Βροχή Τον Αύγουστο

Fulzxczxcaper_600_400_-1520156775

Άδειος ο δρόμος από ανθρώπους, άδειος από αυτοκίνητα, χωρίς φωνές και θόρυβο, και τα σπίτια σκοτεινά.

Ένας χαμηλός φωτισμός από το τρίτο της απέναντι πολυκατοικίας προσπαθεί να δώσει περισσότερη σκιά και να τονώσει την αντίθεση στην άχρωμη μοναξιά της πόλης.

Πιο κάτω άλλα δυο φώτα πιο έντονα σε ένα καινούργιο δυόροφο σπίτι που η ανταύγεια τους φτάνει να αγγίξει τα ανθισμένα πολύχρωμα δειλινά που μοσχοβολούν έξω από την αυλή του. Το άρωμά τους απλώνεται σε όλο το δρόμο και η νύχτα γλυκαίνει σαν το χυμό των δειλινών, εκείνο που ρουφούσαμε όταν είμαστε παιδιά κόβοντας τα πανέμορφα άνθη τους.Mirabilis2

Έτσι σε μια άκρη η νυχτα γίνεται χρωματιστή παίρνοντας λίγο από το χρώμα τους…. Παντού σκιές, και το φεγγάρι είναι κρυμμένο πίσω από τα ψηλά κτήρια….

Τα πουλιά κοιμούνται στις αγκαλιές των δέντρων κι εκείνα προσπαθούν με το λιγοστό φύσημα του αέρα να τα κουνάνε και να τα νανουρίζουν μέσα σ’ αυτή τη σιγαλιά της δροσερής νύχτας.

Μια γάτα κυκλοφορεί αθόρυβα, διασχίζει το δρόμο με αδιαφορία, πηδάει το ψηλό μαντρότοιχο της μονοκατοικίας με χάρη και χάνεται μέσα στις φυλλωσιές του μεγάλου και άγνωστου κήπου. Τι τυχερές που είναι οι γάτες. Πάνε όπου θέλουν κι όποτε θέλουν, εξερευνούν τα μέρη που επιλέγουν. Μετά γυρνούν και λουφάζουν δίπλα από κάποιες παντόφλες, δέχονται το χάδι  και κοιμούνται ευτυχισμένες στο καναπέ τους ξένοιαστες.

Αύγουστος ο πιο ήσυχος μήνας στη πόλη. Ο μήνας της μοναξιάς. Τόσο ησυχία που λες κι ακούς την ανάσα των φυτών. Οι μόνοι ζωντανοί οργανισμοί που υπερταιρούν μες στην υπόλοιπη ζωή της πόλης. Τα φυτά. Είναι οι μέρες που μπορουν τα δέντρα να λένε τα μυστικά τους χωρίς να φωνάζουν.

Στεκόμουν ακίνητος, ακουμπισμένος στη κουπαστή της βεράντας για να μη διαταράξω την ησυχία της νύχτας… κάθε μου ελαφριά κίνηση ακουγόταν δυνατά, και τα βήματά μου ακόμα δυνατότερα σαν παράσιτο σε ραδιοφωνικό σταθμό που μετέδιδε με δυσκολία στα βραχέα κάποιο τραγούδι παλιάς εποχής. Γι αυτό κάθισα ακίνητος… Μου άρεσε να γεύομαι μόνο τη γλυκιά μελωδία της αθόρυβης νύχτας…

Το φεγγάρι σκαρφάλωσε στους κάθετους τοίχους των σπιτιών σαν έμπειρος κασκαντέρ, ξεμπέρδεψε από τις κεραίες και τα σύρματα στις ταράτσες και πέταξε σαν ολοστρόγγυλο μπαλόνι που ξέφυγε επίτηδες από το χέρι ενός μικρού παιδιού… μαζί με το χαμόγελό του και μια ευχή που του είπε σιγανά… καλό ταξίδι στον απέραντο ουρανό.

Χάζεψα με το φως του. Οι σκιές άρχισαν να αλλάζουν όψη. Άλλες χάθηκαν τελείως, άλλες άλλαξαν θέση και άλλες χρωματίστικαν με το μοναδικό χρώμα του φεγγαριού…

Τι υπέροχη νυχτα. Τι υπέροχη πόλη. Πόσο καλός είναι ο Αύγουστος για όλους….

Πριν η φαντασία μου τρέξει σε κάποια παραλία κάπου κοντά πίσω από το βουνό, εκεί που ο κόσμος απολαμβάνει τις διακοπές του καλοκαιριού, ένα αυτοκίνητο φάνηκε στο βάθος του δρόμου.

Πήρε μια στροφή σχεδόν νωχελικά και μετά τα φώτα του θέλησαν να ανταγωνιστούν τη λάμψη του φεγγαριού μπροστά στα μάτια μου. Κυλούσε αργά πάνω στο γυαλιστερό οδόστρωμα λες και ο οδηγός ήταν από άλλα μέρη και διάβαζε δεξιά και αριστερά τα νούμερα των σπιτιών. Σαν κάτι να έψαχνε μέσα σ’ αυτό τον ήσυχο δρόμο.Μα ο θόρυβος  που έκανε ήταν έντονος και περίεργος. Δεν έμοιαζε καθόλου με τον ήχο που κάνουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα.tumblr_m9iqzyyjgm1rxoij0o1_500

Πλησίασε και σταμάτησε κάτω από το μπαλκόνι μου. Μέσα από τις σκιές και το φως του φεγγαριού, μέσα από τη λάμψη των φώτων που μείωσαν προσωρινά τη διαύγεια της όρασής μου, γεννήθηκε το σχήμα στην αρχή και μετά το χρώμα δειλά δειλά σαν να ήθελαν να μου πουν κάτι…

ένα Decevo Citroen παλιό ήταν…. Ένα Decevo σε μπλε χρώμα με λίγο κίτρινο κροκί στα πλαϊνά.

Η εικόνα άγγιξε τη μνήμη μου. Το Decevo της Μαρίνας ψιθύρισα πηγαίνοντας τον εαυτό μου ξαφνικά μέχρι τη Τεργέστη πριν κάμποσα χρόνια και πριν προλάβω να χαρώ με τη σκέψη, άνοιξε η πορτα και κατέβηκε μισοφωτισμένη μια γυναίκα ψηλή με μακριά μαλλιά ελεύθερα, ένα μακρύ αιθέριο φόρεμα που αμέσως ανέμισε ανάλαφρο στο ελαφρό αεράκι του δρόμου, κοίταξε γύρω της μετά ανέβασε τη ματιά της μέχρι τη βεράντα μου, με είδε στη κουπαστή ακίνητο και μίλησε δυνατά όπως συνηθίζουν οι ιταλίδες γυναίκες, και η φωνή της ακούστηκε αυθόρμητη πολλές φορές μέχρι που ο αντίλαλος έσβησε στα κοντινά οικοδομικά τετράγωνα της περιοχής…

Έχεις δει ποτέ Αυγουστιάτικη βροχή; Με ρώτησε σαν τη περίπολο που ρωτάει τον σκοπό περιμένοντας να ακούσει την σωστή απάντηση…

Ω ναι ήταν το σύνθημά μας…. Ναι ήταν η ερώτηση που μου επιβεβαίωνε το ξαφνικό ερχομό της Μαρίνας… Καμιά σκιά πια δεν ήταν σε θέση να αμφισβητήσει τη παρουσία της…

Όχι ποτέ δεν βρέχει στην Αθήνα τον Αύγουστο της απάντησα για επιβεβαίωση….

Κι εκείνη τότε κλείδωσε το αμάξι και πέταξε τα κλειδιά μέσα στη τσάντα της με ευχαρίστηση….

Κι αν ποτέ βρέξει της φώναξα, δεν θα είναι κανονική βροχή… Θα είναι ένας σπόρος που πέφτει στη γη για να βλαστήσει, θα είναι ένα χαρούμενο τραγούδι , θα είναι η πιο λαχταριστή καταιγίδα μέσα στο καυτό καλοκαίρι.

Θα είναι η έκπληξη του ξαφνικού ερχομού σου…

Η βεράντα γέμισε φωνές. Τα φανάρια με τα κεριά ζέσταναν την ατμόσφαιρα της αυγουστιάτικης νύχτας, ο άνεμος φύσηξε δυνατά και τα δέντρα τραγούδισαν με το δικό τους σκοπό και μας αφιέρωσαν τη μουσική τους.

Οι πρώτες σταγόνες της αναπάντεχης βροχής γέμισαν τα ποτήρια μας. Η βροχή έχει το χρώμα του κρασιού… Πόσο γλυκιά η γεύση της έκπληξης του Αυγούστου. Πόσο γλυκιά η αυγουστιάτικη βροχή.

Πόσο ηχηρό το τσούγκρισμα των ποτηριών μέσα στην ήσυχη πόλη

Αύριο θα πάμε να συναντήσουμε τη θάλασσα… Θα πάμε να χαθούμε στο πλήθος των ανθρώπων… Διακοπές όσο διαρκέσει το καλοκαίρι. Ώσπου να μας διώξει το άγριεμένο κύμα.

Dimitris Manousakis – Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο. Η αφιέρωση -σειρές -φωνές-SMOKIE

Advertisements