Τι Κρύβει Η Ομίχλη

fog2

 

Η ομίχλη μπορεί να κρύβει ένα ολόκληρο νησί, μπορεί να κρύβει ένα μύθο.

 

Αχνή εμφάνιση των φαντασμάτων στο νησί

Μια σκέψη βαριά που δεν τολμά να βγει να ταξιδέψει, σαν τις χιλιάδες άλλες σκέψεις.

Περπατούσα στο νοτισμένο χώμα και έτριζαν τα κόκαλα των διωγμένων. Άνθρωποι που σπρώχτηκαν στο θάνατο με μια κατάρα, πρόωρα, χωρίς να στάξει δάκρυ για το θάνατό τους.

Βαριά και η ατμόσφαιρα, καμμένη σάρκα και αίμα που χύθηκε και πότισε κάθε πιθαμή γης, βαριανασαίνω και περπατώ χωρίς να ξέρω τι με περιμένει. Κάποια στιγμή ένοιωσα τσούξιμο στις γάμπες των ποδιών μου και νόμιζα πως άγγιξα άθελά μου τσουκνίδες που ξεχώριζαν μέσα στα θεριεμένα καταπράσινα χόρτα. Μα έπειτα γατζώθηκαν στο παντελόνι μου λες κι ο τόπος είχε σπαρμένα αγκάθια. Έσκυψα να δω μα το χορτάρι ήταν φρέσκο, ούτε τσουκνίδες υπήρχαν ανάμεσά του ούτε αγκάθια.

Και τότε ο τρόμος άρχισε να ξυπνά αργά αργά από το άγνωστο, θέριεψε με μιας και με κυρίευσε. Νύχια ανθρώπινα από κοκάλινα χέρια προσπαθούσαν να γατζωθούν επάνω μου να με πιάσουν σαν να ήθελαν να με σταματήσουν, κάτι να προλάβουν να μου πουν… από άλλες εποχές….

Φωνές, κραυγές από μαστιγωμένους, στης τρέλλας το αποκορύφωμα, μάτια που κοιτούσαν το θάνατο του διπλανού. Κατάρες ειπωμένες, συσσωρευμένες στους ομαδικούς ανοιχτούς τάφους, ανακατεμένες με το παγερό άνεμο που στροβιλιζόταν γύρω από τις μαύρες ψυχές, τις αδιάβαστες, τις αποδιωγμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, τις εξορισμένες από την άγνοια και το μίσος των ανθρώπων. Αρρώστια θανατηφόρα, πανούκλα αγιάτρευτη, ρίξε φωτιά στη σάρκα να καεί. Που είναι ο παπάς να πλησιάσει και να πει τα λόγια τα μυστικά που ακούει ο θεός για να ανοίξει τις πύλες του άλλου κόσμου.

Απρόσκλητα κορμιά στο κολασμένο νησί. Ο θάνατος αδυνατεί, δεν θέλει να τους πάρει, φαβάται κι αυτοί πεθαίνουν ζωντανοί και παραμένουν άταφοι να λειώνουν από πυρετό και αδιαφορία. Ένα ταξίδι με ξύλινη βάρκα, χωρίς κουπιά απ’ την απέναντι στεριά. Μόνο ένα σπρώξιμο κι έπειτα ο τρόμος μαγνήτιζε τις ανθρώπινες ματιές τους και τους τράβαγε στο χωνευτήρι των οστών τους. Στρογγυλά ορθάνοιχτα μάτια, γυναίκες και άνδρες που αντίκρισαν τη τρέλλα, κομμένα κεφάλια απ’ τις αόρατες μαύρες ψυχές των προηγούμενων που έλιωσαν απ’ τη πανούκλα της εποχής. Καπνός μαύρος στου ανέμου την αδύναμη ένταση, λημέρι των αόρατων φαντασμάτων. Μίσος στη πέτρα και στο χώμα, ψυχές που δεν ξέφυγαν ποτέ από τα σαπισμένα κορμιά των πεθαμένων. Κορμιά που σάπισαν μαζί με τις ψυχές και γίνανε αδίστακτα φαντάσματα που δεν διστάζουν ακόμα και σήμερα να σηκώνουν σιδερικά και να κτυπούν και να σκοτώνουν όποιον τολμήσει και πλησιάσει άθελά του το καταραμένο νησί.

Η μουσική απ’ την απέναντι ακτή ακούγεται και θυμίζει την πραγματική ζωή των ανθρώπων. Το γλέντι στους φωτισμένους δρόμους της Βενετίας και οι περαστικοί ντυμένοι με ντόμινο και μάσκες περίτεχνες. Μάτια που γυαλίζουν πίσω από τις άκαμπτες μάσκες. Κοιτούν τη πάχνη της νύχτας που απλώνεται αργά και υγραίνει με τη παρουσία της τους λιθόστρωτους δρόμους. Οι γόνδολες διασχίζουν τα κανάλια και οι ανήμποροι γέροντες κοιτούν μεσα απ’ τα παραθυρόφυλλα ενώ η σκέψη τους φορά της μάσκα της αποκριάς… Τότε που σαν νέοι τραγουδούσαν στους ίδιους δρόμους, μπροστά από τα ίδια κτίρια της αιώνιας πόλης.

Πόσα μυστικά κρύβουν τα νερά της Βενετίας…

Πόσα ξέρει και κρύβει η πυκνή ομίχλη τις μέρες και τις νύχτες όταν με επιμονή απλώνεται και κρατάει μέρες για να φύγει…

Παραμονές Χριστουγέννων. Βγαίνω από το Ξενοδοχείο που μένω  στο Λίντο. Ένα ραντεβού στη πλατεία του Αγίου Μάρκου με κάνει να περπατώ γρήγορα προς την ακτή του νησιού. Πρέπει να πάρω τη βάρκα να περάσω απέναντι. Ένα νυχτερινό δείπνο, ξεχωριστό με τη φίλη μου τη Στέλλα από τη Τεργέστη που θα συναντηθούμε μετά από πολύ καιρό. Μια συζήτηση για ένα βιβλίο. Θα περάσουμε μαζί τα Χριστούγεννα.

Φτάνω στη βάρκα και την ώρα που επιβιβάζομαι ένα μαυροπούλι με κοιτά και πετά μακρυά, ανατολικά… Λες και μου δείχνει μια πορεία, μέσα στη νύχτα, μέσα στο μακρυνό παρελθόν. Το παρακολουθώ καθώς χάνεται γρήγορα στο γκρίζο σκοτάδι της λιμνοθάλασσας.

Στο βάθος του ορίζοντα μου πάει τη ματιά και τη σκέψη, κάπου στο 18ο αιώνα,διακρίνω να ξεχωρίζει  στης νύχτας το λιγοστό φως από την ανταύγεια της πόλης, το καμπαναριό του San Vitale που δεσπόζει επιβλητικό πάνω στο μικρό νησί της Poveglia.

Κατάλαβα. Λες να είναι το κρύο της βραδιάς, λες να είναι το μυστήριο που γυρνάει γύρω μου σαν άνεμος. Ανατρίχιασα σε όλο μου το σώμα. Σαν τον εξορκιστή που τον καλούν οι ψυχές για να τις απαλάξει από τα δαιμόνια , νοιώθω κάθε φορά που επισκέπτομαι τη Βενετία… Πρέπει να γράψω γι’ αυτή την εμπειρία τότε που η τύχη με οδήγησε στις απαγορευμένες ακτές της Poveglia. Ένα νησί που συναντάς το τρόμο.  Ένα νησί που με βοηθά η πυκνή ομίχλη της Βενετίας να μη το βλέπω όταν φεύγω με το πλοίο.Κάθε φορά, μετρώ τους ξύλινους μεγάλους πάσσαλους που είναι χωμένοι στο βυθό της απέραντης λιμνοθάλασσας καθώς το τεράστιο πλοίο διασχίζει το κανάλι για την ανοιχτή θάλασσα. Είναι τόσοι πολλοί και σε κάθε ταξίδι μπερδεύομαι και χάνω το λογαριασμό…. Μα περισσότερο το κάνω για να μη σηκώσω το βλέμμα μου και μες απ’ το θολό τοπίο, δω το φάρο που κάθε λάμψη του είναι μια μαχαιριά στη καρδιά μου….

Το μικρό πλοιάριο έφτασε στη πλατεία του Αγίου Μάρκου. Κάθε κραυγή από το παρελθόν πνίγηκε μεσα στα σκοτεινά νερά των καναλιών. Η Στέλλα περίμενε εκεί στη προβλήτα όπως μου είχε πει στο κινητό την ώρα που έφευγα από το ξενοδοχείο, τυλιγμένη σε ένα βαθυκόκκινο μάλλινο παλτό. Μια αγκαλιά με διάρκεια μας ένωσε μετά από τόσο καιρό. Περπατήσαμε στους λιθόστρωτους δρόμους. Ακούγαμε το θόρυβο από τις πατημασιές μας. Είπαμε πολλά καθώς πηγαίναμε για το εστιατόριο. Θα οργανώσουμε, απολαμβάνοντας το δείπνο μας, τη διαμονή μας στη Βενετία και τις δραστηριότητές μας κατά τη διάρκεια των εορτών. Με πόση χαρά γεμίζουν τις καρδιές οι μέρες αυτές των Χριστουγέννων. Πόση χαρά κρύβει μια αγκαλιά.

Καλά Χριστούγεννα μου είπε ξαφνικά και η ευχή της ταξίδεψε στον ουρανό και χάθηκε μαζί με τη ζεστή ανάσα της…

Καλά Χριστούγεννα της απάντησα…. Κι ένα φιλί σφράγισε τη χαρά τη συνάντησης.

Μια αγκαλιά, ένα φιλί, μια ευχή φέρνει τα Χριστούγεννα. Διαλύει την ομίχλη και τα φαντάσματα παραμένουν μέσα στο μύθο.

Advertisements