Οι Ξιφίες Της Μεσογείου

 aiolian islands

Θα δεις τους ξιφίες να κολυμπούν γρήγορα στα ρηχά νερά κι έπειτα θα ακολουθούν τα καίκια,οι άνθρωποι με φωνές και με καμάκια. Η θάλασσα θα γεμίσει χαρούμενες φωνές. Κάπου εκεί στα στενά της Μεσσίνας…. Στο κυνήγι του ξιφία…

Ακροβατώ όρθιος στη κουπαστή της βάρκας. Το κύμα μικρό, απαλό, καθρεφτίζει τον ήλιο κι αντιφεγγίζει στη στεριά τα μηνύματα του ουρανού.

Χειμωνιάτικο γλυκό μεσημέρι, ηλιόλουστο δώρο της αλκυόνας μάνας, ξαπλώνω μες στη βάρκα να ονειρευτώ. Προτιμώ τους ελαφρούς διατοιχισμούς της  με το χάδι της θάλασσας, απ’ τις δυνατές δονήσεις της στεριάς στα νησιά του Ιονίου. Η έκρηξη στο ηφαίστειο ετοιμάζεται πέρα στη Σικελία. Δεν θέλω να καώ απ’ τη λάβα της Αίτνας, δεν θέλω να πνιγώ απ’ το καπνό.

Λύνεται η βάρκα και παρασύρεται απ το ρεύμα όπως η αίσθηση απ’ τον ύπνο. Οι ξιφίες της Μεσογειου θα με οδηγήσουν στα στενά περάσματα, εκεί που οι φωνές αντιλαλούν από τη μια στεριά στην άλλη. Εκεί που η θάλασσα δεν είναι πέλαγο ανοιχτό αλλά στολίδι που δίνει τη θέα στο ανοιχτό παράθυρο. Η θάλασσα ξέρει να αγαπά, όσο η στεριά γνωρίζει…

Θα φωνάξω ένα όνομα και θα περιμένω μιαν απάντηση. Κι εσύ θα φανείς με το λευκό απαλό μαντήλι στους ώμους να χαιρετάς. Τα χέρια να κουνάς και το χαμόγελό σου να πλέει μέχρι τη βάρκα. Διάφανη θάλασσα, διάφανο μαντήλι, διάφανη σκέψη.

Οι ξιφίες της Μεσογείου θα θυσιαστούν ακόμα μια φορά απ’ τα  θανατηφόρα καμάκια των ανθρώπων. Χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα ξίφη τους. Χωρίς να πολεμήσουν τον εχθρό. Έρωτας με κρατάει στη ξύλινη κουπαστή και με ταξιδεύει εκεί που τα νερά μπερδεύονται και τα πελάγη αλλάζουν όνομα. Ιόνιο πέλαγος απ τη μια κι ύστερα ξαφνικα το αρχιπέλαγος των αιολίδων νήσων. Αλικούντι, Φιλικούντι, Σαλίνα, Λίπαρι, Βουλκάνο…Παναρέα, Μπαζιλούτσι, Στρόμπολι…  δαντέλα  με πολύτιμα πετράδια, στης Σικελίας απλωμένη το προσκέφαλο. Με πόσα κεντήματα στου Νότου τα μπαούλα είναι προικισμένη η Μεσόγειος… διάφανος ο αέρας που αναπνέω.

Η επόμενη σελιδα στο βιβλίο θα λέει γι’ αυτούς που επιμένουν και κολυμπούν στα ρηχά νερά επιζητώντας έναν ξεχασμένο ρομαντισμό κι η λάβα του Στρόμπολι από μακριά θα χύνεται στη θάλασσα σαν δάκρυ και θα σβήνει, αφήνοντας λίγο λευκό καπνό να ανεμίζει σαν το μεταξωτό μαντήλι που σου το πήρε ο άνεμος από τη πλάτη σου.

Ηφαίστειο είναι ο έρωτας, ίσως σεισμός ,πρέπει να τον αντέξεις…

Ο χορός, ανθρώπινες σκιές της μουσικής κίνηση, και της μαγείας η χαρά.

Φρέσκο ψωμί, διάφανο το κρασί και το ψαχνό ξιφίας.

Νοσταλγικό, ερωτικό τραγούδι το «Τραγούδι του Ήλιου» 

Lucio Battisti – La Canzone del Sole

Παγωμένες Σκέψεις

634965262381045270pagos1_600_400_-511422857

Προετοιμασία για διαλογισμό

Σπάνιο κρύσταλλο

Η δομή των δακρύων, παγωμένες σκέψεις ακίνητες προσωρινά

Η λιγοστή ζέστη της καρδιάς αδυνατεί να λειώσει το νου

Ακατάλληλος χρόνος για ταξίδι.

Μια ηλιαχτίδα πέρασε ξαφνικά σαν μακρινός κομήτης κι έφυγε

Η ανάσα αχνή χάνεται στο κρύο τοπίο.

Ψηλά τα κτίρια, υπάρχεις σε ένα μικρό διαμέρισμα

Η πόλη αναπνέει σιωπηλά στην ακαμψία της αργίας.

Περιμένω το αύριο που το χιόνι θα λειώνει και θα στάζει η άκρη της στέγης

Μια φωτογραφία στο χρώμα του πάγου, άχρωμη που σιγά σιγά θα γίνεται κόκκινη φλόγα, θα παίρνει το χρώμα της καρδιάς.

Στη λιγοστή φόρτιση μιας παλιάς μπαταρίας, τα μηνύματα θα λαμβάνονται στο κινητό απανωτά. Θα ξεχωρίζω με το βλέμμα τα περιττά, τα αδιάφορα, τα ανούσια. Θα διαγράφω μέχρι να δω το μοναδικό που θα μου δίνει το στίγμα σου. Ο γραφικός σου χαρακτήρας θα διαφέρει στην επεξεργασία της ματιάς μου. Θα μου θυμίζει το γραφείο με τη λάμπα που σκυφτή έγραφες το παραμύθι της γιορτής.

Το ξενοδοχείο δίχως κόσμο, ο ρεσεψιονίστ ρίχνει πασιέντζες για να καλύψει τις ώρες της βάρδιας του. Η πράξη του υπόσχεται την απαραίτητη ησυχία του διαλογισμού μου.

Συγκρατώ τη διάθεση της επικοινωνίας σε μια γωνιά. Εσύ μακριά. Περπατώ στην απέραντη ζωή χωρίς παλτό. Με ζεσταίνει  ο άδειος από σκέψεις νους. Ο πάγος λειώνει αργά και αθόρυβα στο κρυστάλλινο ποτήρι με το ποτό μου.

Αθόρυβη ζωή. Σε τι διαφέρεις από τα λόγια σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο; Σε τι διαφέρεις από το θόρυβο ενός ταξιδιού;

Κρατώ το εισιτήριο στα χέρια μου. Περιμένω να περάσει η καταιγίδα.

Γαλήνη της ψυχής. Αβαρή βλέφαρα σκιάζουν σαν τέντες τη θέα του ορίζοντα από τη βεράντα της ζωής μου. Τα μάτια της κουκουβάγιας στο ξύλινο παλιό ρολόι της ρεσεψιόν, παίζουν δεξιά και αριστερά καθώς ξεκουρδίζεται και οι αλυσίδες με τα κουκουνάρια στις άκρες αλλάζουν θέση μέσα στο χρόνο. Τικ τακ, τικ τακ, επαναλαμβανόμενος ο ήχος που με μεταφέρει στην ξεκλείδωτη είσοδο του εαυτού μου, στην απόλυτη σιγή μιας λίμνης με αγιασμένο νερό. Αθόρυβη ανάσα μου σχεδόν ανύπαρκτη, άγγιξε τα νερά της λίμνης. Ξάπλωσε πάνω τους, άκουσε τα μυστικά τους. Ρώτησε να σου πουν ποιος είμαι.

η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο

Χωρίς Όρια

 Happy-New-Year-2014-Meter-effects

Οι ώρες περνούν. Ο χρόνος αν και γερασμένος τρέχει να φτάσει στο τέλος του να πάει και να αράξει και να ξεκουραστεί λαχανιασμένος να περάσει στα παλιά, σε όσα μέσα από τις θύμησες θα ψάχνουμε να βρούμε και να μιλήσουμε μες στις παρέες μας, αναζητώντας κάτι απ’ τα καλά ή τα άσχημα που ζήσαμε στο πέρασμά του.

Εμείς δεν θα ξεκουραστούμε. Θα συνεχίσουμε να τρέχουμε στο ρυθμό της ζωής. Θα πάρουμε μια νέα βαθειά ανάσα, θα πούμε και μια ευχή για τον «Καινούργιο Χρόνο» που θα πιστεύουμε πως θ’ ακουστεί εκεί που πρέπει και με μαγικό τρόπο θα γίνει πραγματικότητα…  να ερωτευτούμε έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε για χίλια χρόνια. Ο έρωτας έχει άλλα όρια…

Γέρε χρόνε, αυστηρά τα όρια στα βήματά σου. Δεν έχεις περιθώρια να ξαποστάσεις για λίγο κι έπειτα να τρέξεις ξανά φτάνοντας στο τέρμα σου. Όχι, οι ώρες σου, τα λεπτά σου, τα δευτερόλεπτα, είναι σημεία που πατάς. Εκεί που περπατάς. Είναι όρια.

Σήμερα κοιτάω συνέχεια το ρολόι. Τα όρια του χρόνου μου φέρνουν άγχος. Πιστεύω να προλάβω να κάνω όσα δε πρόλαβα να κάνω χθες. Παντού παιχνίδια και γλυκά. Δώρα πολλά. Μα πάντα κάτι θα ξεχάσω κι έπειτα ποιος ξέρει πότε θα φτάσω… Δεν έχω τη βοήθεια του Άγιου Βασίλη. Ίσως να πήγε φέτος σε ποιο ζεστά μέρη. Γέρασε κι αυτός και δεν αντέχει το κρύο.

Η συνάντηση. Γιορτή ανάμεσα στα φωτάκια του στολισμένου δέντρου. Χρυσά μανικετόκουμπα, λευκό πουκάμισο και το κοστούμι καλά σιδερωμένο. Παπούτσια γυαλισμένα, καθρεφτίζουν τις λάμψεις του χώρου. Και η χαρά στολίζει τα πρόσωπα με χαμόγελα. Κι εσύ λάμπεις σαν ένα αστέρι φωτεινό. Καινούργιο φόρεμα, καινούργια παπούτσια. Χρυσό δαχτυλίδι , κόσμημα με πολύτιμους λίθους στο λαιμό κι ίδιο βραχιόλι στο χέρι. Τιμή για το αντίο και το καλωσόρισες των χρόνων της ζωής μας. Τιμή! Τιμή για όσα αγαπήσαμε κι όσα θα αγαπήσουμε… Τιμή για όσα μας ταιριάζουν…

Ο ήχος των ποτηριών της σαμπάνιας. Σ’ αγαπώ. Αυτό το δυνατό, το πολύ, το χωρίς όρια…

Καημένε Χρόνε. Τι φταις εσύ αν κάτι ίσως δεν πήγε καλά στο πέρασμά σου. Εσύ, έτρεχες κανονικά στα όριά σου. Σημάδια χαράς περάσανε και φύγανε, μικρά κομάτια ευτυχίας που τα θυμάμαι… σαν τα στολίδια, σαν τα δώρα που δεν ξεχνιούνται ποτέ… εκείνα που πήρα που χάρησα,πέρσυ στην υποδοχή σου…

Τα παιδιά τραγουδάνε «φεύγει ο παλιός ο χρόνος». Πάντα θα υπάρχουν παιδιά που θα τραγουδάνε αυτό το αντίο… Χαρούμενα παιδιά που θα χαιρετούν αυτόν που τα έκανε κατά ένα χρόνο μεγαλύτερα… Όρια. Στη παιδική ζωή μας…

Κι όσα είναι πολύ μικρά ακόμα και δεν μιλάνε… του χρόνου κι αυτά θα τραγουδάνε.

Φυσαλίδες ανεβείτε από τα ποτήρια μας, γίνετε πολύχρωμα γιορτινά μπαλόνια, γίνετε ευχές, πετάξτε στο στερέωμα  χωρίς όρια.Χρόνια Πολλά! Χρόνια Αγνά, Παιδικά! Χρόνια Χαράς! Χρόνια Υγείας κι Ευτυχίας! Χρόνια Αγάπης! Χρόνια Σημαντικά κι Ελπιδοφόρα! Χρόνια Ερωτικά!

Χρόνια Αξέχαστα!

Ένα αντίο στο «Χρόνο» που φεύγει!

Μια μεγάλη αγκαλιά για το Καινούργιο Χρόνο! 

Christina Perri – A Thousand Years [Official Music Video]

Όμορφες Σκέψεις

xristougenna

Αντιφεγγίζουν τα φώτα στον υγρό δρόμο. Ένα κομμάτι όσο η θέα απ’ το παράθυρο.

Τα σύννεφα κρύβουν τ΄ αστέρια. Θολή και κρύα βραδυά.

Αντιφεγγίζει η φλόγα του κεριού στο κρυστάλλινο ποτήρι και το ποτό μουδιάζει τα χείλη

Μου μιλάς για τα δώρα των Χριστουγέννων και συνδιάζεις τα χρώματα απ’ τις κορδέλες που θα τυλίξεις με επιμέλεια τα πακέτα.

Βλέπω το πρόσωπό σου να καθρεφτίζεται στα παλιά στολίδια. Αυτά που μοιάζουν με θησαυρό, αυτά που λαμποκοπούν σαν ουράνιοι πλανήτες, αυτά που με προσοχή κάθε χρόνο αποθηκεύεις σε μια αγκαλιά από βαμβάκι.

Κι εγώ σε ακούω με απορία, διαπιστώνοντας πως τέτοιες μέρες κάθε χρόνο φαίνεται πως δεν μεγάλωσες καθόλου. Παιδί είσαι ακόμα και η ματιά σου ξαφνιάζεται από τα Χριστούγεννα σαν εκείνη της πρώτης φοράς….

Χαρά που τη φωτίζουν τα πολύχρωμα φωτάκια καθώς αναβοσβήνουν ρυθμικά, χορεύει μελωδικά με την ελπίδα για περισσότερη αγάπη. Μια αγάπη που θα φυλάξει τις καρδιές μας μέσα σε μια αγκαλιά από βαμβάκι, όπως το θησαυρό των χριστουγεννιάτικων στολιδιών.

Πικρό αμύγδαλο η ζωή μα το ποτό γλυκό και η γεύση πάντα ένα κοκτέιλ που μου αρέσει. Πόσο όμορφη η βραδυά απόψε.

Οι βουνοκορφές στολίζονται με χιόνι, κρυφά και το πρωί θα αστράφτουν όταν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου θα βγουν να τις φωτίσουν. Λευκές βουνοκορφές, γαλήνιες μουσικές που προαναγγέλλουν τα Χριστούγεννα. Κι άλλο ποτό στο ποτήρι. Κι άλλο στολίδι στο δέντρο. Και η κουβέντα για τα δώρα δεν τελειώνει. Όμορφες σκέψεις, που ταιριάζουν με τις λέξεις. Τίποτα απ’ αυτά τα λόγια δεν πάει αλλού, δεν χάνεται. Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα.

Μετράω με τα φιλιά μου τη χαρά σου…

… κι ο σκύλος, σου κουνάει την ουρά του.

Καρτ Ποστάλ

καρτ ποσταλ

Φλόγα μαγική χορεύει με ψυχή καθώς η μυρωδιά του ξύλου απλώνεται παντού

παλεύει να ζεστάνει το χώρο που πολιορκείται από το κρύο της νύχτας.

Οι αντιληπτικές ικανότητες μπερδεύονται με τις ονειρικές επιθυμίες και η ζέστη

της μιας πλευράς, αυτή που φωτίζει η φλόγα του τζακιού, οδηγεί σε συναισθήματα χαράς.

Η πλάτη παγώνει, παγώνει και η λύπη της μοναξιάς, μα η καρδιά μοιράζεται την ομορφιά της φλόγας, χορεύει μέχρι το ξύλο να καεί.

Μόνον ο καθρέφτης σου επιτρέπει να δεις τι γίνεται πίσω σου,ίσως μια φωτογραφία το πριν, μα η αγάπη που ψάχνεις  ξεπηδά μέσα από τη φλόγα, είναι αυτή που θα σου φέρει ένα δώρο στις γιορτές, τότε που με την ανάσα σου θα προσπαθείς να ζεστάνεις τα χέρια σου από τη παγωνιά του χειμώνα. Τότε που το χιόνι θα λειώνει πάνω  στα μάλλινα γάντια σου κι εσύ με το λειωμένο χιόνι θα νοτίζεις τα χείλη σου για να μη τα ξεράνει το κρύο.

Με χείλη απαλά, ζεστή καρδιά, του δώρου τη χαρά, τι μένει πια, για μια υπογραφή σου στο αφράτο χιόνι; Στο καρτ ποστάλ της ζωής σου;

Ένα φιλί, εκεί που η «αγάπη σου», γίνεται φλόγα και σε ζεσταίνει και μια ευχή για τα Χριστούγεννα και τη Πρωτοχρονιά, να είναι εκεί και να σε περιμένει.

Ένα καρτ ποστάλ είναι η ζωή. Μια όμορφη ευχή που ανήκει στην αγάπη.

Ηλιοχώρι Ιωαννίνων

Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο (Ηλιοχώρι Ζαγορίου Ιωαννίνων)

(iliochori.net)