Φλόγες πίσω από το “Jack”

images (1)

Κρύωσε το μαρμαρο απόψε. Δρόσισε η βεράντα και οι φλόγες των κεριών πάνω στο τραπέζι, έφεραν αυτό που μόνο οι βραδιές του Σεπτέμβρη μπορούν να προσδώσουν στη νύχτα που ξεκίνησε από νωρίς.

Έβαλα το χέρι μου πίσω από το dvd player κι εκείνο κατάλαβε την επιθυμία μου και η σύνδεση αποκαταστάθηκε πάραυτα χωρίς να μπω στο κόπο να στριμωχτώ πίσω από τις συσκευές και να ανακατευτώ επί ώρα στα σκονισμένα καλώδια. Τώρα η μεγάλη οθόνη της τηλεόρασης έστελνε την εικόνα μέχρι τα καθίσματα της βεράντας και το πρόωρο σκοτάδι έπαιζε με τις αναλαμπές της. Μα περισσότερη αξία είχε ο ήχος…..  Αυτός ο μουσικός ήχος που σε κάνει να φεύγεις μακριά και αυτές οι φωνές που μιλάνε απευθείας με τη καρδιά σου.

Θέλω ο ήχος να φτάσει μέχρι τον ουρανό. Να μάθουν τα αστέρια το τραγούδι που σ’ αρέσει, να μάθουν ότι σε περιμένω.

Τα λουλούδια ποτισμένα από νωρίς, με ζωηρά τα φύλλα και τα άνθη τους, περίμεναν με αγωνία και υπομονή το σκηνικό που ετοίμαζα, δεν μίλαγαν καθόλου για να μη μου αποσπάσουν τη προσοχή και ξεχάσω τίποτα, αλλά εγώ ήξερα πως με παρακολουθούσαν και νιαζόντουσαν για μένα.

Μπροστά από τις φλόγες των κεριών έβαλα το “Jack” και τα ποτήρια και οι χρωματιστές τους ανταύγιες γλύκαναν τις ίσιες ανοιχτόχρωμες πλαϊνές επιφάνειες των τοίχων και απορροφήθηκαν από το σκούρο χρώμα της οροφής της βεράντας… Οι τέντες μισοκατεβασμένες άφηναν το περιθώριο της θέασης των αστερισμών και της λοξής πορείας του φεγγαριού. Τι βραδιά κι αυτή απόψε….. πόσα βλέματα σκορπιούνται στον ουράνιο θόλο με θαυμασμό. Πόσος κόσμος ψιθυρίζει τα μυστικά του στ’ αστέρια. Πόσοι περιμένουν σιωπηλές απαντήσεις…..

Τα ποτήρια και ο πάγος και ο ήχος του ποτού που διαφέρει από αυτό του νερού… σαν τη διαφορά του θηλυκού με το αρσενικό…. Άλλος ήχος  ίδια δίψα, άλλη όψη  ίδια επιθυμία, άλλη γεύση ίδιος πόθος, ίδια αγάπη άλλο δάκρυ, ίδιος πόνος . Άλλο χρώμα, ίδιο γέλιο….. ίδιο στρώμα…. Άλλες συχνότητες… ίδιος συντονισμός…. Turn me on…. Μοναδικό βλέμμα, ταξίδι η ματιά σου στο άπειρο, φεύγω μαζί της κι όπου με πάει, δεν τον διαλέγω εγώ το προορισμό….

Πίνω και περιμένω να φανείς. Όπως πάντα με μηχανή. Μια αμαζόνα πάνω σε δυο ρόδες, μια φωτεινή γραμμή που απλώνεται με ταχύτητα πάνω στη γυαλιστερή άσφαλτο άφοβα, ατρόμητα…. Κι όταν στο μισοφώτιστο  δρόμο, μπροστά από το σπίτι βγάλεις το κράνος θα δω τα μαλλιά σου να χύνονται στους ώμους σου πιο μαύρα από τον έβενο, πιο λαμπερά από τη στολισμένη νύχτα, θα σκύψουν τ’ αστέρια να τα δουν… θα ξέρω πως ήρθες σίγουρα, θα ξέρω πως η νύχτα απόψε θα είναι μεγάλη…  αυτό που θα βλέπω θα είναι ένα πραγματικό όνειρο.

Ήρθες…

Το φόρεμά σου πολύχρωμο σαν τα πρώτα άνθη του Ιούνη, Τα φιλιά σου καυτά σαν τις ημέρες του Ιούλη, η ματιά σου φωτεινή σαν τη πανσέληνο του Αυγούστου. Δεν τέλειωσε το καλοκαίρι….

Ο Σεπτέμβρης μεγάλωσε τις νύχτες για εμάς…. Το καλοκαίρι θα το κρατήσουμε στις αγκαλιές μας… καυτό, να λιώνει ακόμα και το χιόνι του χειμώνα…

Στην υγειά σου αγάπη μου….

Advertisements