που στέλνει το βλέμμα ενός σκύλου….

Γάτες….

Η πόρτα είναι ανοιχτή… η νυχτερινή εξόρμηση αποκτά ενδιαφέρον. Οι ουρές τρέμουν στη σκέψη του ποτού, της συζήτησης, της καινούργιας γνωριμίας… της αβάσταχτης επιθυμίας του άγνωστου περιπάτου. Κάθε γωνιά του δρόμου σκοτάδι, λιγοστό φως και σκιές…. Το περπάτημα της γάτας…. Χωρίς να αφήνετε ίχνη πουθενά…. Το πρωί θα έχετε ξαπλώσει στα μάλλινα πουλόβερ… και το χασμουρητό από τη κούραση, απ’ το ξενύχτι και τη νύστα θα γίνεται  με ευχαρίστηση. Με μοναδικό τρόπο θα αποφεύγετε να πατήσετε τα γυαλισμένα παπούτσια του κυρίου σας…την ώρα που θα φεύγει από το σπίτι….

Με την ουρά σηκωμένη και το βλέμμα διορατικό στη κίνηση του δρόμου μέσα από το παράθυρο της κουζίνας…. Νερό στο πιάτο και ξηρή τροφή για να περάσει η άχαρη μέρα…

img1_24

Σκύλοι

γεμάτοι σκέψεις… και με κύστες γεμάτες ούρα που περιμένουν με υπομονή το μεσημεριανό άδειασμα στο πρώτο δέντρο της διαδρομής…. Υποταγμένοι… προστάτες… των περιουσιών…. Δώσατε μια μικρή μάχη στα νειάτα σας…. Σκίσατε κουρτίνες, δαγκώσατε και τρυπήσατε τα ακριβά υφάσματα των επίπλων, φτύσατε τοίχους με κρεμασμένα πορτρέτα…. Καταστρέψατε ακριβά παπούτσια…. Δαγκώσατε δερμάτινα καθίσματα…κατουρήσατε πανάκριβα χαλιά…. Μα ο κύριος γέλαγε… με τις νεανικές σας τρέλες,  έβγαζε τα λεφτά από τη τσέπη του και πλήρωνε για να αντικαταστήσει τα φθαρμένα με νέα… Γεράσατε γρήγορα…. Υποταγμένοι…. Κουνάτε τις ουρές σας με αγάπη….  Μάθατε το λουρί… το επιζητάτε σε κάθε σας έξοδο….Αφού δεν υπάρχουν άλλες επιλογές…. Αγάπη…. Σκυλίσια αγάπη… μοναδική εκτόνωση μέσα από τα κάγκελα…. Και βλέμμα που μοιάζει με ταξίδι μακρυνό…. Ποιος ξέρει που οδηγεί αυτό το ταξίδι….

Γάτες….

Ένα ουρλιαχτό στο αδιέξοδο ερωτικό στρίμωγμα στο τέλος της ψηλής μάντρας…. Μια συνάντηση ηχηρή… Δυο μικρές μπάλες από γούνα που έγιναν μία…. Γάτες…. Νυχτερινοί έρωτες…. Έρωτες φεγγαρίσιοι….. όλοι σωπαίνουν και περιμένουν….. με υπομονή….

Σκύλοι….

Πόνοι, πρόωροι, αρθριτικά απ’ τη σκοπιά  πίσω από τη χαραμάδα της πόρτας….

Πιστοί…. Στον άνθρωπο….στερείστε τη χαρά της δημιουργίας σας…. Επιτρέπεται η στείρωση…  Ο κύριος αποφάσισε…. Δεν θέλει πλεον μικρούς επαναστάτες να σκίζουν κουρτίνες…. Θέλει ανήμπορους γέρους σκύλους να παίζουν μονόπολυ…. Και να είναι δεμένοι με κοντά λουριά…. Θέλει άρρωστους από αρθριτικά σκύλους… με γεμάτες τις κύστες με ούρα που θα περιμένουν με αβάστακτο πόνο το μεσημεριανό τους περίπατο….. σαν κύρια σκέψη να τους απασχολεί μόνο το μεσημεριανό κατούρημα….

Γλίστρησε το μέτωπό μου στο μαξιλάρι απ’ τον ιδρώτα…. Πετάχτηκα από το κρεβάτι… πως κοιμήθηκα; Πότε κοιμήθηκα…. Μα γιατί κοιμήθηκα; Τι όνειρο ήταν αυτό….

Γάτες και Σκύλοι τα όνειρά μου….

Λουριά οι εφιάλτες μου….

Λίγο νερό θέλω να πιώ…. Από αυτό που πίνουν οι γάτες και οι σκύλοι…. Λίγο νερό να σβήσω από τη μνήμη του ονείρου τα λουριά μας….

Είναι προτιμότερο να τραγουδήσω…..  Cats and Dogs…

Σύνδεσμός

Μακριά από τη μυρωδιά του σταύλου

Μακριά από τη μυρωδιά του σταύλου

Νεκρός κόσμος  από το περασμένο αιώνα, ξεχασμένος

Μυρωδιά του σταύλου που χάθηκε

Φωτογραφίες αστείες, φαίνονται τα ξαφνιασμένα πρόσωπα από τα φλας

Μάτια καθαρά και ματιές χωρίς μυστικά

Θυμίζουν τις ματιές των αλόγων

Άλογα κι  άνθρωποι που έφυγαν

Άλογα που έτρεχαν στα λιβάδια

Άνθρωποι που ίππευαν κρατώντας τα χαλινάρια αναζητώντας τη περιπέτεια του καλπασμού.

Ανθρώπινες ανάσες ενωμένες με τις ανάσες των αλόγων… χωρίς μυστικά

Οι κτύποι της καρδιας δένονται κτυπούν μαζί σαν μια…

Ζωές δροσερές, επιπλέοντα νούφαρα

Στα ήσυχα  νερά της λίμνης

Βουλιαγμένα «σ’ αγαπώ» των ερωτευμένων… στο βυθό,

Πάνω τους βόσκουν τα χρυσόψαρα. Ανακατεύουν τη λάσπη με τη σιωπή τους

Και με τις φυσαλίδες, αυτά  αναδύονται  για να ξαναδούν τον ουρανό.

Να ξαναπούν «σ’ αγαπώ» Τα άλογα ακούν και χλιμιντρίζουν…

Πεταμένα λόγια στη λίμνη.

Φυλαγμένα σ’ όσους διατηρούν αναμνήσεις

Σκονισμένο άλμπουμ. Φθαρμένο από τα χρόνια. Μα ποιο πολύ από τα συχνά ξεφυλλίσματα των παιδιών…

Πόσο τους άρεσαν οι φωτογραφίες;

Σήμερα είναι μακριά

Δεν θυμούνται πια κανένα άλμπουμ. Δεν θυμούνται καμιά από τις φωτογραφίες που τους γέμιζε με γέλια…

Ζουν χωρίς μνήμες, χωρίς αναμνήσεις.

Δεν έχουν δώσει ποτέ νερό για να ξεδιψάσουν τα άλογα.

Ζουν χωρίς αυτά μακριά από τη μυρωδιά του σταύλου…

5085024522_b695593406_zDimitris Manousakis — Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

Σύνδεσμός

Πούσκα

γάτες2

Την ησυχία της ζεστής νύχτας διέκοψε το νιαούρισμα του Πούσκα

Πούσκα… Πούσκα… φώναξε με όση δύναμη μπορούσε η γριά Νατάσα από τη σοφίτα του παλιού γωνιακού νεοκλασικού κτηρίου.

Ο τεράστιος βίκος που ακουμπούσε και μεγάλωνε απάνω του εδώ και δεκαετίες φάνταζε σαν μια τρομακτική σκιά που άφηναν τα ξεθωριασμένα φώτα της γωνίας του δρόμου… Λιγοστό φεγγάρι απόψε κι αυτό κρυμμένο πίσω από τις στέγες των ψηλών και άχαρων πολυκατοικιών… Λιγοστά και τα βήματα των περαστικών.

Κι ο Πούσκα απάντησε από μακρυά στο κάλεσμα της Νατάσας με ένα βιαστικό νιαούρισμα.

Έτρεξε , πήδησε μάντρες, πέρασε από τη μικρή καγκελόπορτα στο μικρό κήπο,ανέβηκε τη μεταλλική κυκλική σκάλα, περπάτησε άφοβα στα ακροκέραμα της στέγης και ήρθε στην αγκαλιά της…

Ήταν βρεγμένος…ποιος ξέρει που γύρναγε πάλι απόψε…

Οι μικροί βάτραχοι άρχισαν να κοάζουν και πάλι κατω από τις καλά ποτισμένες μουριές της κοντινής πλατείας. Εκει τα βράδια ζωντανεύουν και πάλι στα λιγοστά νερά που αφήνει ο κηπουρός κάθε απόγευμα…

Μα ο Πούσκα τώρα δεχόταν τα απαλά χάδια της Νατάσας…Κι οι δυό σκεφτόντουσαν τα καλοκαίρια στο Νοβοροσίσκ…

Είναι όμορφος γάτος. Όταν ήρθαν πριν χρόνια με τρένο από το Τουάπς …γέμισε η γειτονιά από όμορφες γάτες κι απ’ τις φωνές της Νατάσας… Πούσκα…Πούσκα… κι ο Πούσκα γύρναγε και μάθαινε το καινούργιο του κόσμο…

Μια μικρή φλόγα στην απόχρωση του σιέλ φτάνει μέχρι τα μάτια μου από το λιγοστό πετρογκάζ της Νατάσας…αδύναμη φλόγα…ίσα ίσα να κόψει τη κρυάδα στο γάλα, που κρατά από το ψυγείο… Κι οι δύο γάλα θα πιουν απόψε. Κι ο Πούσκα θα γλύφει με λαιμαργία μέχρι και τη τελευταία σταγόνα από το γάλα μέσα από το μικρό αλουμινένιο ταψάκι του…κι αυτό θ’ ακούγεται μέχρι το δωμάτιό μου καθώς θα τρεμοπατεί και θα σπρώχνεται από τη βιασύνη του Πούσκα πάνω στο κεραμικό πλακάκι…

Άκούω τη Νατάσα να του μιλάει ρωσικά μέχρι το πρωί. Χρόνια τώρα…

Μ’ αυτά τα λόγια έχω μάθει να ηρεμώ και να κοιμάμαι…τις ζεστές αστικές νύχτες τα καλοκαίρια.

Καταλαβαίνω τις νοσταλγικές συζητήσεις τους κι ας μη ξέρω ρωσικά…Καταλαβαίνω τα λόγια κι ας μη δέχομαι τα χάδια που δέχεται ο Πούσκα από τη Νατάσα. Φαντάζομαι τη Μαύρη Θάλασσα να απλώνεται απέραντη μπροστά από τις ακτές του Νοβοροσίσκ…τα παιδιά να βουτούν τα πόδια τους στα νερά…κι ο ήλιος να γέρνει και να χρωματίζει το τοπίο με αναμνήσεις.

Σπασίμπα Νατάσα…Σπασίμπα Πούσκα…

Καληνύχτα.

Dimitris Manousakis – Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο/google/εικόνες/γάτες